H Ναουάλ Σουφί, ακτιβίστρια και η πρώτη που ενημέρωσε τις ελληνικές και ιταλικές αρχές για την κατάσταση στο πλοίο αναφέρει, ότι το σκάφος ήταν φορτωμένο με 750 άτομα, τα οποία δεν αρνήθηκαν τη διάσωση όπως ισχυρίζεται το ελληνικό Λιμενικό, αντιθέτως ζητούσαν να διασωθούν από οποιαδήποτε χώρα.
Η Ναουάλ Σουφί έγραψε όσα της μετέφεραν μέσα από το πλοίο, υλικό το οποίο, δημοσιεύει εξουσιοδοτώντας τους δημοσιογράφους να το αξιοποιήσουν ως μαρτυρία.
« Εξουσιοδοτώ τους δημοσιογράφους που επικοινωνούν μαζί μου αυτές τις ώρες να χρησιμοποιήσουν αυτή τη δήλωση για να καταγράψουν μέρος της δυναμικής των γεγονότων που έλαβαν χώρα χθες.
Στις 13 Ιουνίου 2023, τις πρώτες πρωινές ώρες, μετανάστες που επέβαιναν σε σκάφος φορτωμένο με 750 άτομα επικοινώνησαν μαζί μου και μου μίλησαν για την κατάστασή τους. Μετά από πέντε ημέρες ταξιδιού, το νερό είχε τελειώσει, ο καπετάνιος του πλοίου τους είχε εγκαταλείψει στην ανοιχτή θάλασσα και υπήρχαν επίσης έξι πτώματα στο σκάφος. Οι μετανάστες δεν γνώριζαν ακριβώς πού βρίσκονταν, αλλά χάρη στον άμεσο εντοπισμό του τηλεφώνου Turaya, μπόρεσα να μάθω την ακριβή τους θέση και να ειδοποιήσω τις αρμόδιες αρχές.
Ωστόσο, η κατάσταση περιπλέχθηκε όταν ένα πλοίο πλησίασε το σκάφος, έδεσε σχοινιά σε δύο σημεία του σκάφους και άρχισε να πετάει μπουκάλια με νερό. Οι μετανάστες αισθάνθηκαν μεγάλο κίνδυνο, καθώς φοβόντουσαν ότι τα σχοινιά θα μπορούσαν να προκαλέσουν ανατροπή του πλοίου και ότι η προσπάθεια επί του σκάφους για να πάρουν νερό θα μπορούσαν να προκαλέσουν τη βύθισή της. Για το λόγο αυτό, απομακρύνθηκαν ελαφρώς από το πλοίο για να αποφύγουν ένα ναυάγιο.
Κατά τη διάρκεια της νύχτας, η κατάσταση στο σκάφος έγινε ακόμη πιο δραματική: οι μετανάστες ήταν μπερδεμένοι και δεν καταλάβαιναν αν επρόκειτο για επιχείρηση διάσωσης ή για έναν τρόπο να θέσουν τη ζωή τους σε ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο. Παρέμεινα σε επαφή μαζί τους μέχρι τις 11 το βράδυ ώρα Ελλάδας, προσπαθώντας να τους καθησυχάσω και να τους βοηθήσω να βρουν μια λύση. Όλη την ώρα με ρωτούσαν τι έπρεπε να κάνουν και τους έλεγα συνεχώς ότι η ελληνική βοήθεια θα ερχόταν. Σε αυτό το τελευταίο τηλεφώνημα, ο άνθρωπος με τον οποίο μιλούσα μου είπε ρητά: "Νιώθω ότι αυτή θα είναι η τελευταία μας νύχτα στη ζωή".
Όταν οι μετανάστες απομακρύνθηκαν ελαφρώς από το πλοίο, δεν υπήρχε πρόθεση να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς την Ιταλία, γιατί δεν θα ήξεραν πώς να πλεύσουν στα ιταλικά ύδατα, καθώς ο πραγματικός καπετάνιος του πλοίου έλειπε και ρωτούσαν συνεχώς τι να κάνουν. Χρειάζονταν οπωσδήποτε βοήθεια στα νερά όπου βρίσκονταν, και αν μου είχαν εκφράσει την πρόθεσή τους να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς την Ιταλία, προφανώς θα είχα στείλει ενημέρωση στη Μάλτα, την Ελλάδα και την Ιταλία, αλλά οι μετανάστες δεν είπαν ποτέ κάτι τέτοιο.
Είναι ποτέ δυνατόν η φυγή των μεταναστών από την κατάσταση κινδύνου στην οποία βρίσκονταν να ερμηνεύτηκε από τις ελληνικές αρχές ως φυγή από τη διάσωση; Αυτά είναι ερωτήματα που δεν μπορώ να απαντήσω, αλλά μπορώ να βεβαιώσω ότι αυτοί οι άνθρωποι ζητούσαν πάντα να διασωθούν από οποιαδήποτε χώρα.
