«Στο "αγροτικό" η μεγάλη εικόνα είναι ότι η ΝΔ εφαρμόζει τη γνωστή πολιτική πυγμής: καταστολή σε 1η φάση, ποινικές διώξεις, δεσμεύσεις λογαριασμών είτε ως ομηρεία, είτε ως μήνυμα ότι γνωρίζει και δεν θα διστάσει να εκβιάσει την "μαρίδα" ακόμη κι αν είναι "δικά της παιδιά"».

Αναλυτικά η ανακοίνωση της Δημοτικής Κίνησης ΑλλάΖΟΥΜΕ τον Πειραιά για όλους & όλες:

Στο ενδιάμεσο  φαίνεται να κλείνει το μάτι σε συγκεκριμένες οργανώσεις να σπάσουν την ενιαία γραμμή, διαπραγματευόμενοι κατά μόνας...

Η επόμενη στάση-τομή είναι η "αντικειμενική" γήρανση, εγκατάλειψη της υπαίθρου.

Δύσκολα βλέπουμε αυτό που θα λέγαμε νεολαία. Αυτό δεν είναι απλά μια εκδοχή του δημογραφικού. Είναι μια νέα φάση βίαιης αστικοποίησης πληθυσμών, που εγκαταλείπει τη "γη" για να αναζητήσει προσόδους είτε ενοικιάζοντας τα χωράφια για "φωτοβολταϊκά" (ένα real estate στη γεωργική γη, ένα είδος αγροτικού airbnb), είτε για να στραφεί στις υπηρεσίες τουρισμού.

Προφανώς σ αυτό "μετρά" ότι η ύπαιθρος στερείται βασικών υποδομών στην υγεία, στην εκπαίδευση, στην ύπαρξη ακόμη και ενός ATM...

Το σύνθημα ότι αυτά είναι "χασούρα", δεν "έπεσε" τώρα. Είναι κρίσιμη επιλογή στο πλαίσιο της μνημονιακής κρίσης, αλλά κι άλλων ενδιάμεσων σταθμών.

Το ίδιο και με το κλείσιμο στρατοπέδων, αστυνομικών τμημάτων, ειρηνοδικείων, τραπεζών, ΕΛΤΑ,  ΔΕΗ κλπ). Άρα η επαρχία "στραγγίζει" κι ότι μένει είναι ένα ηλιακά ώριμο κομμάτι.. Αυτό το κομμάτι σήμερα ζει ένα αδιέξοδο: να φύγει δεν μπορεί, να κάτσει ("στ αυγά") του δεν γίνεται. Βιώνει αδιέξοδο στρατηγικής φύσης.

Παραμένει στο"δίκαιο αίτημα" με το οποίο πορεύτηκε δεκαετίες για την κάθε φορά  επιβίωση τους...

Αυτό, με τον έναν η τον άλλον τρόπο συντελείται και σε χώρες της ΕΕ. Γι' αυτό τηρουμένων των αναλογιών  μπορούμε να βλέπουμε παρόμοιες κινητοποιήσεις και στην ΕΕ.

Η Δύση απαντά με μια βεντάλια στο θέμα αγροτική παραγωγή, διατροφή.

Πρώτο μέσα από μέσο-/μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς τύπου GAP  και πέρασμα από την ατομική ιδιοκτησία στην πολυεθνική.

Δεύτερο, από διηπειρωτικό συνεργασίες- εισαγωγές αγροτικών προϊόντων (πχ νότια Αμερική). Συμπληρωματικά προς αυτό με μια χαλαρή επιτήρηση της ποιότητας και  εισαγωγών απο "τρίτες χώρες".

Τρίτο και πιο τολμηρό: μια προσπάθεια αλλαγής των διατροφικών συνηθειών της "δύσης" μέσω  των τεχνητών υποκατάστατων. Προφανώς αυτό θα απευθύνεται στη συνεχώς πιο διευρυμένη μάζα φτωχών με τα ποιοτικά προϊόντα ακόμα και εάν υπάρχει διατροφική επάρκεια  να είναι προσβάσιμα για όλο και λιγότερους !!

Σ αυτό το φόντο ας αναστοχαστούμε ποιος θέλει και μπορεί να υποστηρίξει τον πρωτογενή τομέα που θα εξασφαλίζει την διατροφική κυριαρχία και θα την καθιστά καθολικά προσβάσιμη για όλους τους ανθρώπους αυτού του κόσμου.

Η τοπική αυτοδιοίκηση τι λέει;  Έχει να πει κάτι;