Η ιστορικές μνήμες του Μπλόκου της Κοκκινιάς εκφράστηκαν ανάγλυφα από την ομιλία του Διευθυντή του 2ου ΓΕΛ Νικαίας και Δημοτικού συμβούλου, κυρίου Βασίλη Σταυρόπουλου, στη μαρτυρική πλατεία. Η εκδήλωση οργανώθηκε, όπως κάθε χρόνο, από τον Δήμο Νίκαιας- Ρέντη.
Κύριε Δήμαρχε
Κυρία πρόεδρε του Δ.Σ.
Αγαπητοί συνάδελφοι Δημοτικοί Σύμβουλοι
Κύριοι και κυρίες εκπρόσωποι των πολιτικών κομμάτων και πολιτιστικών και αθλητικών φορέων της πόλης μας, αγαπητοί μαθητές,
Κυρίες και κύριοι
Είμαστε σήμερα εδώ για να τιμήσουμε όλους εκείνους που πριν από 78 χρόνια έχασαν τη ζωή τους, στερήθηκαν την ελευθερία τους, κυνηγήθηκαν, οδηγήθηκαν στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, αφήνοντας την τελευταία τους πνοή κάτω από φρικτά βασανιστήρια.
Τιμάμε, όμως, και όλους εκείνους στην Ελλάδα και στο κόσμο που πολέμησαν τον κατακτητή και έδωσαν τη ζωή τους για είναι σήμερα οι πατρίδες τους ελεύθερες.
Που έδωσαν τη ζωή τους για να ηττηθεί ο ναζισμός, όταν έριχνε τη δηλητηριώδη του ομίχλη πάνω στους λαούς της Ελλάδας και της Ευρώπης.
Πριν από 78 λοιπόν χρόνια και όταν ξημέρωνε η 17η Αυγούστου του 1944, οι Γερμανοί αποφάσισαν να κλείσουν τους λογαριασμούς τους με τον λαό της Κοκκινιάς.
Εκείνους τους λογαριασμούς που είχαν αφήσει ανοιχτούς από το Μάρτη του '44 σε εκείνη την ιστορική μάχη της Κοκκινιάς. Τότε που είχαν υποστεί μια ντροπιαστική ήττα από τις δυνάμεις του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, που με λίγες δυνάμεις, με λίγα πολεμοφόδια, αλλά με τον λαό της Κοκκινιάς στο πλευρό τους, κατάφεραν και απώθησαν τους κατακτητές και τους Έλληνες συνεργάτες τους.
Έτσι, λοιπόν, από τα ξημερώματα της 17ης Αυγούστου , 2500 Γερμανοί στρατιώτες με βαρύ οπλισμό, συνεπικουρούμενοι από Έλληνες συνεργάτες μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας και το μηχανοκίνητο τμήμα της Α.Π. κυκλώνουν τη πόλη.
Κανείς δεν μπορούσε να μπει ή να βγει από την Κοκκινιά.
Τα χωνιά των Γερμανοτσολιάδων καλούν όλο τον ανδρικό πληθυσμό από 14 έως 60 χρόνων να συγκεντρωθεί σε τούτη δω τη πλατεία.
Η πλατεία γεμίζει από κόσμο μέσα στο λιοπύρι του Αυγούστου.
Πολλοί λιποθυμούν' όμως οι Γερμανοί στρατιώτες δεν αφήνουν τις μανάδες και τις γυναίκες να πλησιάσουν για να δώσουν έστω μια σταγόνα δροσιάς.
Οι Έλληνες προδότες, κάτω από τις οδηγίες του περιβόητου Πλυτζανόπουλου, αναλαμβάνουν δράση.Υποδεικνύουν όλους εκείνους που έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στην Αντίσταση. Ήταν κυρίως μέλη του ΚΚΕ, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ.
Όσοι υποδεικνύονται οδηγούνται με μανία στη διπλανή μάντρα για εκτέλεση.
Η αυλαία της αποφράδας αυτής μέρας πέφτει με την πόλη να μετρά τις πληγές της.
315 συνολικά οι νεκροί στη μάντρα και στα διάφορα σημεία της πόλης, εκεί που υπήρξαν ισχυρές εστίες αντίστασης.
