Του Σπύρου Ραπανάκη
35 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το γεγονός που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή και γενιά, θυμίζοντας το πραγματικό πρόσωπο της δεξιάς. Την δολοφονία Τεμπονέρα από τα τάγματα εφόδου της ΟΝΝΕΔ. Της νεολαίας της ΝΔ. Σήμερα που η δεξιά ιδεολογική αντεπίθεση στην πιο ακραία μορφή της επικρατεί εντός του κυβερνώντος κόμματος, οι μνήμες του 1991 γίνονται ακόμα πιο έντονες. 35 χρόνια μετά, ακόμα κανείς δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεχάσει τι σημαίνει δεξιά.
Η δεξιά ξανά στην εξουσία μετά την κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ
Η Ελλάδα μπαίνει στην τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα με τη Νέα Δημοκρατία στην κυβέρνηση.Είχε προηγηθεί η δεκαετία του Ανδρέα και του ΠΑΣΟΚ που έληξε με το περιβόητο «βρώμικο ‘89» για τους μεν, με την «κάθαρση» για τους δε. Ο Παπανδρέου βρέθηκε στην δίνη της υπόθεσης του σκανδάλου Κοσκωτά. Την οικουμενική κυβέρνηση διαδέχτηκε η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Στον κόσμο τα πάντα άλλαζαν. Το Σοσιαλιστικό στρατόπεδο είχε συντριβεί, η ΕΣΣΔ είχε καταρρεύσει, ο «υπαρκτός» έπαψε πλέον να υφίσταται ως αντίπαλο δέος στον νεοφιλελευθερισμό.
Η άγρια νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση της κυβέρνησης Μητσοτάκη
Οι «νόμιμοι ιδιοκτήτες» της χώρας είχαν ως στόχο να πάρουν το αίμα τους πίσω και να ξηλώσουν την πρόοδο και τον εκδημοκρατισμό που κατέγραψε η χώρα την περασμένη δεκαετία. Ο Μητσοτάκης εφάρμοσε ένα σκληρό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, μια πολιτική εκδικητική και βαθιά ιδεολογική. Ο λαός, τα σωματεία, τα συνδικάτα, οι συλλογικότητες όμως δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια. Από την ιδιωτικοποίηση της ΕΑΣ έως την ακραία μεταρρύθμιση στην παιδεία, οι αγώνες και οι αντιστάσεις ήταν ισχυρές.
Τι προέβλεπε ο νόμος Κοντογιαννόπουλου
Το πολυνομόσχέδιο Κοντογιαννόπουλου προκάλεσε αναβρασμό στην εκπαιδευτική κοινότητα. Μια αντιδραστική και οπισθοδρομική αντιμεταρρύθμιση που προέβλεπε μεταξύ άλλων κατάργηση αδικαιολόγητων απουσιών, επαναφορά της ποδιάς και του «πειθαρχικού ελέγχου» της εξωσχολικής ζωής, επανακαθιέρωση προσευχής, έπαρσης της σημαίας και εκκλησιασμού, λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ, κατάργηση παροχών προς του φοιτητές κ.α.
Σχεδον 8 στα 10 σχολεία ήταν κατειλημμένα στα τέλη του 1990. Τα συλλαλητήρια ήταν τεράστια, οι κινητοποιήσεις εκπαιδευτικών και μαθητών δυναμικές, μαζικές και αποφασιστικές.
Τα τάγματα εφόδου της Νέας Δημοκρατίας
Η Νέα Δημοκρατία έβγαλε από τον χρονοντούλαπο της ιστορίας του ελληνικού παρακράτους της δεξιάς την μέθοδο των «αγανακτισμένων πολιτών». Στελέχη και μέλη της ΝΔ, γονείς μαθητών μαζί με τους Rangers και τους Κενταύρους- τα τάγματα εφόδου της ΟΝΝΕΔ- άρχισαν να εμφανίζονται έξω από σχολεία, να προκαλούν επεισόδια και να ζητούν τον τερματισμό των καταλήψεων ακόμα και με την βία.
Το μοιραίο βράδυ της 8ης Ιανουαρίου 1991
Το βράδυ της 8ης Ιανουαρίου 1991, ομάδα κρούσης της ΟΝΝΕΔ, περί τα τριάντα στελέχη με επικεφαλής τον τότε πρόεδρο της τοπικής οργάνωσης Ιωάννη Καλαμπόκα, συγκροτούν το απόγευμα της 8ης Ιανουαρίου 1991 οργανωμένη ομάδα «αντικατάληψης». Οπλισμένοι με καδρόνια και σιδερολοστούς, επιτίθενται στους μαθητές που βρίσκονταν σε κατάληψη στο Πολυκλαδικό Λύκειο Πάτρας. Παρά τη βίαιη επίθεση, οι μαθητές δεν απομακρύνονται.
