Την συγκέντρωση άνοιξε η Μάγδα Φύσσα, η οποία ανέφερε:

«Είμαι οργισμένη, οι φασίστες είναι στον δρόμο, πάλι. Φυσικός τους χώρος είναι ο υπόνομος και εκεί πρέπει να παραμείνουν. Θα απευθυνθώ σε αυτούς, τους φασίστες. Ο Παύλος αγαπούσε τη ζωή. Αντίθετα με εσάς, φασιστάκια που μισείτε τη ζωή και ό,τι είναι διαφορετικό από εσάς. Θα μας βρείτε και πάλι απέναντι, όπως κάθε φορά. Πλέον ο κόσμος ξέρει πολύ καλά τι είστε. Αυτοί που σας στρατολόγησαν, όταν βρέθηκαν στις δικαστικές αίθουσες, φάνηκε τι είναι, ανθρωπάκια της κακιάς ώρας. Αποποιήθηκαν την ιδεολογία τους. Καταφέραμε και τους καταδικάσαμε. Δεν θα υπάρξει βήμα σε αυτούς. Και εμείς δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω!».

Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Μάκης Μακρής, ο οποίος είπε:

«Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, όπως και χτες που κάποιοι που δήλωναν Χρυσαυγίτες και νόμιζαν ότι θα μπορούσαν να εμποδίσουν την ενημέρωση μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στο λαό και τη νεολαία του Πειραιά, πήραν αποφασιστική απάντηση και έγιναν λαγοί. Θα είμαστε και κάθε μέρα αν χρειαστεί στους δρόμους του Πειραιά, της Κοκκινιάς, του Κορυδαλλού, του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας, του Περάματος, αν τολμήσουν οι φασίστες να ξαναβγούν από τις τρύπες τους. Η απάντησή είναι ξεκάθαρη, είναι μία και δε χωρά παρερμηνεία:

Ούτε στον Πειραιά, ούτε πουθενά! Μπλόκο στους φασίστες σε κάθε γειτονιά!

Εδώ δεν έχουν θέση οι υμνητές του Χίτλερ, οι νοσταλγοί του ναζισμού, οι εχθροί του εργαζόμενου λαού, τα απολειφάδια της Χρυσής Αυγής και άλλων φασιστικών παραφυάδων που έχουν το θράσος να κυκλοφορούν και να σκορπούν το δηλητήριο τους. Θα φροντίσουμε εμείς γι’ αυτό, μαζί με τους χιλιάδες εργατοϋπάλληλους, αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες και επιστήμονες, με τα παιδιά μας τους μαθητές, τους φοιτητές, τους σπουδαστές.

Γιατί η απομόνωση της ναζιστικής- φασιστικής ιδεολογίας και όσων την ακολουθούν είναι υπόθεση όλου του εργαζόμενου λαού και των παιδιών του.

Γιατί ξέρουμε ότι οι φασίστες είναι εγκληματίες γιατί έχουν αυτή την απάνθρωπη ιδεολογία, του μισανθρωπισμού, του ρατσισμού, του εθνικισμού.

Γιατί δεν ξεχνάμε και με τον καθημερινό μας αγώνα τιμάμε:

• Τους αγωνιστές της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας που πάλεψαν με το όπλο στο χέρι για μια Ελλάδα λεύτερη από κατακτητές και εκμεταλλευτές. Όλους αυτούς που τιμήσαμε πριν 2 βδομάδες στην εκδήλωση στις Φυλακές της Αίγινας απαιτώντας ταυτόχρονα την διατήρηση του ιστορικού χώρου ενάντια στα σχέδια εμπορευματοποίησής τους.

• Τους εκτελεσμένους του Μπλόκου της Κοκκινιάς από τους ναζί κατακτητές και τους ντόπιους κουκουλοφόρους δωσίλογους συνεργάτες τους.

• Τους αγωνιστές της Μάχης της Ηλεκτρικής ενάντια στους ναζί που κατά την υποχώρησή τους σκορπούσαν την καταστροφή, αφού τους κατατρόπωνε ο Κόκκινος Στρατός και το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ εδώ στη χώρα μας.

• Την Ηρώ Κωνσταντοπούλου που εκτελέστηκε στα 17 της από τους ναζί κατακτητές.

