Την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου, στις 19.00, θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της ατομικής έκθεσης της ΣΤΕΛΛΑΣ ΜΙΜΙΚΟΥ «ΠΑΛΙΜΨΗΣΤΑ- Εικόνες μνήμης και ιστορίας της Στέλλας Μιμίκου»

Η εικαστικός, με διεθνή διαδρομή σε πολλές χώρες του κόσμου, όπως Γερμανία, Μιανμάρ, Νορβηγία, Αργεντινή, ΗΠΑ, Τυνησία, Μεξικό, Περού, Φιλιππίνες, Μαλαισία, Νεπάλ, αλλά και με πολλές συμμετοχές και βραβεύσεις στην 7^η, 8^η, και 9^η Biennale του Πεκίνου καθώς και στην 1^η, 2^η, και 4^η Biennale της Λιθουανίας. Επίσης στο 21^ο Διεθνές Φεστιβάλ Busan Ν. Κορέας, το 2024, όπου επιλέχθηκε στους 10 καλύτερους στην έκθεση «ΠΑΘΟΣ».

Ο ιστορικός τέχνης ΜΑΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ, ο οποίος προλογίζει τον κατάλογο της Έκθεσης, αναφέρει:

«Το έργο τέχνης είναι a priori αγαπητικό πράγμα. Ακόμη κι όταν δεν μας (σας) αρέσει. Ακόμα περισσότερο όταν ενοχλεί. Όταν ξεβολεύει τον θεατή από τις εύκολες αλήθειες του. Όταν του θυμίζει πράγματα που θα ήθελε να ξεχάσει. Όταν φέρνει εμπρός στα μάτια του εικόνες που φοβάται να δεί. Ή, ακόμη χειρότερα, εικόνες που θέλει να ξεχάσει. Στο έργο της Στέλλας Μιμίκου αυτές οι βασανιστικές αλλά και τελικά λυτρωτικές εικόνες, επανέρχονται σταθερά εδώ και τριάντα περίπου χρόνια. Με μια συνέπεια συγκινητική κι ένα πάθος νεανικό. Όταν δηλαδή αποχώρησε από την οικογενειακή επιχείρηση για να αφοσιωθεί οριστικά στη ζωγραφική και να διαγράψει μια μαχητική όσο και πλούσια, καλλιτεχνικά, πορεία. Δημιουργώντας σύνολα και σειρές παλίμψηστων έργων στα οποία συνυπάρχουν μέσα από επάλληλες στιβάδες και επανεγγραφές, φωτογραφίες, προσωπικές ή προερχόμενες από την σύγχρονη ή την παλιότερη ιστορία, ζωγραφικές με χρώματα βουτηγμένα σε συμβολικές, κατακόκκινες πληγές ή σε ονειρικές καταστάσεις που σαλεύουν μέσα στα μπλε και τα γαλάζια. Τα πράσινα των λιβαδιών και τα κίτρινα των πεσμένων φύλλων και των ηλιοτρόπιων. Επιπλέον η Στέλλα Μιμίκου έχει ασχοληθεί με την γλυπτική μέσω ευφυών κατασκευών, με το θέατρο, την περφόμανς, το βίντεο, τη φωτογραφία. Συνελόντι ειπείν με κάθε τομέα της εικαστικής έκφρασης. Έχοντας θητεύσει και αριστεύσει δίπλα σε κορυφαίους δάσκαλους της ΑΣΚΤ όπως οι αείμνηστοι Μίμης Μυταράς - ο πάτρονας κι εμψυχωτής της - και ο ιδιοφυής Γιώργος Λάππας. Χωρίς να ξεχνώ τον Λάκη Πατρασκίδη ή τον Γιώργο Ζιάκα. Στην παρούσα έκθεση η ζωγράφος εκθέτει σαράντα, mixted media πίνακες στη σειρά έτσι ώστε να δημιουργούν ένα είδος σύγχρονης ζωφόρου. Μια ζωφόρος, μια φρίζα που θα μπορούσε να τοποθετηθεί σ' έναν φανταστικό ναό, σ' εκείνο το υποθετικό μνημείο των χαμένων πατρίδων, της Αρτάκης στην Μικρασία, το οποίο αμέλησε να στήσει η μητέρα πατρίδα. Οπτικό υλικό από παλιές φωτογραφίες αλλά και πολλές, προσωπικές μνήμες συνθέτουν αυτή την παρέλαση των παλίμψηστων εικόνων που συνείρουν γοητευτικά την ιστορία με τον μύθο, την γλυκόπικρη ανάμνηση με την ανάγκη να συνεχιστεί η ζωή άλλου κι αλλιώς. Με κάθε κόστος και τίμημα. Αυτά τα έργα, όσο κι αν είναι αυτοβιογραφικά και νοσταλγικά έχουν επίσης τον χαρακτήρα εκείνης της μαρτυρίας που αφορά συγχρόνως και στους πολλούς. Αφού τέχνη κάνουμε όταν η προσωπική μας συγκίνηση μεταμορφώνεται σε συγκίνηση του άλλου. Ενώ η λεγόμενη αισθητική συγκίνηση λειτουργεί συνήθως σαν ένα είδος στατικού ηλεκτρισμού. Δυσπερίγραπτο φαινόμενο που όμως όλοι έχουμε νιώσει! Στην τέχνη, τέλος, ας το πούμε κι αυτό, όσα λιγότερα εξηγείς, τόσα περισσότερα αποκαλύπτονται. Μια και το θέμα είναι όχι πόσος κόσμος αλλά το πώς ο κόσμος μπορεί να χωρέσει σ' ένα έργο τέχνης.