Περίπου μία ώρα αργότερα, η ίδια ομάδα στρέφεται κατά του 3ου Λυκείου Πάτρας. Εκεί, καταφέρνουν να απωθήσουν τους ελάχιστους μαθητές που βρίσκονται εντός του σχολικού χώρου και καταλαμβάνουν το κτήριο. Η είδηση της επίθεσης εξαπλώνεται γρήγορα και έξω από το σχολείο συγκεντρώνονται δεκάδες μαθητές, καθηγητές, γονείς, δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης, καθώς και ο τότε δήμαρχος Πάτρας Ανδρέας Καράβολας.
Η δολοφονία Τεμπονέρα
Τα στελέχη της ΟΝΝΕΔ αρνούνται να αποχωρήσουν από το σχολείο, δηλώνοντας ότι θα διατηρήσουν την «αντικατάληψη» μέχρι να επαναλειτουργήσει κανονικά. Η ένταση κλιμακώνεται γρήγορα. Ακολουθούν συγκρούσεις μεταξύ των δύο πλευρών. Λίγο πριν τις 23.30, ομάδα καθηγητών και γονέων επιχειρεί να εισέλθει στο κτήριο, με στόχο να εκτονωθεί η κατάσταση. Με το άνοιγμα της πόρτας, τα μέλη της ομάδας Καλαμπόκα εξαπολύουν σφοδρή επίθεση με σιδερολοστούς, καδρόνια και τσιμεντόλιθους εναντίον όσων βρίσκονται στην είσοδο.
Ο μαθηματικός Νίκος Τεμπονέρας, καθηγητής του σχολείου και μέλος του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου (ΕΑΜ), χτυπιέται θανάσιμα στο κεφάλι. Σύμφωνα με μαρτυρίες, το χτύπημα προέρχεται από σιδερολοστό που κρατούσε ο Ιωάννης Καλαμπόκας. Ο Τεμπονέρας μεταφέρεται στο νοσοκομείο σε κατάσταση κλινικού θανάτου και τις πρωινές ώρες της 9ης Ιανουαρίου 1991 διαπιστώνεται η παύση όλων των ζωτικών του λειτουργιών.
Στο νοσοκομείο μεταφέρονται ακόμη τέσσερα άτομα σε σοβαρή κατάσταση, ενώ δεκάδες άλλοι τραυματίζονται ελαφρύτερα. Η ομάδα Καλαμπόκα αποχωρεί ανενόχλητη από το σημείο, καθώς η αστυνομία εμφανίζεται όταν τα επεισόδια έχουν πλέον λήξει. Αυτόπτες μάρτυρες καταγγέλλουν ως φυσικούς αυτουργούς τον πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας και δημοτικό σύμβουλο Ιωάννη Καλαμπόκα, το στέλεχος της ΟΝΝΕΔ Ανδρέα Μαραγκό και τον Στέλιο Σπίνο.
Η στιγμή που σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά
Η δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα λειτουργεί ως καταλύτης. Τις επόμενες ημέρες, το μαθητικό και νεανικό κίνημα κλιμακώνεται, με δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές να συγκρούονται με τις δυνάμεις καταστολής στην Πάτρα, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Υπό το βάρος των εξελίξεων, ο τότε υπουργός Παιδείας Βασίλης Κοντογιαννόπουλος παραιτείται.
Ο Καλαμπόκας δεν θα εκτίσει ποτέ την πλήρη ποινή που του επιβλήθηκε. Θα αποφυλακιστεί στα μέσα της δεκαετίας του ‘90, θα ανοίξει επιχείρηση την οποία στην συνέχεια κλείνει για να εργαστεί ως τραπεζικός υπάλληλος. Και φυσικά θα παραμείνει για πάντα πιστός δεξιός της Ν.Δ.
Η δολοφονία Τεμπονέρα σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά. Παραμένει μέχρι και σήμερα μια ισχυρή υπόμνηση. Να μην ξεχνάμε τι σημαίνει δεξιά σε αυτη την χώρα.
Πηγή:rosa.gr