• Την Διαμάντω Κουμπάκη που βασανίστηκε και εκτελέστηκε από τους Ναζί και τους φασίστες δωσίλογους στη πλατεία Οσίας Ξένης στην Κοκκινιά, με τα τελευταία της λόγια να ηχούν ακόμα και σήμερα: «Σαν και εσάς προδότες εγώ έφαγα 65!». «Μια ζωή τη χρωστάμε, ας μην την πάρουν οι προδότες. Υπάρχουν χιλιάδες λεβέντες, θα τους εκδικηθούν».

• Τους αγωνιστές που τίμησε η ΚΝΕ την περασμένη βδομάδα στην 35η Αντιιμπεριαλιστική Κατασκήνωση στο Βίτσι, που συνάντησε την επίθεση διάφορων καλοθελητών του συστήματος και κάτι ξεπεσμένων εμετικών φασιστοτρόλ, και όχι τυχαία. Καθώς η ηθική, πολιτική και ιδεολογική ανωτερότητα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, παρά τη στρατιωτική του ήττα, είναι που τρομάζει τους βαστάζους του συστήματος της εκμετάλλευσης. Γιατί τρέμουν στο ενδεχόμενο ο λαός να αποφασίσει να βγει ξανά δυναμικά και αποφασιστικά στο προσκήνιο και να τους πάρει παραμάζωμα και να νικήσει τους εκμεταλλευτές και το κράτος τους, γιατί γνωρίζουν ότι το σύστημα που υπηρετούν δεν παίρνει γιατρειά, σπαράσσεται από τις αντιθέσεις και αντιφάσεις του, ξέρουν ότι δεν είναι παντοδύναμοι όπως θέλουν να δείχνουν.

• Γιατί δεν ξεχνάμε τον Παύλο Φύσσα, τον μουσικό αντιφασίστα από το Κερατσίνι, μέλος του Συνδικάτου Μετάλλου, που δολοφονήθηκε από το μαχαίρι του χρυσαυγίτη Ρουπακιά κατ’ εντολή της ηγεσίας της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης, στις δεκαοχτώ ενάτου του 2013. 13 χρόνια μετά η μνήμη του παραμένει άσβεστη, ζει μέσα στις καρδιές και τους αγώνες μας. Ο χώρος που έχει το όνομά του βρίσκεται εκεί που σύχναζε και αυτός, στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά. Το όνομά του έχει γίνει τραγούδια, θέατρο, συνθήματα. Η θυσία του δίνει δύναμη σε όλους μας να τσακίσουμε τους ναζί και το σύστημα που τους γεννά.

• Δεν ξεχνάμε το Σαχζάτ Λουκμάν που έπεσε από τους θρασύδειλους φασίστες. Τους Αιγύπτιους αλιεργάτες που δέχθηκαν την επίθεσή τους. Τις δολοφονικές επιθέσεις στους κομμουνιστές συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ και του Συνδικάτου Μετάλλου στο Πέραμα.

Όσοι από αυτά τα αποβράσματα νομίζουν ότι μπορούν να ξαναβγούν στις γειτονιές του Πειραιά για να διαδώσουν το δηλητήριό τους, θα φάνε τα μούτρα τους. Ο λαός του Πειραιά τους γνώρισε, τους αντιμετώπισε, τους απομόνωσε και θα το κάνει ξανά.

Γιατί οι φασίστες ήταν πάντα απέναντι στο λαό, απέναντι στον εργάτη, απέναντι στον άνεργο και με τον φτωχό επαγγελματία. Και πάντα μαζί με τα αφεντικά και με το σύστημα. Όταν οι λαοί αγωνίζονται ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους που αιματοκυλούν, οι φασίστες γίνονται οι πιο πρόθυμοι υπηρέτες του πολέμου, ξεπλένουν ακόμα και το κράτος- δολοφόνο του Ισραήλ.

Όταν οι εργαζόμενοι διεκδικούσαν αυξήσεις και μέτρα υγείας και ασφάλειας για να γυρίζουν σώοι και αβλαβείς σπίτι από τη δουλειά, οι φασίστες ήταν απέναντι.

Όταν οι μεταλλεργάτες στη Ζώνη διεκδικούσαν δουλειά με δικαιώματα και αξιοπρεπείς μισθούς και με τους αγώνες τους υπέγραφαν ΣΣΕ, οι φασίστες έστηναν δουλεμπορικά γραφεία με 18 ευρώ μεροκάματο για να κερδοφορεί η εργοδοσία και οι μεγαλοεργολάβοι.

