Του Θωμά Σταμόπουλου.
1. Προσφάτως επληροφορήθην, ότι το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, γνωστό και ως Τ.Π.Δ., έχει παύσει την χορήγηση πάσας μορφής δανείων από το έτος 2014, με βάση την θέσπιση σχετικής νομοθετικής προβλέψεως.
Εάν η πληροφορία, είναι ακριβής, διερωτώμαι ποίον λόγο έχει, πλέον, η ύπαρξη και λειτουργία του παραπάνω φορέα, όταν η κυρία καταστατική λειτουργία του με βάση τον σκοπό συστάσεως του, είναι η χορήγηση δανείων.
Μήπως για να απασχολείται άλλος ένας αριθμός από τους πολυπληθείς δημόσιους υπαλλήλους – αυτό αναφέρεται χωρίς διάθεση απαξιώσεως του θεσμού των δημοσίων υπαλλήλων, προς Θεού- επί ζημία των άτυχων φορολογουμένων;
2. Ο γράφων κατά τον μήνα Νοέμβριο του έτους 2021, ως και κατά τον μήνα Απρίλιο του έτους 2022 ευρέθη στο Μ.Ο.Δ. Πειραιώς παριστάμενος, ως υπερασπιστής, σε δίκες κατηγορουμένων.
Αν και σε ουδεμία των παραπάνω υποθέσεων οι κατηγορούμενοι συνελήφθησαν εν τω πράττεσθαι, δηλαδή επ’ αυτοφώρω –μάλιστα στην μία εκ των άνω υποθέσεων μηνύτρια ήταν υπήκοος των Η.Π.Α., η οποία, αν και εκλήθη, εδήλωσε, πως δεν επιθυμεί, να παραστή στην διαδικασία, αρνηθείσα την παραλαβή της κλήσεως!!!!!!, -οπότε, μόνο σε τοιαύτη περίπτωση, η ενοχή τους θα ήτο αδιαπραγμάτευτη, παρά ταύτα η απόφαση και στις (2) δύο περιπτώσεις ήταν καταδικαστική.
Αυτό, ως φαινόμενο, ας δεχθούμε, πως είναι αποδεκτό, διότι, δυστυχώς, η διάταξη του άρθρου 177 Κ.Ποιν.Δικ. επιτρέπει, δυστυχώς, αυθαίρετες και ατεκμηρίωτες διώξεις και δικαστικές κρίσεις.
Εκείνο, όμως, το οποίο εντυπωσίασε τον γράφοντα ήταν το ύψος των επιβληθεισών ποινών και η άρνηση, σχεδόν, όλων των Δικαστών, να δώσουν ανασταλτικό αποτέλεσμα στο ένδικο μέσο, που οι καταδικασθέντες θα ασκούσαν στην οικεία καταδικαστική απόφαση.
Είναι γνωστό και μάλιστα σε πρωτόλειους φοιτητές της Νομικής Σχολής, η λέξη και η έννοια «επιείκεια» (equitas), πλην, όμως, οι Δικαστές μας και ιδίως οι θηλυκού γένους, την αγνοούν, πράγμα, το οποίο επιφέρει στην κρίση τους έντονα το χρώμα της αδικίας.
Επομένως προς αποτροπή φορτίσεως των φυλακών με καταδικασμένους με υπέρογκες ποινές ή με πεπλανημένες αποφάσεις, πράγμα, το οποίο επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό και δημιουργεί συστηματικώς αντικοινωνικά στοιχεία, θα ήταν καλό, να επισκεφθούν οι Δικαστές μας διάφορα Καταστήματα Κρατήσεως (φυλακές), να συγχρωτισθούν συστηματικά με τους κρατούμενους και να διαπιστώνουν τις συνθήκες κρατήσεως, διότι μία (1) ημέρα στην φυλακή ενδέχεται για ένα τρίτο, να αποτελεί έναν αριθμό, ενώ για ένα κρατούμενο σε αυτή, ανεξάρτητα από το βάσιμο ή όχι της κρατήσεως του, να συνιστά μαρτύριο.