Και η Στέλλα Μιμίκου στο σημείο αυτό μπορεί να συνδυάσει την αισθητική παιδεία - αφού έχει υπάρξει και δασκάλα καλλιτεχνικών μαθημάτων - με τον ακτιβισμό όσον αφορά στην συνειδητοποίηση των πολλών απέναντι στο φαινόμενο του θερμοκηπίου, την επικίνδυνη πια υπερμόλυνση του πλανήτη αλλά και τον καρκίνο των τοπικών πολέμων που τροφοδοτούνται από τον παγκόσμιο ανταγωνισμό των υπερδυνάμεων. Έτσι, η καμμένη γη της Ιωνίας μπορεί να μοιάζει τρομαχτικά με την ισοπεδωμένη Γάζα και τους πρόσφυγες να παραμένουν το ίδιο απροστάτευτοι και προδομένοι τότε και τώρα... Όπως συνέβη και με την αρχαία Αρτάκη, την ελληνική πόλη της Μικράς Ασίας, κοντά στην Κύζικο, η οποία σήμερα ονομάζεται Ερντέκ. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, οι Έλληνες πρόσφυγες ίδρυσαν τη Νέα Αρτάκη στην Εύβοια, επειδή οι παράλιες ακτές τους θύμιζαν την πατρίδα τους.  Εδώ γεννήθηκε και ζει η Στέλλα Μιμίκου και αυτό το βίωμα στοιχειώνει την έρευνα της.