Όταν οι εργάτες οργανώνονται στα σωματεία τους, οι φασίστες επιτίθενται στα σωματεία. Ενοχλούσε το σωματείο της Ζώνης με μπροστάρηδες τα μέλη του ΚΚΕ όσους ήθελαν εργάτες χωρίς δικαιώματα, χωρίς συλλογικές συμβάσεις, χωρίς οργάνωση. Γι’ αυτό και του επιτέθηκαν. Η απάντηση όμως δόθηκε από τους ίδιους τους εργαζόμενους, από το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα, από τη μαζική λαϊκή κινητοποίηση.

Και αυτό είναι το μεγαλύτερο δίδαγμα, ο φασισμός δεν νικιέται με δικαστικές αποφάσεις, νικιέται καθημερινά μέσα στους χώρους δουλειάς, τσακίζεται όταν δυναμώνουν τα σωματεία και ο εργάτης δεν μένει μόνος, τσακίζεται όταν η νεολαία γνωρίζει την ιστορία και δεν αφήνει χώρο στο ψέμα.

Δεν είναι δίλημμα λοιπόν του λαού να διαλέξει ποιος θα εφαρμόσει την ίδια αντιλαϊκή πολιτική με διαφορετικό περιτύλιγμα. Αυτό που χρειάζεται είναι να δυναμώσει τη δική του οργάνωση. Να εμπιστευτεί τη δική του δύναμη. Να μετατρέψει τη δυσαρέσκεια οργανωμένο αγώνα.

Γιατί αυτό ακριβώς φοβάται η εξουσία του κεφαλαίου. Δεν φοβούνται τις εναλλαγές κυβερνήσεων. Τις έχουν δοκιμάσει όλες. και τώρα ξανασερβίρουν ξινισμένες σούπες. Δεν φοβούνται τα νέα λογότυπα και τους νέους αρχηγούς. Αυτά είναι μέρος της αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος, στην προσπάθειά τους να εγκλωβιστεί ξανά η λαϊκή δυσαρέσκεια σε δρόμους ακίνδυνους για το ίδιο το σύστημα.

Αυτό που πραγματικά φοβούνται είναι ένας λαός οργανωμένος με μπροστάρη το ΚΚΕ που τα βάζει με όλους και με όλα. Που είναι το μόνο κόμμα που παλεύει για μια κοινωνία χωρίς πολέμους, εκμετάλλευση, φτώχεια, ξεριζωμούς, εργοδοτικά εγκλήματα και πλειστηριασμούς, για μια κοινωνία με την υγεία και τη παιδεία να είναι δικαίωμα όλων αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν.

Γι' αυτό το ΚΚΕ επιμένει ότι ο φασισμός δεν είναι μια «παραφωνία» του συστήματος. Είναι γέννημα και θρέμμα του καπιταλισμού, είναι το πιο βίαιο και αντιδραστικό του πρόσωπο όταν αισθάνεται ότι απειλείται η εξουσία του κεφαλαίου. Για αυτό και όποιος μιλάει γενικά για αντιφασισμο χωρίς να θέτει στο επίκεντρο να πάει στον αγύριστο μαζί με το σύστημα που τον γεννά και τον θρέφει, το λιγότερο που κάνει είναι να κοροϊδεύει.

Αλήθεια, ποιος μπορεί να αντιμετωπίσει τους φασίστες;

Η ΝΔ, που τα ακροδεξιά στελέχη της ξερνούν αντικομμουνισμό όπου σταθούν και όπου βρεθούν και αναπαράγουν τη θεωρία των δύο άκρων; Που με όχημα αυτή την αντιδραστική θεωρία προωθεί τη Συνταγματική

Αναθεώρηση για την οποία υπάρχουν και προτάσεις για έλεγχο στη λειτουργία των κομμάτων, επιδιώκοντας να μπουν στο στόχαστρο όσοι αμφισβητούν το καπιταλιστικό σύστημα για την εξασφάλιση της αντιλαϊκής σταθερότητας; Που στηρίζει με χέρια και με πόδια το ανδρείκελο του Ζελένσκι φτάνοντας να φέρει στη Βουλή τους φασίστες του Τάγματος Αζόφ, που τους χειροκροτούσαν όλοι οι βουλευτές όλων των κομμάτων, πλην ΚΚΕ που έσωσε και σε αυτή την περίπτωση την τιμή του λαού μας; Που νομίζει ότι με την προβοκάτσια με τις εγκληματικές επιθέσεις σε στελέχη της στη Θεσσαλονίκη και το θάνατο ενός αθώου ανθρώπου, μπορεί να σκυλεύει και να τις αξιοποιεί με απαράδεκτο τρόπο για την ένταση της καταστολής και τη συκοφάντηση των αγώνων του λαού;

