A

Του Θωμά Σταμόπουλου

1. Ο κόσμος ισχυρίζεται, ότι οι Δικηγόροι διοικούν τον τόπο…..!!!!! Όμως η παραπάνω αναφορά είναι εντελώς άστοχος και άτοπος και σε ουδεμία περίπτωση εκφράζει και αντιπροσωπεύει την αλήθεια.

Για τον γράφοντα η επαγγελματική τάξη, η οποία διοικεί την Χώρα και το κυριότερο όλων, έχει κατοχυρώσει απόλυτα τις αμοιβές και τα συμφέροντα της, είναι η επαγγελματική τάξη των Πολιτικών Μηχανικών…..!!!!!

Αυτό δύναται κάποιος συναλλασσόμενος, να το αντιληφθεί, μόνο, σε περίπτωση κατά την οποία εμπλακεί σε αντιπαράθεση με Πολιτικό Μηχανικό…..!!!!!

Γι’ αυτόν τον λόγο θα ήταν καλό οι αγαπητοί συνάδελφοι, έχοντες υπ’ όψιν το ανωτέρω αναμφίβολο δεδομένο, να το χρησιμοποιούν προς αντίκρουση των ισχυριζομένων, πως η τάξη των Δικηγόρων είναι αυτή, που κυριαρχεί από επαγγελματικής και οικονομικής πλευράς στην Χώρα…..

2. Είναι απαράδεκτο, να μην αποδίδεται η Ελληνική ιθαγένεια σε μητέρες ή πατέρες, οι οποίοι έχουν αποκτήσει τέκνα με ημεδαπό υπήκοο, εάν δεν υποβληθούν στην οδυνηρή διαδικασία των γραπτών εξετάσεων στην Ελληνική γλώσσα…..!!!!!

B

Πρόκειται περί μίας νομοθετικής παραλείψεως, η οποία έχει εγκλωβίσει, λόγω της ελεύσεως χιλιάδων αλλογενών στην Χώρα μας, ικανότατο αριθμό ατόμων και δημιουργεί σοβαρότατα προβλήματα στις οικογένειές τους, χωρίς να υπάρχει κάποιος δικαιολογικός λόγος, ιδίως, εάν ληφθεί υπ’ όψιν, ότι τα ανωτέρω άτομα έχουν δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς με την Χώρα μας, ως όντα γεννήτορες Ελλήνων υπηκόων. Επαγωγικά, πρέπει να τονισθεί, ότι με αυτήν την παράλειψη η Ελληνική Πολιτεία, μέσα στις τόσες άλλες αστοχίες, οι οποίες ρυθμίζουν την ζωή στην πατρίδα μας, καταδεικνύει την πλήρη αδυναμία, να οργανώσει την δράση του κοινωνικού συνόλου κατά τον ενδεδειγμένο τρόπο.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών                               
«ΝΟΜΙΚΟ ΒΗΜΑ» άρθρο Αντιεισαγγελέα Πρωτοδικών Πειραιώς, με το οποίο τοποθετείται υπέρ της καταργήσεως του θεσμού των ενόρκων και κατ’ επέκταση του θεσμού του Μ.Ο.Δ. με το σκεπτικό, ότι οι ένορκοι (λαϊκοί δικαστές) δεν έχουν την δέουσα τεχνογνωσία και την γνωστική ικανότητα, την οποία οι Δικαστές διαθέτουν τοποθετούμενοι σε ζητήματα απονομής δικαιοσύνης.

Όσοι, όμως, διακονούμε τον χώρο της Δικαιοσύνης γνωρίζομε άριστα, ότι οι Δικαστές και οι Εισαγγελείς μας λόγω φόρτου εργασίας, ως και εκ λόγων υποτιθέμενης αμεροληψίας, είναι εγκλωβισμένοι στις δικογραφίες τους, δεν έχουν παρά ελάχιστες και ιδιόμορφες συναναστροφές και ως εκ τούτου απέχουν των κοινωνικώς διαδραματιζομένων, με αποτέλεσμα, να μην έχουν ακριβή εικόνα των πραγμάτων, πράγμα, το οποίο συνακόλουθα επάγεται εκ των πραγμάτων αδυναμία ορθής τοποθετήσεως, ιδίως, επί περιπτώσεων περιπεπλεγμένων ή ιδιαζουσών από πλευράς διακριβώσεως της αληθείας.

Επομένως, κατά την γνώμη του γράφοντος, η ανωτέρω θέση δεν είναι ορθή από ουσιαστικής πλευράς εν όψει, μάλιστα, του δεδομένου, πως οι ένορκοι προέρχονται από τμήμα του κοινωνικού σώματος, το οποίο κατά τεκμήριο διαθέτει πλούσιες βιοτικές παραστάσεις  και ως εκ τούτου δύναται, να συνεισφέρει τα μέγιστα, το μεν στην ανεύρεση της αλήθειας, το δε στην ορθή επιμέτρηση μίας ποινής.

Αντιθέτως, με αφορμή την παρούσα αναφορά, ο γράφων θεωρεί, πως η επέκταση του θεσμού των ενόρκων και σε άλλους τομείς της απονομής της Δικαιοσύνης, θα είναι πολλαπλά ωφέλιμη για την κοινωνία και κυρίως για την εμπέδωση στο κοινωνικό σύνολο της σπουδαιότητος του θεσμού της Δικαιοσύνης στην Δημοκρατία  μας.

Αρκεί η συμμετοχή τους, να λαμβάνει χώρα επ’ αμοιβή, διότι δεν είναι δυνατόν η συμμετοχή τους να είναι αναποζημίωτη…..