Ομιλία «Ανεξάρτητου» Βουλευτή Α΄ Πειραιά και Νησιών της ΝΕΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ Θοδωρή Δρίτσα κατά τη συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, την 15/6/2026 με θέμα ημερήσιας διάταξης, την επεξεργασία και εξέταση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών «ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ».
Αυτό είναι το μεγαλύτερο και σοβαρότερο ερώτημα που προκύπτει από την πραγματικότητα και την ασκούμενη πολιτική. Και δυστυχώς το Σ/Ν του Υπουργείου Εσωτερικών «ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ», έχει επιλέξει την «Ετεροδιοίκηση», όπως την ονόμαζε ο αείμνηστος Μανώλης Γλέζος. Σε αυτό εστίασε κυρίως ο «Ανεξάρτητος» βουλευτής Α’ Πειραιά και Νήσων της ΝΕΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, Θοδωρής Δρίτσας, κατά την 1η, χθεσινή, συνεδρίαση της αρμόδιας Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης για την επεξεργασία και συζήτηση του παραπάνω εισαχθέντος προς ψήφιση Σχέδιο Νόμου.
Ο Θοδωρής Δρίτσας είπε ότι, αν καλούνταν ή αν εν τέλει κληθούν, όπως επιβάλλεται, οι φορείς και τα πρόσωπα του πεδίου για την περαιτέρω επεξεργασία του σχεδίου νόμου, θα απαντούσαν διαφορετικά. Το ζητούμενο για τις τοπικές κοινωνίες είναι το πραγματικά αυτοδιοίκητο σύστημα, με τους ανάλογους κανόνες, ρυθμίσεις και χρηματοδότηση.
Αυτό πρέπει να απασχολήσει το παρόν νομοθετικό έργο που δυστυχώς κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Πέρα από τον τεχνοκρατικό εξορθολογισμό των διάσπαρτων νομοθετικών διατάξεων που είναι θετικό στοιχείο, το σχέδιο νόμου επιμένει στην αυτοδιοίκηση κατ’ όνομα, μακρύ χέρι της εκτελεστικής εξουσίας της Κυβέρνησης.
Η πολιτική, οικονομική και δημογραφική κρίση, η κρίση υπερσυγκέντρωσης πληθυσμών στα αστικά κέντρα, η απουσία λύσεων για να καλυφθούν η φτώχεια, η αποκλεισμός, χωρίς την πραγματική Αυτοδιοίκηση, δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν. Για παράδειγμα, οι συμμετοχικοί προϋπολογισμοί και τα συμμετοχικά τεχνικά προγράμματα, που ήδη εφαρμόζονται σε εκατοντάδες Δήμων άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν είναι οραματικό ή ιδεολογικό ζήτημα, είναι πραγματικό και επιτυγχάνει.
Αντίθετα η «Ετεροδιοίκηση» υπηρετεί τον έλεγχο της λαϊκής βούλησης, εξασφαλίζοντας μία λαϊκή συναίνεση με εντελώς ψευδώνυμο τρόπο από το κεντρικό κράτος που συνδέεται με συγκεκριμένα συμφέροντα. Είναι παραβίαση μίας φυσικής τάξης πραγμάτων αυτό που κάνει η Κυβέρνηση σήμερα και που το κάνουν όλες οι κυβερνήσεις που φοβούνται την αυτοδιοίκηση, τη λαϊκή αυτοδιοίκηση.
Απόδειξη γι’ αυτό είναι τα τελευταία χρόνια, και όχι μόνο μία φορά, η δραματική αποχή των πολιτών από τις δημοτικές εκλογές πολύ περισσότερο, από ότι από τις βουλευτικές ή και από τις ευρωεκλογές ακόμα.
Αυτό σημαίνει Αυτοδιοίκηση κύρους και αυτό χρειαζόμαστε: ξεχωριστή μορφή εξουσίας με αμεσότατη, όσο γίνεται περισσότερο, σχέση με τον πολίτη. Συνεκτική κοινωνία υπεύθυνων συμμετεχόντων ανθρώπων που το κράτος και η κυβέρνηση τούς δίνει τη δυνατότητα να το κάνουν, δεν τους αποκλείει ακόμα και με τα εκλογικά συστήματα, όπως το προτεινόμενο, για να φαλκιδεύεται όποια βούληση διαμορφώνεται κάθε φορά, φτιάχνοντας τελικά δημάρχους και δημοτικά συμβούλια μειοψηφίας.
