16/2/2026

ΝΙΚΟΣ ΣΗΦΑΚΗΣ

Συγγνώμη...

Μη μου δένετε τα μάτια.

Θέλω να κοιτάζω. 

Θέλω να δω τον ήλιο

να ανεβαίνει πάνω από την Καισαριανή

σαν να μη συμβαίνει τίποτε,

σαν να είναι μια απλή Πρωτομαγιά.

Ακούω τα όπλα να κουμπώνουν.

Ο ήχος τους δεν με τρομάζει.

Τον φόβο τον ξόδεψα τη νύχτα,

σε μια γωνιά του κελιού,

όταν σκέφτηκα τη μάνα μου.

Τώρα είμαι πέτρα.

Είμαι ρίζα.

Είμαι η ανάσα των συντρόφων μου

δίπλα μου.

Μην περιμένετε να γονατίσω.

Δεν έμαθα έτσι να πεθαίνω.

Σηκώνω το στήθος μου

όχι από περηφάνια,

από ευθύνη.

Για να μην πείτε ποτέ

πως ένας Έλληνας

κοίταξε κάτω.

Αν ακούσετε τη φωνή μου

μέσα στον κρότο,

θα είναι μια λέξη μόνο: λευτεριά.

Κι όταν πέσω,

μην πείτε πως τελείωσα.

Το σώμα μου θα μείνει εδώ.

Μα εγώ θα στέκομαι πάντα όρθιος

σε κάθε άνθρωπο

που αρνείται να φοβηθεί.

Κι όμως.

Δεν πρόλαβε ο χρόνος

να τους λυγίσει τα γόνατα,

ούτε ο φόβος να χαμηλώσει το βλέμμα.

Στο χώμα της Καισαριανής

ακούγεται ακόμη -σήμερα- μια ανάσα

που δεν τελείωσε.

Τα πρόσωπά τους,

κουρασμένα, μα

κρατούν το φως

σαν να ήξεραν

πως κάποτε θα τα κοιτάξουμε.

Δεν ζητούν εκδίκηση.

Ένα μόνο ζητούν:

να μη συνηθίσουμε

την απουσία τους.

Κι εμείς, βουτηγμένοι στην αμετροέπεια και τη ντροπή, φτιάξαμε μια χώρα ανάξια. 

Και σήμερα, δεν ξέρω σήμερα, αν ήξεραν, πώς θα σκέφτονταν για εμάς τους νεοέλληνες. 

Για ποια πατρίδα, για ποια λευτεριά, για ποια Ελλάδα...

Ψεύτες γινόμαστε, ψεύτες, το ακούτε ήρωες;

Δεν μας αρμόζει η θυσία σας. Ακούμε Ελλάδα, ακούμε πατρίδα και λευτεριά από τη φωνή σας και δεν σας υπολογίζουμε. 

Ψεύτικες είναι οι τιμές μας. 

Συγγνώμη...