Κάθε μέρα έκλαιγα και στεναχωριόμουν.

Μετά από πάρα πολλές προσπάθειες, στις 22 Ιουνίου 2018 πήρα τελικά την ελληνική υπηκοότητα.

Το πρωί εκείνης της ημέρας κράτησα την ταυτότητα στα χέρια μου και το απόγευμα έφυγα για την Κατερίνη που θα διεξαγόνταν το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. «Πετούσα» από τη χαρά μου! Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη από

την εξέλιξη, που την επόμενη μέρα, σημείωσα νέο πανελλήνιο ρεκόρ!

Ένιωσα ότι είχαν ανοίξει όλοι οι δρόμοι!

Έναν μήνα μετά αργότερα, ακολούθησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18, στο Γκιορ, στην Ουγγαρία.  Αν πετύχαινα να πάρω μία θέση στις επτά πρώτες αθλήτριες του αγωνίσματος, θα εξασφάλιζα το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων που θα διεξάγονταν τον Οκτώβριο του ίδιου έτους στο Μπουένος Άιρες.

Στην τελευταία βολή μου, ήμουν στην έβδομη θέση. Μέχρι που κάποια κοπέλα, πέτυχε μία επίδοση με παραπάνω μέτρα. Μέσα στην ένταση της στιγμής και το άγχος, δεν κατάλαβα πως η αθλήτρια ήταν ήδη μέσα στις επτά πρώτες και με εκείνη τη ρίψη είχε βελτιώσει απλά τη θέση της.

Πίστευα πως είχε βγει έβδομη, κι εγώ ήμουν όγδοη. «Αυτό ήταν!», είπα κι απομακρύνθηκα σε μια γωνία του σταδίου. Ξέσπασα σε κλάματα…

Ξαφνικά ένιωσα ένα χτύπημα στην πλάτη κι άκουσα μια γυναικεία φωνή: «Ελίνα, συγχαρητήρια», μου είπε. «Δεν πειράζει που βγήκες έβδομη. Σημασία έχει ότι θα πας στους Ολυμπιακούς Αγώνες». Γυρνώντας είδα μια Ελληνίδα δημοσιογράφο. «Τι λες;», τη ρώτησα με απορία, «αφού βγήκα όγδοη».

«Όχι, βγήκες έβδομη», απάντησε και στη συνέχεια μου έδειξε το χαρτί με την τελική κατάταξη. Πόσο ανακουφισμένη ένιωσα εκείνη την στιγμή…

Η κυρία Τζένγκο με τις τρεις θυγατέρες της.

Πίσω από ένα παιδί με ήθος δύναμη τσαγανό κρύβεται ένας γονιός που στα πολύ δύσκολα του έλεγε Μη σταματάς Κοίτα μπροστά Εγώ είμαι εδώ