Η θέση αυτή του γράφοντος επαναλαμβάνεται και διευκρινίζεται, ότι αφορά τις εγκληματικές πράξεις, στις οποίες ο κατηγορούμενος δεν συλλαμβάνεται επ’ αυτοφώρω.
3. Μετά λύπης του ο γράφων διεπίστωσε, ότι υπάρχουν επαγγελματικά Α.Φ.Μ. και μητρώα συναδέλφων, οι οποίοι έχουν διακόψει την ενεργή άσκηση της Δικηγορίας και ασχολούνται από ουσιαστικής πλευράς, προς τον σκοπό επιβιώσεως, με άλλες βιοποριστικές εργασίες.
Ο δικηγορικός υπερπληθωρισμός και η οικονομική κρίση, που εκτύπησε την πτωχευμένη Χώρα μας, έχουν συντελέσει αναμφισβήτητα στην εμφάνιση του άνω λυπηρού φαινομένου.
Η γνώμη του γράφοντος είναι, πως απαιτείται η Ολομέλεια μας και το Υπουργείο μας, να δημιουργήσουν ομάδα εργασίας, η οποία θα προσπαθήσει, να δώσει επαγγελματική ελπίδα στον κλάδο, διότι, διαφορετικά, θα πρέπει, να γίνει εκκαθάριση μητρώων, αυτό είναι αναπόφευκτο.
4. Είναι δεδομένο, ότι το πρόγραμμα σπουδών των εγχωρίων Νομικών Σχολών πάσχει. Πολλά μαθήματα, ατελής τρόπος διδασκαλίας, ελλειμματικές προσελεύσεις και παρακολουθήσεις φοιτητών, ανεπαρκή ποιοτικώς συγγράμματα, έχουν δημιουργήσει ένα πεδίο σπουδών από το οποίο ο αποφοιτών ουδέν αξιόλογο αποκομίζει, έτσι ώστε να ασκήσει επάγγελμα άμεσα και με αποτελεσματικό τρόπο.
Επιτάσσεται η αναδιοργάνωση και η αναμόρφωση των νομικών σπουδών με ενσωμάτωση εντός αυτών του χρόνου ασκήσεως και του ιδανικού συνδυασμού θεωρίας και πράξεως, ως και η θέσπιση της τριετούς διάρκειας αυτών με υποχρεωτικότητα της παρακολουθήσεως των διδασκομένων μαθημάτων.
5. Το Γραφείο του γράφοντος, αντιμετώπισε πρόσφατα την αδικαιολόγητη και αχαρακτήριστη κατά την γνώμη του συμπεριφορά συνεργαζόμενης Δικηγόρου Αθηνών, πρώην, ασκούμενης του, η οποία εδήλωσε, πως είναι μέλος σωματείου εργαζομένων Δικηγόρων.
Ανεξάρτητα από την πικρία, η οποία εδημιουργήθη στον γράφοντα από την απρεπή, κατά την άποψή του, στάση της άνω συναδέλφου, αυτός φρονεί, πως πρέπει, να δημιουργηθεί θεσμικό πλαίσιο, με βάση, το οποίο θα ρυθμισθεί αποτελεσματικά το όλο ζήτημα, προς αποφυγή υπάρξεως δυσάρεστων φαινομένων.
Τα πράγματα είναι απλά για να μην παρεξηγούμεθα, ιδίως, τώρα, καθ’ ον χρόνο η άσκηση, ιδίως, της μάχιμης Δικηγορίας έχει καταστή προβληματικότατη.
ΘΩΜΑΣ ΕΥΘ. ΣΤΑΜΟΠΟΥΛΟΣ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΠΑΡ΄ ΑΡΕΙΩ ΠΑΓΩ
