« Στις 17 Αυγούστου, οι Γερμανοί κατακτητές και οι Έλληνες συνεργάτες τους κύκλωσαν την Κοκκινιά και τις γύρω συνοικίες. Καίνε τα σπίτια αρπάζουν ότι βρουν. Είμαστε κλεισμένοι στο σπίτι μας (στη σημερινή Νεάπολη), η μάνα μας, τα έξι παιδιά (ορφανά από πατέρα), η μικρή μας αδερφή (μόλις τριών ετών) κρυμμένη κάτω από ένα κρεββάτι. Όταν πλησιάζουν βγαίνουμε έξω με τη βία, ετοιμάζονται να κάψουν το σπίτι, προσπαθεί η μάνα μας να σώσει τη μικρή μας αδερφή που βρίσκεται ακόμα στο σπίτι, την εμποδίζουν και ετοιμάζονται να βάλουν φωτιά. Με φωνές και με προσπάθεια η μάνα μας καταφέρνει να μπει στο σπίτι και να βγάλει έξω την αδερφή μας.
Βάζουν φωτιά, το σπίτι τυλίγεται στις φλόγες. Μόλις απομακρύνονται οι κατακτητές η μάνα μας προσπαθεί να σβήσει τη φωτιά. Την βλέπει από μακριά Γερμανός στρατιώτης και θυμωμένος κατευθύνεται γρήγορα στο σπίτι.
Τη χτυπάει, τη ρίχνει κάτω και τη σημαδεύει με το όπλο του για να την πυροβολήσει. Εμείς, τα παιδιά, κλαίγοντας την πλησιάζουμε προσπαθώντας να την προστατέψουμε από το όπλο του στρατιώτη. Την τελευταία στιγμή φτάνει στο σπίτι μας Γερμανός αξιωματικός που δίνει εντολή στο στρατιώτη να απομακρυνθεί και να συνεχίσει με την ομάδα των άλλων στρατιωτών το καταστροφικό τους έργο. Οι Γερμανοί και οι ταγματασφαλίτες έφυγαν, η αγωνία μεγάλη για τους αδερφούς της μάνας μας αλλά και για τους γείτονες που βρίσκονταν στην πλατεία της Οσίας Ξένης. Το σπίτι μας κάηκε, τους επόμενους μήνες ζούσαμε σε παράγκες, σε εγκαταλελειμμένα σπίτια και αλλού. Αγώνας για επιβίωση»
«Στην προσφυγική γειτονιά της σημερινής Νεάπολης ζούσε ένα αγόρι με νοητική στέρηση. Αγαπητό παιδί στη γειτονιά, ζούμε και με τη στήριξη της γειτονιάς. Την ημέρα του μπλόκου οι ταγματασφαλίτες με χωνιά φώναζαν στις γειτονιές «Προσοχή-προσοχή! Σας μιλάνε τα τάγματα ασφαλείας. Όλοι οι άντρες από 14 έως 60 ετών να πάνε στην πλατεία της Οσίας Ξένης για έλεγχο ταυτοτήτων. Όσοι πιαστούν στα σπίτια τους θα τουφεκίζονται επί τόπου». Το αγόρι δεν μπόρεσε να καταλάβει ούτε τα λόγια των ταγματασφαλιτών ούτε τα όσα συνέβαιναν γύρω του. Εντοπίστηκε στο σπίτι του. Τουφεκίστηκε επί τόπου»
Μαρτυρίες που αποτέλεσαν βιώματα του πατέρα μου, Δημήτρη Λαμπρίδη, που έζησε ως παιδί το Μπλόκο της Κοκκινιάς.
Δύο από τις χιλιάδες μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν τις θηριωδίες των Γερμανών κατακτητών και των Ελλήνων συνεργατών τους. Δυστυχώς, όχι οι πιο τραγικές και αποκρουστικές.
Μαρτυρίες που δείχνουν ότι η φασιστική ιδεολογία κάνει τον άνθρωπο θηρίο.
Μαρτυρίες που μαζί με χιλιάδες άλλες ενισχύουν τη συλλογική μνήμη και μας μεταφέρουν το μήνυμα ότι ο αγώνας ενάντια στο φασισμό και στη ναζιστική ιδεολογία είναι διαχρονικός και πάντα επίκαιρος.
*το κείμενο αποτελεί ανάρτηση του Χρήστου Λαμπρίδη στον προσωπικό του λογαριασμό στο fb από όπου και το αναδημοσιεύουμε
Μια μοναδική και άγνωστη φωτογραφία. Ο Ιωάννης Ράλλης ενθαρρύνει μικτό απόσπασμα από αξιωματικούς της Ειδικής Ασφάλειας, αστυφύλακες και Ταγματασφαλήτες (διακρίνονται στο βάθος), ίσως λίγο πριν ή λίγο μετά από κοινή επιχείρηση ‘επιβολής του Κράτους και του Νόμου»‘εναντίον των ΕΑΜικών πληθυσμών.
24 Σεπτεμβρίου 1944. Φωτογραφία Μιχάλης Νικολινάκος: Στο πρώτο μνημόσυνο για τους εκτελεσμένους. Οι Γερμανοί είχαν στήσει πολυβόλα στη Δεξαμενή και έριχναν αδιακρίτως. Διακρίνονται τα πτώματα.