Ας το επαναλάβουμε: ( Ένας) σκοπός της τέχνης είναι να δίνει λόγο ύπαρξης σε ραγισμένους ανθρώπους. Σκοπός εντελώς διαφορετικός από τον (δεδομένο) ναρκισσισμό των καλλιτεχνών. Και ιδού ποιος είναι ο βαθύτερος χαρακτήρας της ζωγραφικής διαχρονικά: Να διατηρεί την αύρα των πραγμάτων σ' ένα μη χώρο και ένα μη χρόνο, τον χωρόχρονο της ζωγραφικής. Πράγμα που επιτυγχάνει με συγκινητική αφοσίωση η Στέλλα Μιμίκου. Να διασώσει δηλαδή τη μορφή της σταθερής μνήμης και την ασπρόμαυρη σκιά των εικόνων σε χρώμα. Να μεταφέρει εκείνο το περιεχόμενο που δεν επιτρέπεται να ειπωθεί. Όπως ισχυρίζεται ο Βίτκενσταϊν, ας πλάσουμε αλλιώς ό,τι δεν μπορούμε να πούμε με λόγια. Και μόνος τρόπος είναι η τέχνη. Και μάλιστα όσο πιο σωματική - εκτεθειμένη είναι η τέχνη, τόσο και πιο κοντά βρίσκεται στην αλήθεια των ανθρώπων....Τέχνη μπορεί να είναι επίσης εκείνος ο ιδιόμορφος τρόμος που αισθάνεται ο αστός εμπρός στην ομορφιά. Όταν μάλιστα ο μικροαστός είναι και νεόπλουτος, ε τότε ο τρόμος μεταμορφώνεται σε πανικό...Τί μάθαμε λοιπόν στο άτυπο "σχολείο" της καθημερινότητας ζώντας στον συνεχή κυκεώνα των πνευματικών και των κοινωνικοπολιτικών ανατροπών; Να ζούμε την καθημερινότητα μας αλλιώς διεκδικώντας σταθερά την ανεξαρτησία σκέψης και λόγου. Ψάχνοντας την αλήθεια παντού. Εκτός της επιβεβλημένης νόρμας και της ισοπεδωτικής ομοιομορφίας. Με κάθε κόστος. Να βλέπουμε όσα οι πολλοί δεν βλέπουν. Όσα αρνούνται να δουν...Τα Παλίμψηστα της Στέλλας Μιμίκου είναι σαν να λένε: Να φοβάστε τους καλλιτέχνες εκείνους που συγκινούνται πρώτοι και μάλιστα με την συγκίνηση τους την ίδια. Όμως να μην φοβάστε την συγκίνηση. Ειδικές όταν αυτή είναι αδιαμεσολάβητη. Ειδικά όταν αρδεύεται από τα βαθύτερα στρώματα του υποσυνείδητου. (Το πολύτιμο μάθημα του Γιώργου Λάππα). Η Στέλλα Μιμίκου το 2017 και το 2019 επελέγη να συμμετάσχει στην διεθνή Μπιενάλε του Πεκίνου με μια σειρά σπονδυλωτών εικόνων σαν χειροποίητο σινεμά που τις ονόμασε East - West golden dialogues και που εντυπωσιάζουν με την πρωτότυπη προσέγγιση της ιστορίας. Έναν μεγάλο πίνακα από αυτή την ενότητα, το Silk Road and world civilization (2017) επιλέξαμε για να δείξουμε στην έκθεση του Πειραιά και την γκαλερί Πρίσμα. Δείγμα του μεγάλου εύρους των δυνατοτήτων της Στέλλας Μιμίκου. Όσο για το ιδιότυπο χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό πολλών έργων της - όπως η σειρά των Χρυσών Αυγών του Κόσμου αλλά και της Δούρειας Όρνιθας - θα μιλήσουμε μιαν άλλη φορά...»

Η έκθεση της ΣΤΕΛΛΑΣ ΜΙΜΙΚΟΥ είναι μια έκθεση γεμάτη ιστορικές μνήμες

της Μικρασιατικής Καταστροφής και του διωγμού των προγόνων της,

«.Προσπάθησα, μέσα από τα έργα μου αυτά, να αναδείξω, με απόλυτο σεβασμό, σε ενότητες, από τη μια μεριά την ειρηνική ζωή των Μικρασιατών προγόνων μας, τον πολιτισμό, την παράδοση, τα ήθη και έθιμα που με πόνο ψυχής κουβάλησαν μαζί τους στη νέα πατρίδα τους και μας μεταλαμπάδευσαν και από την άλλη, τον πόλεμο και την απόλυτη καταστροφή, τον τραγικό διωγμό και την αποτύπωσή του στα πρόσωπα και στις ψυχές όσων των βιώσαν.

Κατά τη διάρκεια δημιουργίας των έργων μου αυτών αναβίωσα, με δάκρυα στα μάτια και συγκίνηση, το παρελθόν, τις μνήμες, τα βιώματα, τα λόγια, τις στιγμές με τους αγαπημένους μου Μικρασιάτες γονείς, που με μεγάλωσαν και

με ανάθρεψαν με αρχές, αξίες και ήθος.

