Αυτές τις μέρες τα μεγάλα αστικά κέντρα, όπως ο Πειραιάς, δοκιμάζονται λόγω των υψηλών θερμοκρασιών. Οι πολίτες ζουν σε συνθήκες ασφυξίας και θερμικής καταπόνησης.
Σε μια πόλη χωρίς πράσινο, χωρίς ελεύθερους χώρους, με οξύτατα κυκλοφοριακά προβλήματα που επιβαρύνουν την ατμοσφαιρική ρύπανση, με παράνομη στάθμευση, οφείλουμε έστω την ύστατη ώρα να μην επαναλάβουμε τα λάθη που οδήγησαν την πόλης μας στο σημερινό αρνητικό περιβαλλοντικό ισοζύγιο.
Πρέπει να σταματήσουμε το πολεοδομικό “κεκτημένο” της τσιμεντοποίησης και των υψηλών κτιρίων, την επιδρομή του real estate που κερδοσκοπεί χτίζοντας κάθε ελεύθερο – αδόμητο χώρο.
Η βιωσιμότητα της πόλης, η ανθεκτικότητά της, απαιτεί έναν νέο πολεοδομικό σχεδιασμό. Χρειαζόμαστε ένα διαφορετικό αναπτυξιακό μοντέλο, ήπιας – χαμηλής δόμησης, απόδοσης ελεύθερων χώρων πρασίνου στην πόλη, με τολμηρές παρεμβάσεις στο κυκλοφοριακό και στις οχλούσες χρήσεις.
Στον Πειραιά που ζούμε και εργαζόμαστε έχουμε δικαίωμα και διεκδικούμε ποιότητα ζωής.