Αυτή είναι η τελευταία ακριβής θέση που εστάλη από το τηλέφωνο Turaya και κοινοποιήθηκε στη Μάλτα, την Ελλάδα και την Ιταλία
Θέση στις 15.10 ώρα Ελλάδας.
Lat N 036 Deg 008'059.660" Lon E 021 Deg 002'009.749"
Καθ' όλη τη διάρκεια του απογεύματος και μέχρι τις 11 το βράδυ δεν έκανα τίποτα άλλο από το να καθησυχάζω τους ανθρώπους που τηλεφωνούσαν από το σκάφος, εξηγώντας τους ότι οι αρμόδιες αρχές είχαν τη θέση του σκάφους εδώ και πολλές ώρες και ότι σίγουρα θα έφτανε βοήθεια. Το μόνο που είχαν να κάνουν ήταν να διαχειριστούν την κατάσταση πανικού που επικρατούσε στο πλοίο»
Εδώ η ανάρτησή της:
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1926311704392978&id=100010425011901&ref=embed_post
Η ακτιβίστρια, η οποία ήταν σε ανοιχτή τηλεφωνική επικοινωνία με τους πρόσφυγες για ένα 24ωρο αποδομεί την εκδοχή της ελληνικής πλευράς, ενώ σημειώνει το λάθος που έκανε το εμπορικό πλοίο πετώντας νερά προς τους επιβαίνοντες δημιουργώντας κίνδυνο ναυαγίου.
«Οι φωνές τους είναι χαραγμένες στο μυαλό μου λέει στη La Repubblica η μαροκινής καταγωγής ακτιβίστρια και σημειώνει «δεκάδες τηλέφωνα, κλάματα, φωνές. Η γυναίκα που με πήρε τηλέφωνο είναι μέσα στους νεκρούς; Ο άνδρας που μιλούσαμε δεν μπορούμε καν να προφέρει λέξεις. Με εκλιπαρούσε, μου είπε να ειδοποιήσω οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα να έρθει και να τους πάρει».
Ζητούσαν βοήθεια. Πολλές οικογένειες, Σύριοι, Αιγύπτιοι, Ιρακινοί, Αφγανοί. Η βάρκα έφυγε το Σάββατο και η πρώτη κλήση ήρθε στην Σούφι την Τρίτη, με την ακτιβίστρια να στέλνει τις συντεταγμένες στις αρχές της Ιταλίας, της Ελλάδας και της Μάλτας.
«750 άνθρωποι ταξίδευαν επί ώρες και έμειναν χωρίς νερό, μου λένε ότι έχουν αρχίσει να πίνουν θαλασσινό νερό» αναφέρει στη δραματική της καταγραφή η ακτιβίστρια.
Το πρώτο τηλεφώνημα ήρθε από μια γυναίκα, με την Ναουάλ να προσπαθεί να την ηρεμήσει και να τη διαβεβαιώσει ότι θα έρθουν να τους σώσουν σύντομα.
Μεταξύ 2 και 5 το πρωί οι μετανάστες επικοινώνησαν με τη Ναουάλ και της είπαν ότι ο καπετάνιος εγκατέλειψε το πλοίο.
Λίγη ώρα αργότερα έρχεται το επόμενο τηλεφώνημα «Έχουμε ήδη έξι νεκρούς στο πλοίο και δύο ακόμη είναι σε κρίσιμη κατάσταση». Ο νέος αυτός συναγερμός δεν βρήκε ευήκοα ώτα.
Το απόγευμα δύο πλοία πλησιάζουν την βάρκα και αρχίσουν να πετούν νερά, μια πολύ επικίνδυνη που προκαλεί ξαφνική αλλαγή στις ισορροπίες του σαπιοκάραβου, την ώρα που οι μετανάστες έκαναν τα πάντα για να πιουν λίγο νερό.
«Η τελευταία φορά που επικοινώνησαν μαζί μου μου είπαν ότι το πλοίο ήταν κοντά στη βάρκα, πετούσε νερά και οι άνθρωποι πήγαιναν στη μία πλευρά του πλοίου για να πιάσουν ένα μπουκάλι. Αυτό προκάλεσε σοβαρή ανισορροπία και κίνδυνο να βυθιστεί ή να αναποδογυρίσει η βάρκα. Αργότερα, προσπάθησαν να δέσουν τη βάρκα με σκοινιά, όμως κατά τη διάρκεια αυτής της επιχείρησης παραλίγο να συμβεί η τραγωδία. Προσπάθησα να συνεχίσω να τους ηρεμώ και να διαχειριστώ τον πανικό πάνω στη βάρκα. Ο καπετάνιος είχε φύγει και με ρωτούσαν τι να κάνουν. Είναι απίθανο να αρνήθηκαν τη βοήθεια, όπως υποστηρίζουν οι Έλληνες» καταγγέλλει η Ναουάλ.