100 πυρπολημένα σπίτια
8000 όμηροι οδηγούνται από αυτόν εδώ το χώρο στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου και από εκεί 1800 περίπου οδηγούνται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας, πολλοί από τους οποίους δεν κατάφεραν να γυρίσουν.
Δυστυχώς, όμως, όλοι αυτοί που έχασαν τη ζωή τους, που φυλακίστηκαν, που υπέστησαν κάθε είδους δίωξη δεν δικαιώθηκαν.
Όσοι από τους συνεργάτες των Γερμανών οδηγήθηκαν σε δίκη, αθωώθηκαν μετ’ επαίνων το Μάρτη του '47.
Ο Πλυτζανόπουλος, επικεφαλής των Ταγμάτων Ασφαλείας, προήχθη σε υποστράτηγο και ο ανιψιός του που έλαβε μέρος στο Μπλόκο και που στα χρόνια της χούντας έκανε το Δήμαρχο σε τούτη δω την πόλη, αναρτούσε πλάκα και έγραφε ότι στο μπλόκο της Κοκκινιάς οι Κομμουνιστοσυμμορίτες, οι Εαμίτες και οι Ελασίτες εκτέλεσαν Έλληνες πατριώτες.
Κύριε Δήμαρχε, κυρίες και κύριοι
Ακούγοντας όλα αυτά ή βλέποντας μαζεμένο αυτόν τον κόσμο, εύλογα μπορεί να ρωτήσει κάποιος.
-Μα καλά γιατί καταπιάνεστε με το παρελθόν; Τι νόημα έχει; Γιατί δεν κοιτάτε μπροστά;
Η απάντηση είναι ότι ο λαός που δεν τιμά την ιστορία του δεν έχει μέλλον
Γιατί η μνήμη είναι εκείνη που διαμορφώνει τη συνείδηση και η συνείδηση είναι εκείνη που καθορίζει τις πράξεις.
Έτσι η πόλη αυτή που έχει μνήμες από τα χρόνια της Μικρασιατικής καταστροφής και της έλευσης των προσφύγων, από τη σύστασή της ως Δήμος, από τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης, έχει διαμορφώσει ένα χαρακτήρα ανυπότακτης λεβεντιάς, αξιοπρέπειας, ένα χαρακτήρα βαθιά δημοκρατικό.
Δεν υπάρχει κομμάτι της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας στο οποίο η Νίκαια να μην έχει παίξει ένα σημαντικό ρόλο.
Έτσι, λοιπόν, 78 χρόνια μετά, κρατάμε ζωντανές τις μνήμες.
Όχι για να διατηρήσουμε τη καχυποψία ή το μίσος μεταξύ των λαών, αλλά για να θυμόμαστε τι σημαίνει ναζισμός, τι σημαίνει φασισμός.
Να θυμόμαστε ότι, όταν τη θέση της αλληλεγγύης, του σεβασμού, της φιλίας, της συνεργασίας και του διαλόγου μεταξύ των λαών παίρνει η αίσθηση της υπεροχής, η μισαλλοδοξία, το δίκιο του ισχυρού, τότε η ειρήνη δοκιμάζεται και εκείνος που κυριαρχεί είναι ο πόλεμος.
Το βλέπουμε και στη γειτονιά μας με τη δοκιμασία στη οποία υποβάλλεται ο Ουκρανικός λαός.
78 χρόνια μετά και έχουμε μια βαριά παρακαταθήκη να συνεχίσουμε τον αγώνα.
Κρατάμε μια βαριά σκυτάλη!
Δηλώνουμε , λοιπόν, το "παρών" στη μάχη για την ειρήνη, για την ελευθερία, για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για την αλληλεγγύη ,την κοινωνική ευημερία και την οικονομική ανάπτυξη, ενάντια στον φασισμό, στον
ρατσισμό και στην ξενοφοβία, ενάντια σε όλους εκείνους που θέλουν τον πολίτη υποταγμένο και τη κοινωνία φοβισμένη
Το οφείλουμε σε όλους εκείνους που τιμάμε σήμερα, στις οικογένειές τους, σε όλους εκείνους που αγωνίστηκαν για να είναι η πατρίδα μας ελεύθερη και δημοκρατική, αλλά και στις νέες γενιές που μας ακολουθούν.
Τιμή και δόξα στους νεκρούς μας