Μήπως ο Τσίπρας, που ως πρωθυπουργός του «όλου ΣΥΡΙΖΑ» με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ, δε φρόντισε ούτε μια αίθουσα να βρει για να διεξαχθεί η δίκη της εγκληματικής Χ.Α.; Μάλλον πήρε μαθήματα και ο Μητσοτάκης και κάνει τα ίδια με τη δίκη για το έγκλημα στα Τέμπη… Που η τότε κυβέρνηση του φρόντισε ως τελευταία πράξη της να αλλάξει τους ποινικούς κώδικες το καλοκαίρι του 2019 με αποτέλεσμα να τους ρίξει στα μαλακά και σήμερα να αποφυλακίζονται και να βγαίνουν στα ραδιόφωνα και στα κανάλια και να λένε ότι θα κατέβουν στις επικείμενες εκλογές; Που έχει για συνεργάτη του τον γνωστό αντικομμουνιστή και απολογητή των Ταγμάτων Ασφαλείας, τον Μαραντζίδη που λέει ότι η εκτέλεση στο Μπλόκο της Κοκκινιάς και στα άλλα Μπλόκα έγινε για να προστατευτούν οι ναζί από τις επιθέσεις του ΕΛΑΣ;

Το ΠΑΣΟΚ που έχει πάρει doctora στον αντικομμουνισμό και υιοθετεί την ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων;

Η Κωνσταντοπούλου που ήταν παρέα με τον Βαρουφάκη στην κυβέρνηση Τσίπρα, όταν ως Πρόεδρος της Βουλής δεν ξεκινούσε τις συνεδριάσεις αν δεν έφταναν οι καταδικασμένοι εγκληματίες Χρυσαυγίτες στην αίθουσα;

Η Καρυστιανού που στους κόλπους τους κόμματός της υιοθέτησε διάφορα ορφανά φασιστοειδή;

Είναι καθαρό: Οι φασίστες, τα καλά παιδιά του συστήματος, δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν από όσους υπηρετούν το ίδιο το σύστημα, που φτάνουν ως και να τους χαϊδεύουν τα αυτιά μπας και κερδίσουν κανένα ψηφαλάκι από τους δήθεν παραπλανημένους.

Όσες κραυγές και να ρίχνουν οι φασίστες ότι δήθεν τους πολεμάει το σύστημα, δε μπορούν να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλό τους. Είναι συστημικοί ως το μεδούλι:

Γιατί είναι με την εξουσία του κεφαλαίου, με τις διεθνείς συμμαχίες του, λυσσάνε απέναντι σε όποιον αμφισβητεί την οικονομία που λειτουργεί με κριτήριο το κέρδος και υπερασπίζεται τις ανάγκες του λαού.

Γι’ αυτό υπερασπίζονται τους εφοπλιστές όταν χτυπούν τα δικαιώματα των ναυτεργατών και προτείνουν να φοροαπαλλάσονται εσαεί.

Γι’ αυτό βγαίνουν παγανιά και ζητάνε μεροκάματο από εργολάβους τα τσιράκια του Κασιδιάρη για να το παίξουν πρωτοπαλίκαρα των εφοπλιστών.

Γι’ αυτό επιτίθενται στους απεργούς, στοχοποιούν τους πιο αδύναμους.

Γι’ αυτό κάνουν τις πάπιες βαρόντας προσοχή σε αυτούς που έχουν την οικονομική και πολιτική εξουσία και δεν ψέλλισαν κιχ για τις γιορτές και τα πανηγύρια της πρεσβείας των ΗΠΑ σε αγαστή συνεργασία με τη Δημοτική Αρχή Πειραιά. Δε νομίζουμε να τους τύφλωσε ο Πύργος του Πειραιά που φωτίστηκε με τη σημαία των ΗΠΑ…

Η ιστορία μάς διδάσκει ένα ακόμη σημαντικό συμπέρασμα.

Τον φασισμό δεν τον τσάκισαν όσοι επιδίωκαν συμβιβασμούς με αυτόν. Τον τσάκισαν οι λαοί. Τον τσάκισε ο Κόκκινος Στρατός. Τον τσάκισαν οι κομμουνιστές που πρωτοστάτησαν στην Αντίσταση σε όλη την Ευρώπη.

