Φίλε, μας άφησες ξαφνικά και νωρίς.

Με τον Βαγγέλη Τουρκοδημήτρη συναντηθήκαμε πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του '87.

Μόλις είχε κατέβει από τη Θεσσαλονίκη κι εγώ, έχοντας παραδώσει την ΚΝΕ Πειραιά στα «ασφαλή χέρια» του Τάκη Θεοδωρικάκου, ανηφόρησα για τη «Φερών» στην Πλατεία Βικτωρίας.

Το ταξίδι της ουτοπίας και τα οράματα για τα πανανθρώπινα ιδανικά ήταν ακόμα ζωντανά.
Με τον Βαγγέλη δέσαμε, γίναμε φίλοι από την πρώτη μέρα. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '90 κάναμε σχεδόν καθημερινά παρέα, κυρίως στον Πειραιά, με τον οποίο ο Βαγγέλης είχε κολλήσει.

Παρέα με τον Κώστα και τον Στέλιο, έχουμε να θυμόμαστε στιγμές μοναδικές. Στιγμές τις οποίες, στα επόμενα 39 χρόνια, ο Βαγγέλης, με τον μοναδικό τρόπο αφήγησής του, πάντα θυμόταν. Όσες φορές βρισκόμασταν, αυτή η περίοδος ήταν στο επίκεντρο. Συνεχίσαμε να συναντιόμαστε πιο αραιά, αλλά ποτέ δεν χαθήκαμε.

Θυμάμαι πάντα την πρώτη ταινία που είδαμε μαζί στην Πατησίων, τα «Μαύρα Μάτια» (Oci Ciornie) του Νικίτα Μιχάλκοφ.

Το 1989, σε μια βραδινή μας έξοδο, σε ρώτησα: «Φίλε, έχω μια πρόταση να πάω στον 902. Τι λες;». Μου απάντησες κατηγορηματικά: «Ναι».

Πήγα και έμεινα στο ραδιόφωνο 35 χρόνια.

Αγαπημένε μου φίλε, θα είσαι πάντα στη μνήμη μου ως ένας ευγενικός, ωραίος άνθρωπος!

Δήμητρα, Αλέξανδρε και Καλιρρόη τα θερμά μου συλλυπητήρια.

Γιάννης Κλάδης