του Τάκη Ιατρόπουλου
Από το 1918 που η Αριστερά εμφανίστηκε στο πολιτικό προσκήνιο της πατρίδας μας σαν ΣΕΚΕ, μέχρι τις μέρες μας περίπου, σε δύο πράγματα ορκίζεται…. ακόμα.
Πρώτα στη Δημοκρατία, δηλαδή τη θέληση των πολλών και ύστερα στη πλειοψηφία επί πολιτικών διαφορών όπου οι πολλοί αναλαμβάνουν την ευθύνη αλλά δεν έχουν δικαίωμα, τουλάχιστον ηθικό, να εφαρμόζουν τις απόψεις τους σαν εξαρθρωτική λαβή στη μειοψηφία.
Η ιστορική αλήθεια λέει ότι τις περισσότερες φορές η Αριστερά προσπάθησε και πέτυχε, να είναι συνεπής μ’ αυτή τη πολιτική ευθύνη, αρκετές φορές όμως τα έκανε μαντάρα. Αυτός είναι ο λόγος που ορισμένοι ισχυρίζονται χαιρέκακα πως η ιστορία της αριστεράς είναι… οι διασπάσεις της.
Αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο χρόνο στον ΣΥΡΙΖΑ, ίσως δεν είναι δηλωτικά του συνόλου της αριστεράς, παρ’ ότι οι πρωταγωνιστές τους ομνύουν στο όνομά της.
Ωστόσο κηλιδώνουν εξόφθαλμα την ιστορία της σε μια στιγμή μάλιστα όπου διαρκεί ο απόηχος της κυβερνητικής της θητείας. Για όλες τις πολιτικές δυνάμεις του Δημοκρατικού φάσματος, η παραβίαση της λαϊκής εντολής- ετυμηγορίας συνιστά περίπου, έγκλημα καθοσιώσεως.
Κατά συνέπεια η κατάργηση ή αποπομπή Κασσελάκη από την ίδια πολιτική ομάδα που επίσης κατάργησε στη πράξη το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος το καλοκαίρι του 2015, το ερώτημα θα είναι πάντα γιατί προκηρύχτηκε, επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τη κατάσταση στο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ ή ότι απόμεινε από εκεί.
Αναδεικνύει μια περίπου εμμονή σε αντιθεσμικές συμπεριφορές ή άγνοια (??) Δημοκρατικών κανόνων που δεν ήταν σύνηθες στο εσωτερικό του χώρου της Αριστεράς. Δηλαδή το δόγμα Η. Ηλιού ¨θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα¨ δεν το θυμάται κανείς?
Το κλίμα επιβαρύνεται ακόμα περισσότερο από τις αποκαλύψεις, μόλις την 11/11 από ομάδα κυβερνητικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που είχαν σοβαρό ρόλο στις μνημονιακές διαπραγματεύσεις το όχι μακρινό 2015.
Το σκηνικό που περιγράφουν χαρακτηρίζεται από ελαφρότητα, ασυγχώρητες ιδεολογικές εμμονές και σοβαρή έλλειψη ιστορικής γνώσης.
Δυστυχώς μια πρώτη επισκόπηση δείχνει πως και στις δυο περιπτώσεις, δημοψήφισμα και εκπαραθύρωση Κασσελάκη, πρωταγωνιστές ήταν τα ίδια περίπου πρόσωπα είτε εντός είτε εκτός ΣΥΡΙΖΑ , (ΝΑΡ) σήμερα.
Λοιπόν, το ερώτημα αν η Αριστερά συγκρίνεται ή διακρίνεται δε μπορεί να απαντηθεί, αφού για όλα και για όλους στην πολιτική μιλούν οι πράξεις.
Κυβερνώσα Αριστερά χωρίς ισχυρά κοινωνικά κινήματα συμπαραστάτες και εργαλεία κοινωνικών αλλαγών, δεν μπορεί να υπάρξει και το γεγονός πως σχεδόν πέντε χρόνια διακυβέρνησης, με πολυπληθές ακροατήριο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να συνδεθεί μαζί τους , κάτι λέει…
Η οχύρωσή για πολλά χρόνια πίσω από το σύνθημα ΕΟΚ και ΝΑΤΟ κτλ δεν απέδωσε, ενώ παράλληλα άφησε απέραντο πεδίο δράσης σε κάθε δεξιά πολιτική έκφανση, με αποτέλεσμα οι….. αρμοί τη εξουσίας να μοιάζουν με οπλισμένο σκυρόδεμα, πράγμα μάλλον άγνωστο στο νεαρό πολιτικό μηχανικό που κλήθηκε το 2015 να τους κουνήσει, έστω και λίγο…
Αυτό που συμβαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ τον τελευταίο καιρό θα πρέπει να ιδωθεί με θάρρος, αφού πρόκειται για επανάληψη μιας διαχρονικής πολιτικής συμπτωματολογίας που όμως συνοδεύεται από αίσθημα ακύρωσης και συνέπεια τη διάλυση.
Προφανώς κάτι καινούργιο θα δημιουργηθεί όπως συμβαίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις.
Όμως και εδώ υπάρχει πρόβλημα.
Τι θα εκπροσωπήσει? Μήπως τη ¨χαμένη¨ τιμή της Αριστεράς?
Είναι γνωστό πως η τιμή είναι ένα πράγμα που άμα το χάσεις, δεν μπορεί κανείς να σου το επιστρέψει.
Σε κάθε περίπτωση για μια ακόμα φορά, ο ίδιος κόσμος σε δύσκολους αποχαιρετισμούς… οι σύντροφοί μας….
