Αναδημοσίευση από το tvxs.gr
Η φήμη και η περιουσία συχνά αποτελούν διαβρωτικές δυνάμεις για τους ανθρώπους που όταν αποκτήσουν εξουσία ξεχνούν τις ανθρωπιστικές αξίες. Για να σταθεί κανείς στο πλευρό των καταπιεσμένων, απαιτείται θυσία αυτών των προνομίων, και λίγοι ενσαρκώνουν αυτή τη θυσία τόσο βαθιά όσο ο θρυλικός μουσικός των Pink Floyd, Ρότζερ Γουότερς.
Εδώ και χρόνια, μέσα από τη μουσική και την πολιτική του δράση, ο Γουότερς έχει ενισχύσει τις φωνές των καταπιεσμένων. Έχει υπερασπιστεί τον ιδρυτή του WikiLeaks, Τζούλιαν Ασάνζ, έχει υπερασπιστεί τον δικηγόρο Στίβεν Ντόνζιγκερ, έχει απαιτήσει το κλείσιμο του Γκουαντάναμο, έχει σταθεί διαχρονικά ενάντια στο κράτος απαρτχάιντ του Ισραήλ και τώρα παραμένει ακλόνητος ενάντια στη γενοκτονία των Παλαιστινίων.
Ο Ρότζερ Γουότερς, ιδρυτικό μέλος των Pink Floyd, παραμένει στα 80 του χρόνια μια από τις πιο αιχμηρές και πολιτικοποιημένες φωνές της διεθνούς μουσικής σκηνής. Σε μια εκτενή συνέντευξη, μιλά για την παγκόσμια διολίσθηση προς τον αυταρχισμό, την πολεμική προπαγάνδα, τη Γάζα, τις ευθύνες των δυτικών κυβερνήσεων, αλλά και τη δική του διαχρονική στάση αντίστασης, που τον έχει φέρει επανειλημμένα στο στόχαστρο.
Καλλιτεχνική και πολιτική στάση
Ο Γουότερς έχει επανειλημμένα χρησιμοποιήσει την καλλιτεχνική του ιδιότητα για να καταγγείλει πολιτικούς ηγέτες και να στηρίξει αγώνες υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στις συναυλίες του στην Πόλη του Μεξικού, παρουσίασε ένα τεράστιο φουσκωτό γουρούνι με το πρόσωπο του Ντόναλντ Τραμπ, πλάνα του ίδιου ντυμένου ως ναζί και την φράση «Trump eres un pendejo» («Τραμπ είσαι ένα καθίκι»).
Κατηγορεί τον Τραμπ, αλλά και τον Τζο Μπάιντεν, ως «εγκληματίες πολέμου» και στήριξε τον Τζέρεμι Κόρμπιν, χαρακτηρίζοντάς τον «φάρο ελπίδας» για τη Βρετανία. Για τον ίδιο, η καλλιτεχνική δράση είναι αδιαχώριστη από την πολιτική ευθύνη και η «ηθική ζωή» είναι πάντα μια ζωή αντιπαράθεσης για το δίκαιο την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια.
Έχουμε φασισμό – σιγανοπαπαδιά
Ο Γουότερς υποστηρίζει ότι ο κίνδυνος ενός φασισμού που λειτουργεί με μάσκα ως «σιγανοπαπαδιά», τον οποίο ο ίδιος κατήγγειλε επί δεκαετίες, πλέον έχει υλοποιηθεί.
Αναφέρεται σε πρόσφατες δηλώσεις στρατηγού του ΝΑΤΟ, που προειδοποίησε για πιθανό παγκόσμιο πόλεμο το 2027 με ρωσική εισβολή στην Ευρώπη και κινεζική επίθεση στην Ταϊβάν. Ο Waters χαρακτηρίζει αυτές τις δηλώσεις «απόλυτα παιδικές ανοησίες» και «πολεμοκαπηλεία» που εξυπηρετούν τη διαρκή αύξηση των στρατιωτικών δαπανών.
Θεωρεί ότι οι κυβερνήσεις επιδιώκουν έναν μόνιμο πόλεμο, χωρίς καμία μέριμνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει τη λιμοκτονία μωρών στη Γάζα. Χαρακτηριστικά λέει:
«….αλλά δεν πρέπει να μας εκπλήσσει γιατί το κάνουν σχεδόν από τότε που γεννήθηκα. Είχαμε ένα-δυο χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο – δεν τα θυμάμαι καλά γιατί ήμουν πολύ μικρός – όπου αποκτήσαμε εθνικό σύστημα υγείας και, υποτίθεται, συμφωνήσαμε να φροντίζουμε ο ένας τον άλλο και να μην έχουμε ξανά πολέμους.
