του Τάκη Ιατρόπουλου
Ανακοινώθηκε πριν από μερικές βδομάδες χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες, η υποψηφιότητα του Γιώργου Γαβρίλη για τον Δήμο Πειραιά. Για όσους παρακολουθούν τα δρώμενα της πόλης του Πειραιά ήταν ένα θετικό μήνυμα ή σήμα, ότι η αλλαγή σελίδας στο Δήμο του μεγάλου λιμανιού είναι εφικτή από πρόσωπο αδιάβλητου κύρους, κατοχυρωμένο από την κοινωνία του Πειραιά. Με μεγάλη διαδρομή στα συνδικάτα της πόλης μας, με πολυετή θητεία στην ηγεσία του ΕΚΠ και της ΓΣΕΕ καθώς και την τοπική αυτοδιοίκηση την τελευταία δεκαετία, αποτέλεσε άνθρωπο πρότυπο καθήκοντος και ατομικής αξιοπρέπειας. Έχοντας πάρει αποστάσεις εδώ και χρόνια από τους κομματικούς σχηματισμούς, θεωρείται αξιόπιστη λύση για τον Πειραιά προκειμένου να επανέλθει η πόλη στην κανονικότητα.
Ο Δήμος Πειραιά την τελευταία οκταετία βρίσκεται σε μια ιδιότυπη κατάσταση με κύριο χαρακτηριστικό, να Δημαρχεύει ο συμπαθής κατά τα άλλα κ. Γιάννης Μώραλης, κάτω όμως από τη βαριά σκιά του Προέδρου της ΠΑΕ Ολυμπιακός και μέλος του ΔΣ του Δήμου, του οποίου υπήρξε υπάλληλος έως την ανάρρηση του ως Δημάρχου. Αυτή η εικόνα δημιουργεί μια δυσδιάκριτη κατάσταση με δυστοπικά στοιχεία στην ηγεσία της πόλης, όπου ο θεσμός ακυρώνεται αφού υποτάσσεται στην αδιάκριτη κατά κανόνα συμπεριφορά του επιχειρηματία.
Ακόμα κι’ αν δεχτεί κάποιος τις καλές προθέσεις που πιθανά να υπάρχουν, σαν πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο είναι αρνητικό αφού συνοδεύεται από αναγκαστικούς αποκλεισμούς, προαπαιτούμενο της επιχειρηματικής συμπεριφοράς, η δε μαζική χρήση του Ολυμπιακού και των συναισθημάτων που παράγονται από εκεί, συνιστά κατάφωρη αδικία γιατί αυτά ανήκουν σε όλους. Μόνο ο Μπερλουσκόνι έκανε κάτι παρόμοιο και τα αποτελέσματα τουλάχιστον για την ομάδα του ήταν καταστροφικά.
Εν τέλει πολλές ομάδες και πολλοί επιχειρηματίες μπορούν να εκλέξουν Δημάρχους ή οτιδήποτε άλλο στο χώρο της πολιτικής εκπροσώπησης.
Δεν μπορεί όμως η κρίση ηγεσίας που τσακίζει σήμερα τους λαούς, να αποτελεί άλλοθι για παραβίαση βασικών πολιτικοκοινωνικών κανόνων.
Τέτοιες παρεκτροπές, μοιραία θα φτάσουν και σε δυσμορφικές ηγεσίες που δεν θα είναι δυνατό να ελέγχονται πάντοτε εύκολα..
Μια Δημοτική αρχή σαν αυτή της πόλης του Πειραιά θα πρέπει να απευθύνεται σε συνθήκες ελευθερίας σε όλους τους πολίτες της. Σ΄ αυτούς που κατέχουν οικονομικές δυνατότητες, εξασφαλίζοντας τους ίσες ευκαιρίες στις δραστηριότητες τους και στους μη κατέχοντες τη βεβαιότητα ότι η πόλη αποτελεί το στήριγμα και τη συνέχεια τους στον αγώνα τους για καλύτερη ζωή. Στην πόλη του Πειραιά δεν μπορεί κανείς να υποσχεθεί λίμνες για βαρκάδες και απέραντα πάρκα. Ήταν τέτοιες οι οικιστικές ανάγκες και η αναρχία που συνόδευσε τις κατασκευές, ώστε ο χώρος που απόμεινε στους πολίτες να μοιράζεται ανάμεσα σ΄ αυτούς και την εμπορική εκμετάλλευση, η διαχείριση της οποίας απαιτεί μεγάλη προσοχή.
Η ανεργία που μαστίζει πόλεις σαν τον Πειραιά με υψηλό πληθυσμό και αυτοαπασχολούμενων και εργαζόμενων δεν αντιμετωπίζεται μόνο με άψυχα προγράμματα, αλλά με τολμηρές κοινωνικές συναινέσεις όπου η ηγεσία της πόλης θα εγγυάται τον διάλογο αλλά κυρίως τα θετικά αποτελέσματα.
Ο Γιώργος Γαβρίλης σε μια τέτοια προσπάθεια διαθέτει το κύρος και την εμπειρία να ενώσει την πόλη σε μια θετική προοπτική. Να υποδείξει και να εγγυηθεί μια Δημοτική λειτουργία με δικαιοσύνη και συναίνεση για όλους τους πολίτες και τις κοινωνικές ομάδες που συγκροτούν. Επίσης να σταθεί αντίθετος στους ποικιλώνυμους σωτήρες της πόλης που αρπάζουν για ασύδοτη εκμετάλλευση, το λιμάνι, τους ελεύθερους χώρους, δηλαδή τη ζωή των ανθρώπων της πόλης του Πειραιά, ευνοημένοι από την αθλιότητα των μνημονίων μιας χρεοκοπίας που αναδεικνύει ατιμώρητους τους ενόχους και επιτίθεται στους αθώους.
Λοιπόν, καλοί οιωνοί υπάρχουν, άνθρωπος δοκιμασμένος επίσης, στο προσκλητήριο του Γιώργου πρέπει να βρεθούν όλοι όσοι κρατούν ακέραιες τις ελπίδες και δεν έχουν καταθέσει τα όπλα, για τον Πειραιά...