Τα έργα μου αυτά αποτελούν φόρο τιμής και ελεγεία στην ΕΙΡΗΝΗ, ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ, ΤΗΝ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ, ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ των Μικρασιατών προσφύγων προγόνων μας, που τα έχασαν όλα με τρόπο βάναυσο και απόλυτο, όμως δεν έχασαν την δίψα για ζωή, προκοπή και πρόοδο, δεν έχασαν τη ψυχή τους και τον πολιτισμό τους και συνεισφέρανε τα μέγιστα, στην πρόοδο και την ανάπτυξη της Ελλάδας. Κι εμείς, συνεχιστές των άξιων προγόνων μας, αποτίνουμε σήμερα, φόρο τιμής σε αυτούς που αγωνίστηκαν με δύναμη ψυχής για την ειρήνη, την αγάπη και την ευημερία του τόπου μας.»

Αυτά αναφέρει η Μικρασιάτισσα εικαστικός Στέλλα Μιμίκου για την έκθεσή της «ΠΑΛΙΜΨΗΣΤΑ – Εικόνες μνήμης και ιστορίας της Στέλλας Μιμίκου»

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

ΣΤΕΛΛΑ ΜΙΜΙΚΟΥ 

ΣΠΟΥΔΕΣ

•  Πτυχίο Ζωγραφικής (Άριστα), Α.Σ.Κ.Τ., Δ. Μυταράς (1991–1996).
•  Πτυχίο Γλυπτικής (Άριστα), Α.Σ.Κ.Τ., Γ. Λάππας (1996–2000).

         Σκηνογραφία (Γ. Ζιάκας), Χαρακτική (Ι. Εξαρχόπουλος), 

         Παιδοψυχολογία (Αφεντάκης), Διδασκαλία Τέχνης (Δουκουμεντζάκη)

•        Καθηγήτρια Εικαστικών σε Δημοτικά-Γυμνάσια-Λύκεια και σε Ε.Ε.Κ.Ε. (2002–2011)

ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ

• Off Town Club, Αυλίδα (1993,1994)
• Espace Kreonidis, «Συμπόσιο» υπό την επιμέλεια της Αθηνάς Σχινά (ιστ. τέχνης), Αθήνα (1996)
• Anovero, «Λυχνίες-Ασφάλειες», Γερμανία (1997)
• Δημόσια Βιβλιοθήκη Χαλκίδας (1998)
• Τριήμερο με ζωγραφική - γλυπτική - μουσικοχορευτικά & θεατρικά δρώμενα

 «Άνθρωπος - Περιβάλλον- Φύση», υπό την επιμέλεια της Στέλλα Μιμίκου, Λιμάνι Νέας Αρτάκης (1999)

• Προτομή Σμηναγού Δ. Αγιοσοφίτη, Ροβιές (2000)
• «Ημέρα Περιβάλλοντος», υπό την επιμέλεια της Στέλλα Μιμίκου,

       Club Gaz, Χαλκίδα (2002)

• «Αυγού Εγκώμιο», υπό την επιμέλεια της Μαρίας Μαραγκού (ιστ. τέχνης), 

        Γκαλερί Μέδουσα, Αθήνα (2006)

• Παρουσίαση του βιβλίου της, Θέατρο Παπαδημητρίου Χαλκίδα -

        Έκδοση από Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ευβοίας. 

• Ζωγραφική - Γλυπτική - Video Art, Δημαρχείο Χαλκίδας (2006)
• «100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή», Ζέφυρος, Νέα Αρτάκη (2022)

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ - ΜΠΙΕΝΑΛΕ & ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ

•  Gallery “Titanium”, Αθήνα. (1993,1994, 2002)
•  Technopolis Γκάζι, Αθήνα (1998, 1999, 2001)
•  Διεθνές Συμπόσιο Τέχνης «Another See Space», εκπροσώπηση ως επιλεγείσα Ελληνίδα Εικαστικός καλλιτέχνης από το Ε.Ε.Τ.Ε.  