Και να μαστε τώρα: δουλεύουν πυρετωδώς για να εξασφαλίσουν ότι ο πόλεμος θα είναι μόνιμος. Γιατί έτσι βγάζουν τα προς το ζην και είναι απολύτως ικανοποιημένοι με αυτό. Αν πρέπει να αφήσουν μωρά στη Γάζα να λιμοκτονούν, έτσι θα γίνει. Δεν τους νοιάζει καθόλου. Δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Αυτό είναι που πάντα λέω, όταν με ρωτούν ποια είναι η διαφορά ανάμεσα, ας πούμε, στον τύπο που έχει την αλυσίδα ξενοδοχείων Four Seasons και δεν θα μου ξαναεπιτρέψει να μείνω ποτέ σε κανένα από αυτά παγκοσμίως, και σε μένα: η διαφορά είναι ότι εγώ πιστεύω στα ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι πολύ απλό».
Η Οικουμενική Διακήρυξη ως πυξίδα
Ο Γουότερς δηλώνει ότι η πολιτική του «πλατφόρμα» συνοψίζεται στην Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του 1948. Θεωρεί ότι οι ΗΠΑ από το 1776, δεν είχαν ποτέ πραγματικό ενδιαφέρον για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία λόγου ή τη δημοκρατία.
Το μόνο αντίβαρο σε αυτό, κατά τη γνώμη του, είναι η αντίσταση των «απλών ανθρώπων», που πρέπει να σταθούν ο ένας δίπλα στον άλλο και να πουν «όχι» στο στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα και την απληστία του.
Η Γάζα και η σιωπή της Δύσης
Η πιο έντονη καταγγελία του Waters αφορά τη σφαγή στη Γάζα. Υποστηρίζει ότι οι πολιτικοί ηγέτες και τα μέσα ενημέρωσης της Δύσης συγκαλύπτουν ή αμβλύνουν το μέγεθος της καταστροφής, μιλώντας για «πόλεμο» αντί για «γενοκτονία».
Επαινεί την οργάνωση Palestine Action ως παράδειγμα άμεσης, θαρραλέας δράσης. Κατηγορεί το Ισραήλ ότι εφαρμόζει πολιτική απαρτχάιντ και επισημαίνει ότι η αμερικανική στήριξη, στρατιωτική και πολιτική, είναι καθοριστική για τη συνέχιση των εγκλημάτων.
Ο Waters θεωρεί ότι οι καλλιτέχνες έχουν ιδιαίτερο καθήκον να μιλούν ανοιχτά, ακόμα κι αν αυτό κοστίζει επαγγελματικά. Ο ίδιος έχει δεχτεί ακυρώσεις συναυλιών και κατηγορίες για «αντισημιτισμό», τις οποίες απορρίπτει ως συκοφαντική τακτική φίμωσης.
Κατά τη γνώμη του, η δημόσια ζωή υπονομεύεται από μια συστηματική αποπολιτικοποίηση, ενώ η μαζική ψυχαγωγία λειτουργεί ως υπνωτικό απέναντι στην κοινωνική αδικία και την πολεμική προπαγάνδα.
Είμαι σοσιαλιστής, τι φρικτό να φροντίζεις τους ανθρώπους!
Ο Γουότερς δηλώνει ανοιχτά σοσιαλιστής, τονίζοντας ότι ο όρος έχει δαιμονοποιηθεί χωρίς λόγο: για τον ίδιο, σημαίνει απλώς φροντίδα για τους ανθρώπους και τις ανάγκες τους, αντί για κλοπή πόρων και επένδυση σε όπλα.
Παρά την απαισιοδοξία του για τις πολιτικές εξελίξεις, επιμένει ότι η ατομική στάση και η προσωπική δέσμευση έχουν σημασία. Ο ίδιος δεν ενδιαφέρεται για το αν χάνει προνόμια ή δουλειές εξαιτίας της στάσης του. Προτιμά να ζει με βάση την αλήθεια του, έστω και αν αυτό σημαίνει σύγκρουση με ισχυρά συμφέροντα. Υπογραμμίζει ότι η σιωπή ισοδυναμεί με συνενοχή.
«Θέλω να ζω σε έναν κόσμο όπου τα παιδιά μου μπορούν να πηγαίνουν σχολείο, να μιλάμε μεταξύ μας και να μπορούμε, ίσως, να κολυμπήσουμε σε ένα ποτάμι. Αυτόν τον κόσμο θέλω, όπου φροντίζουμε ο ένας τον άλλο και τους πιο αδύναμους ανάμεσά μας. Είμαι σοσιαλιστής. «Ω Θεέ μου, όχι, τι φρικτό!» Εννοείς να φροντίζεις τους ανθρώπους;
Αντί να τους κλέβεις και να ξοδεύεις όλα τα χρήματα σε όπλα για να σκοτώνεις ανθρώπους; Ναι, ακριβώς αυτό εννοώ»
Η πρόσφατη ταινία του με συναυλιακές στιγμές This Is Not A Drill – Live From Prague δεν είναι απλώς μουσικό γεγονός, αλλά πολιτική δήλωση. Μέσα από τραγούδια εμβληματικά, οπτικές προβολές και μηνύματα στην οθόνη, ο Waters επιδιώκει να αφυπνίσει και να κινητοποιήσει το κοινό. Για τον ίδιο, η τέχνη δεν μπορεί να είναι ουδέτερη σε περιόδους αδικίας και καταπίεσης.
Πηγή: counterpunch.org
