Το κτίριο το είχε παραχωρήσει η ΤΡΑΙΝΟΣΕ για χρήση από τον Δήμο το 2013, αλλά μέχρι τώρα δεν είχε αξιοποιηθεί, επειδή απαιτούνταν πολλά χρήματα για να ανακαινισθεί. 

 

Οι Ιταλοί τελικά εγκατέλειψαν την ιδέα και η ΤΡΑΙΝΟΣΕ ειδοποίησε ότι η παραχώρηση ισχύει. Μάλιστα διευκρίνισε ότι παραχωρεί και τον χώρο των γραμμών για να διαμορφωθεί σε χώρο περιπάτου, ποδηλάτου κ.λπ., με τον όρο να μην ξηλωθούν ούτε να μπαζωθούν οι γραμμές, για να μπορούν να χρησιμοποιηθούν εφόσον αλλάξουν οι σχεδιασμοί στο μέλλον.

 

Όπως είπε ο δήμαρχος Πειραιά, ο Δήμος έχει πλέον τη δυνατότητα να διεκδικήσει πόρους για την αξιοποίηση του κτιρίου από πολλές πλευρές και σχεδιάζει να το κάνει Κέντρο και Μουσείο του Ρεμπέτικου Τραγουδιού, που ούτως ή άλλως έχει αναφορές στον Πειραιά. 

 

Ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός του Πειραιά είναι ένα έργο ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής, ιστορικής και κοινωνικής σημασίας για την πόλη. Ορθώνεται στα όρια του λιμανιού, ακριβώς δίπλα από το ναό του Αγίου Διονυσίου, και υπήρξε ένα πολύ προηγμένο τεχνικά έργο για την εποχή του. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και αποτέλεσε μέρος του οράματος του Χαρίλαου Τρικούπη για τη σύνδεση της πρωτεύουσας με τη Βόρεια Ελλάδα και την Ευρώπη.

 

Το κεντρικό κτίριο του σταθμού είναι ένα επιβλητικό πέτρινο κτίσμα. Ο διώροφος πυρήνας του πλαισιώνεται από δύο μονώροφες πτέρυγες και συμπληρώνεται από ένα μεγάλο υπόστεγο, τις αποβάθρες και τις σιδηροδρομικές γραμμές στην πίσω όψη του. Το κτίσμα περιβάλλεται από έκταση 17 στρεμμάτων.

Ο σταθμός λειτούργησε για έναν ολόκληρο αιώνα -από το 1904 μέχρι το 2004- και έγινε γνωστός ως ο «σταθμός της ξενιτιάς», καθώς ήταν η αφετηρία αναχώρησης για πολλούς μετανάστες που αναζητούσαν μια καλύτερη ζωή στη Βόρεια Ευρώπη.

Λόγω της θέσης και της αρχιτεκτονικής του, το 2004 ο σταθμός χαρακτηρίστηκε ως μνημείο από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων. Με την ευκαιρία των Ολυμπιακών αγώνων επιχειρήθηκε η ανακαίνισή του, όμως καθώς αυτή ολοκληρώθηκε μετά τους αγώνες, ο Σταθμός δεν ξαναχρησιμοποιήθηκε.