Τον τσάκισε και ο ελληνικός λαός, με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές, μέσα από το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, την ΕΠΟΝ, την ΟΠΛΑ και τις μεγάλες στιγμές της Αντίστασης.

Αυτή την ιστορία προσπαθούν σήμερα να διαστρεβλώσουν. Με την ανιστόρητη και αντιδραστική θεωρία των «δύο άκρων». Με την εξίσωση κομμουνισμού και ναζισμού. Με την αντικομμουνιστική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν θα τους περάσει! Γιατί η ιστορία έχει γραφτεί με το αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων και δε σβήνει με όσο βρώμικο μελάνι και να ρίξουν.

Γιατί αυτό που υπάρχει δεν είναι δυο άκρα, αλλά δύο κόσμοι.

Από τη μια ο κόσμος των ματωμένων κερδών, των πολέμων, της εκμετάλλευσης, των σκανδάλων και της διαφθοράς.

Από την άλλη, ο κόσμος των παραγωγών του πλούτου που δεν μπορούν να ζήσουν, της νεολαίας που καλείται να συμβιβαστεί στη χαμοζωή.

Υπάρχουν δυο πατρίδες:

Απ’ τη μια η πατρίδα των εκμεταλλευτών, που για τα κέρδη τους δε διστάζουν μπροστά σε κανένα έγκλημα.

Απ’ την άλλη η πατρίδα της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας, του εργαζόμενου λαού και των παιδιών του, στην οποία ο λαός μπορεί και πρέπει να γίνει νοικοκύρης στον τόπο του απολαμβάνοντας τον τεράστιο πλούτο που παράγει με τα χέρια και το μυαλό του, αξιοποιώντας τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του.

Γι’ αυτό και υπάρχουν δυο δρόμοι:

Ο ένας είναι αυτός του "ρεαλισμού" της υποταγής που θέλει το λαό και τη νεολαία να παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις αναμένοντας τον επόμενο επίδοξο "σωτήρα", φοβισμένους στη γωνιά.

Ο άλλος, που καλούμε μαζικά να επιλέξει ο λαός και τα παιδιά του, είναι ο δρόμος της οργανωμένης πάλης, της εμπιστοσύνης στη δύναμη των πολλών να ανατρέψουν το σάπιο σύστημα της αδικίας και να διεκδικήσουν τις σύγχρονες ανάγκες τους. Ειδικά τώρα που ο κόσμος φλέγεται απ' άκρη σ' άκρη και οι δήθεν ακλόνητες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες ραγίζουν κάτω από τους ανταγωνισμούς τους, ο σοσιαλισμός προβάλλει πιο επίκαιρος και αναγκαίος από ποτέ!

Αυτό τον δρόμο έχουμε συμφέρον να βαδίσουμε όλοι μαζί με το ΚΚΕ. Γιατί το ΚΚΕ έχει σύγχρονο ανατρεπτικό Πρόγραμμα που θέτει την επιστήμη και την εργασία στην υπηρεσία των λαϊκών αναγκών, ξεριζώνοντας το καπιταλιστικό κέρδος των λίγων. Ακριβώς γι’ αυτό μπορεί και σήμερα να πρωτοστατεί σε κάθε αγώνα, να συγκρούεται με την κυρίαρχη πολιτική, να αμφισβητεί την "κανονικότητά" τους.

Η καλύτερη τιμή στη μνήμη του Παύλου Φύσσα, του Σαχζάτ Λουκμάν, των εκτελεσμένων της Κοκκινιάς και όλων όσοι θυσιάστηκαν, είναι να συνεχίσουμε τον αγώνα, να τον φτάσουμε ως το τέλος.

Να μην αφήσουμε ούτε σπιθαμή γης στους φασίστες.

Να δυναμώσουμε τα σωματεία και τους συλλόγους. Να δυναμώσουμε τη συλλογική δράση. Να μη συμβιβαστούμε με τη βαρβαρότητα. Να πιστέψουμε στη δύναμη του οργανωμένου λαού.

Γιατί η πραγματική απάντηση στον φασισμό δεν είναι ο φόβος. Είναι η οργάνωση. Δεν είναι η σιωπή. Είναι ο αγώνας. Δεν είναι η απογοήτευση. Είναι η αισιοδοξία που γεννιέται από τη συλλογική πάλη.

Από αυτό εδώ το βήμα απευθύνουμε κάλεσμα σε κάθε τίμιο εργαζόμενο, σε κάθε νέο και νέα, σε κάθε άνθρωπο που δεν συμβιβάζεται.

