του Παναγιώτη Ιατρόπουλου
Τώρα που καταλάγιασε ο θόρυβος, αυτοί που μίλησαν χωρίς να πούνε τίποτα σώπασαν, ο Διονύσης πάρκαρε για πάντα το φορτηγό του, οι εκδρομείς του ΄60 όσοι υπάρχουν, μετράνε μέρες και σιωπούν με σημασία, οι ξαναμμένοι του ΄70 μάστορες στη γλώσσα των νοημάτων πια, ξεσκονίζουν τους κωδικούς των μηνυμάτων…
Τι διάολο, αυτοί θα μας πάρουν αμπάριζα? Πιερία 1970. Ο πρώτος που πήρε χαμπάρι ότι λίγα μέτρα από το σπίτι του, πέρασε ο Διονύσης ήταν ο Θωμάς Στ. που ζούσε τότε στον Πλαταμώνα, λίγα μέτρα απ΄ την εθνική οδό Θεσ/νίκη- Αθήνα. Εκδότης τότε του εικονογραφημένου από το ίδιο περιοδικού SPARTARAS, πήρε στο κατόπι το φορτηγό λίγα χρόνια μετά, αφού είχε την ατυχία να περάσει στο πανεπιστήμιο. Σπουδαίος ζωγράφος πριν φύγει μου χάρισε με δικά του χρώματα, το εξώφυλλο από ¨το περιβόλι του τρελού¨ που έφτιαξε καλύτερα από τον Κυριτσόπουλο. Μήνες μετά ο γράφων μυημένος στη διαδρομή, κατέφθασε στα καμίνια του Πειραιά και βάλθηκε να μάθει που πέφτει Ηπείρου κι΄ Αχαρνών. Τον έφαγε ο ποδαρόδρομος μέχρι να μάθει ότι δίπλα από κει είναι η πλατεία Βικτωρίας και ο ηλεκτρικός Αυτό ήταν. Στο φορτηγό δε χωράγαμε όλοι αλλά στο κύτταρο ο Διονύσης με δικό του ήχο, φωνή, στίχο, γλυκύ αναρχισμό και περισσή αναίδεια στα σύμβολα της εποχής, μας έσπρωχνε στον κόλπο της αμφισβήτησης φορτώνοντας αμφιβολία τις μέρες μας και αγρύπνια τις νύχτες μας. Αριστεροί είμαστε δε λέμε, αλλά παραείναι όμορφο το ίσωμα για να είναι αληθινό… Βέβαια τη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη την είχε αμολήσει λίγα χρόνια πριν, εμείς δεν την είχαμε πάρει είδηση, όπως και τη σοβούσα δυσαρέσκεια σε όλο τον χώρο της αριστεράς γιατί ο Σαββόπουλος δεν πειθαρχούσε στο σύνολο της μουσικής της κουλτούρας και κυρίως στο λόγο της. Ο Διονύσης απάντησε με ¨Τις μειοψηφίες τάγματα ξυπόλυτα που μόνες σκαρφαλώνουν σε σκοτάδια απόλυτα¨. Εκεί κάπου τελείωσαν όλα και οι δρόμοι χώρισαν. Όταν ¨δήλωσε¨ πως ψηφίζει τον ψηλό που μοιάζει με ροφό, όσοι ήξεραν γέλασαν, όσοι δε ήξεραν λύσσαξαν.
Μετά όμως από τη πρώτη φορά αριστερά, από εκεί που τα χρόνια έτρεχαν χύμα άρχισαν να… τακτοποιούνται.. Παρά τον γάμο που επιχειρήθηκε τα διαζύγια ήταν περισσότερα. Θα περάσουν χρόνια στα προξενιά.. Μόνο που ο Διονύσης άρχισε σιγά-σιγά να μαζεύει τα τραπεζάκια του και εκδρομείς και μυημένοι να βγάζουν λευκά μαντήλια… Τότε παρενέβη ποιος άλλος? Η αριστερά. Αυτάρεσκη και εφηβικά εμμονική δεν παραβρέθηκε σε “ένδειξη διαμαρτυρίας”. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε… Πιο κάτω θα σας πω τι δεν ξέρετε. Νεκροζώντανοι… όχι στο κύτταρο αλλά στο Ωνάσειο καρδιοχειρουργικό κέντρο στη σειρά της αναμονής, μέσα Νοέμβρη 2025. Σκάει μύτη νεαρή σταρλετίτσα, βουλευτής της αριστεράς που ήθελε να γίνει και αρχηγός της. Ανασηκώνει τα γυαλιά ηλίου, βγάζει το κινητό της καλεί τη φίλη, ίσως συντρόφισσα, παρακάμπτει τη σειρά, τακτοποιεί το θέμα της αφήνοντας αρκετό κόσμο εμβρόντητο… και αποχωρεί… Καλό ταξίδι Διονύση. Εκεί δεν είσαι μόνος… είμαι σίγουρος πως παίζεις για τη ζωζώ."Όποιος κι΄ αν γίνει… πραματευτής αξίζει η ζωζώ ότι κι αν πεις". Επίμετρο. Ο Θωμάς Στ. ζει στον Πειραιά οδός Αγχιάλου, λέει καμιά κουβέντα στα κοινά, είναι όμως εμφανής ο αναχωρητισμός του. Ο γράφων μετακινήθηκε από τα καμίνια στη Νίκαια. Πηγαίνουμε συχνά στην Πιερία, δηλαδή τα ¾ της διαδρομής.
Τίποτα δεν είναι ίδιο..
