Η συντριπτική ήττα του Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία, μετά από 16 χρόνια, είναι αναμφίβολα ένα βήμα εμπρός. Κάθε φορά που ένα αυταρχικό καθεστώς το οποίο εργαλειοποιεί τους θεσμούς υποχωρεί, η δημοκρατική ανάσα είναι αναγκαία.

Όμως, η πολιτική διορατικότητα επιβάλλει να κοιτάμε πέρα από τους πανηγυρισμούς της στιγμής. Η γενική επικράτηση της Δεξιάς στην Ουγγαρία είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Οι βασικές επιλογές των πολιτών ήταν ο εθνικιστής Όρμπαν, ο ευρωπαϊστής δεξιός Μάγιαρ και το ακροδεξιό κόμμα του Τοροτσκάι.

Το «μπλόκο» που αποκαλύπτει την αλήθεια Όσοι έσπευσαν να χαιρετίσουν τον Πέτερ Μάγιαρ ως τον «σωτήρα» της ευρωπαϊκής προοπτικής, μάλλον αγνόησαν τα «ψιλά γράμματα». Η δήλωσή του ότι δεν θα στηρίξει την ταχεία ένταξη της Ουκρανίας στην Ε.Ε. αποδεικνύει ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μια ιδεολογική ανατροπή, αλλά με μια στρατηγική «ανακαίνιση». Εξάλλου, δεν εξελέγη με πρόταγμα περισσότερη δικαιοσύνη, δημοκρατία ή ισότητα. Το πιθανότερο είναι το σύστημα να αλλάζει πρόσοψη για να παραμείνει η ουσία του ανέπαφη.

Παρατηρητές ή Πρωταγωνιστές; Η Αριστερά δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι ο «χειροκροτητής» της Δεξιάς ανακαίνισης. Όταν η προοδευτική παράταξη ετεροπροσδιορίζεται μόνο μέσα από την ήττα του «κακού», παύει να είναι εναλλακτική και γίνεται συμπλήρωμα.

Το χρέος μας είναι σαφές:

• Να μην γίνουμε παρατηρητές της αλλαγής φρουράς στη Δεξιά.
• Να καταθέσουμε μια εναλλακτική πρόταση ζωής.
• Να διασφαλίσουμε ότι στη δική μας χώρα, οι πολίτες δεν θα έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στη «λιγότερο κακή» ή την πιο «ευρωπαϊκή» Δεξιά.

Η συμμετοχή-ρεκόρ στην Ουγγαρία μας δείχνει ότι ο κόσμος θέλει να αποφασίζει. Όμως, η συμμετοχή χωρίς προοδευτικό πρόσημο οδηγεί απλώς σε ανακύκλωση της ίδιας πολιτικής. Γιατί η δημοκρατία δεν χρειάζεται μόνο «ευπρεπείς» διαχειριστές, αλλά όραμα που να υπηρετεί τους πολλούς.

Φωτεινή Μπακαδήμα
τ. Βουλευτής Β’ Πειραιά ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