Να γίνει πρωταγωνιστής. Να μην περιμένει σωτήρες. Να δυναμώσει το εργατικό- λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα.

Να συμπορευτεί με το ΚΚΕ στους καθημερινούς αγώνες και στις εκλογές.

Γιατί το δίλημμα για τον εργαζόμενο λαό και τα παιδιά του στις εκλογές που θα γίνουν δεν είναι ποιος θα κυβερνήσει, αλλά ποιος θα κερδίσει: Οι ζωές μας ή τα κέρδη τους!

Και για να κερδίσουν οι ζωές μας, κριτήριο πολιτικής στάσης και ψήφου πρέπει να είναι η ενίσχυση του ΚΚΕ που είναι το μόνο που μπορεί να αντιμετωπίσει τους φασίστες και να τους κόψει το βήχα.

Γι’ αυτό χρειάζεται πιο δυνατό ΚΚΕ! Για να δυναμώσει το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής! Για να µην έχει λυμένα τα χέρια της η οποιαδήποτε αντιλαϊκή κυβέρνηση! Για να μην ξεμυτίζουν οι φασίστες!

Τώρα με το ΚΚΕ, γιατί είναι η μόνη επιλογή υπεράσπισης των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων!

Γιατί μόνο ένας λαός οργανωμένος μπορεί να βάλει εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική και όσους την υπηρετούν. Μόνο ένας λαός αποφασισμένος μπορεί να απομονώσει οριστικά τους φασίστες και να τους στείλει εκεί που ανήκουν, στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Και μόνο ένας λαός που θα πιστέψει στη δύναμή του μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Αυτός είναι ο δρόμος που αξίζει στο λαό μας. Με πίστη στη δύναμη της εργατικής τάξης. Με εμπιστοσύνη στη νέα γενιά. Με αισιοδοξία. Με αγώνα. Με το κεφάλι ψηλά. Ούτε στον Πειραιά, ούτε πουθενά! Μπλόκο στους φασίστες σε κάθε γειτονιά! Τώρα με το ΚΚΕ για να νικήσουμε το σύστημα που τους γεννά!».

Ακολούθησε μαζική και μαχητική πορεία στους δρόμους του Πειραιά με συνθήματα όπως «Ούτε στον Πειραιά - ούτε πουθενά, μπλόκο στους φασίστες σε κάθε γειτονιά!», «Φονιάδες εργατών, ρουφιάνοι αφεντικών είναι η συμμορία των χρυσαυγιτών» και «Τότε ρουφιάνοι - Τώρα χρυσαυγίτες, όπλο του συστήματος είναι οι φασίστες».

Ταυτόχρονα από τις ντουντούκες η πορεία κατήγγειλε την χθεσινή εμφάνιση που έκαναν τα απολειφάδια της Χρυσής Αυγής κατά τη διάρκεια μαζικής ενημέρωσης του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στον Πειραιά.

Στην κεφαλή της πορείας βρέθηκαν νέοι με πλακάτ που σχημάτιζε τη φράση «Έξω οι φασίστες», ενώ μέλη της ΚΝΕ πετούσαν τρικάκια και μοίραζαν στον λαό του Πειραιά ανακοινώσεις του ΚΚΕ.

Στη συγκέντρωση συμμετείχαν μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ, ο Θοδωρής Χιώνης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και Γραμματέας της ΚΟ Αττικής, ο Νίκος Αμπατιέλος, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής Α' Πειραιά του Κόμματος, καθώς και η Διαμάντω Μανωλάκου, βουλευτής Β' Πειραιά του Κόμματος.

Να σημειωθεί ότι για ακόμη μια φορά προκλητική ήταν η στάση της αστυνομίας, καθώς φυγάδευσε τους φασίστες που έκαναν ξανά την εμφάνισή τους, κατά την ολοκλήρωση της πορείας στην πλατεία Κανάρη. Παρά το γεγονός ότι αναγνωρίστηκαν φασιστοειδή που συμμετείχαν στη προηγούμενη απόπειρα επίθεσης, οι αστυνομικές δυνάμεις τους φυγάδευσαν στη κυριολεξία. Ο λαός και η νεολαία κατήγγειλαν τη προκλητική στάση της Αστυνομίας, ενώ πραγματοποιήθηκε και παρέμβαση στις αστυνομικές δυνάμεις από τους βουλευτές του Κόμματος.