Palanga, Λιθουανία (2002) 

•  7η Διεθνής Μπιενάλε Πεκίνου, «Ο Δρόμος του Μεταξιού και οι Πολιτισμοί του

         Κόσμου», Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Κίνας (2017)

•  8η Διεθνής Μπιενάλε Πεκίνου «Ένας πολύχρωμος κόσμος και ένα κοινό μέλλον»,

         Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Κίνας (2019)

•  9η Διεθνής Μπιενάλε Πεκίνου «Το φως της ζωής», Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Κίνας (2021)
•  «Ο δρόμος της εκεχειρίας», υπό την επιμέλεια της Ανίτας Πατσουράκη, 

         Πολεμικό Μουσείο, Αθήνα (2020-2022-2025)

•   21ο-22ο Διεθνές Φεστιβάλ Τέχνης, Busan Gallery, Νότιο Κορέα (2024-2025)
•   4η Διεθνής Μπιενάλε Ελαιογραφίας Dafen, Shenzhen, Κίνα (2025)
•  Έκθεση «Pro femina», Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης υπό την επιμέλεια της Μαρίας Μαραγκού και του Κωστή Χρηστίδη (11/2024-5/2025)

          Συμμετοχή, κατόπιν επιλογής, σε διεθνείς διαδικτυακές εκθέσεις και Μπιενάλε: Γερμανία, Λιθουανία, Νορβηγία, Αργεντινή, Μεξικό, Η.Π.Α., Βενεζουέλα, Περού, Φιλιππίνες, Ινδία, Τουρκία, Μαλαισία, Νότιος Κορέα, Μιανμάρ, Νεπάλ, Τυνησία.

ΣΥΛΛΟΓΕΣ

-  Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (Ρέθυμνο), Κρήτη, Ελλάδα

-   Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Θεσ/νίκη), Ελλάδα

-  Μουσείο Vilnious (Λιθουανία)

-  Πινακοθήκη ΙΡΙΣ (Θεσ/νίκη), Ελλάδα 

-  Πινακοθήκη Χρώματος (Θεσ/νίκη), Ελλάδα

-  Διάφορες ιδιωτικές συλλογές,

-   National Art Museum of China, Πεκίνο, Κίνα (2017 και 2019)

-  Chinese Artists Association

ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ – ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

•  Ι.Κ.Υ. Υποτροφία
•  Σύλλογος «Φίλοι Σκαρίμπα» - Τιμητική βράβευση
•  Σύλλογος Αρτακηνών Κυζικηνών -Τιμητική διάκριση
•  Διεθνές Συμπόσιο Τέχνης, Palanga, Λιθουανία
•  Μαρία Μαραγκού - Τιμητική διάκριση video «Η γυναίκα αρκούδα»
•  Διεθνές Συμπόσιο 8η Διεθνής Μπιενάλε Πεκίνου (2019)
•  3ο Βραβείο: 2η Διεθνής Μπιενάλε Κολάζ «Εξαφανισμένη ακεραιότητα», IAVPOA, Λιθουανία (2022)
•  3ο Βραβείο: 4η Διεθνής Μπιενάλε Ζωγραφικής «Άγχος-Αναμονή», IAVPOA Λιθουανία (2022)
•  3ο Βραβείο: 4η Διεθνής Μπιενάλε Φωτογραφίας, «Περιμένοντας τις αλλαγές», IAVPOA, Λιθουανία (2023)
•  1ο Βραβείο: 6η Διεθνής Μπιενάλε Ζωγραφικής, «Ένταση», IAVPOA, Λιθουανία (2023)
•  1ο Βραβείο: 1η Διεθνής Μπιενάλε Τέχνης, «Τάσεις επιθυμιών» IAVPOA, Λιθουανία (2024)
•  2ο Βραβείο: 2η Διεθνής Μπιενάλε Τέχνης, «Αφαιρέσεις στη ζωή μας» IAVPOA, Λιθουανία (2024)
•  2ο Βραβείο: 2η Διεθνής Μπιενάλε Φωτογραφίας, «Θραύσματα του κόσμου» IAVPOA, Λιθουανία (2025)
•  Πρόκριση κατόπιν επιλογής στους 10 top, στην κατηγορία «Πάθος», 21ο Διεθνές Φεστιβάλ Τέχνης, Busan Gallery, Νότιος Κορέα (2024)

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Τρίτη – Πέμπτη - Παρασκευή

10.30-15.00 και 18.00-21.00

Τετάρτη - Σάββατο

10.30-15.00