Η δήλωση που ‘’έγραψε’’ κανονικά αυτό το καλοκαίρι, αλλά δεν ακούστηκε όσο θα έπρεπε ήταν η δήλωση του PAUL KRUGMAN σχετικά με το GREXIT, ότι έπεσε έξω στις προβλέψεις του, για την αντοχή των Ελλήνων σε ακραία και αχρείαστα οικονομικά μέτρα.
Δηλαδή πίστευε ότι οι Έλληνες δεν θα αντέξουν… Μα είναι δυνατόν? Τι σόι Ακαδημαϊκός είναι ο τύπος? Πάλι καλά που δεν τον ρώτησε ο ΕCONOMIST IMPACT που πέφτει αυτή η χώρα…. Απορούμε που δεν ξέρει πως τα τελευταία πενήντα χρόνια, όχι πως πριν ήταν καλύτερα, οι Έλληνες έχουν εκπαιδευτεί , με μικρά διαστήματα χαλάρωσης, στην επιβίωση σαν σε στρατόπεδο νεοσύλλεκτων. «Δε μιλάμε δε γελάμε, τρέχουμε και χαιρετάμε». Ή ψηφίζουμε. Περίπου το ίδιο… Επομένως για μια πρόβα τζενεράλε που άφησε άφωνο πολύ κόσμο, το πείραμα πέτυχε, ο ασθενής επιβίωσε περιέργως και ο τρόμος ανεβαίνει επίπεδο..
Αν δεν είχαμε αυτή τη δήλωση θα είμαστε υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε τις διεργασίες στο χώρο της κεντροαριστεράς, όπου θα πλήτταμε αφόρητα ντάλα καλοκαίρι.
Στο μεν ΠΑΣΟΚ εννέα υποψήφιοι διεκδικούν ότι απέμεινε από το άλλοτε κραταιό κίνημα αλλαγής, οι περισσότεροι των οποίων τις καλές εποχές δεν θα μπορούσαν ούτε να ονειρευτούν υποψηφιότητα αρχηγίας.
Στον ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα είναι και δυσδιάκριτα και δυσαπόδεικτα γιατί ενώ εκπροσωπεί τη Δημοκρατική Αριστερά δίχως άλλο, αυτά που συμβαίνουν συνιστούν θορυβώδη ακύρωση του ιστορικού προσωνυμίου. Μετά τις εκλογές του 2023 αποχωρεί όλο το υπουργικό συμβούλιο του Α. Τσίπρα, γιατί η νέα ηγεσία που στο μεταξύ προέκυψε αποκλίνει από τις παραδόσεις του χώρου. Δηλαδή τι να υποθέσει κανείς. Ότι πέντε χρόνια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν αφιερωμένη στα Μαρξιστικά ιδεώδη ή ότι δεν άκουσε κανείς τη δήλωση Κασελάκη κατά τη διάρκεια των εσωκομματικών εκλογών, πως δεν είναι ο κατάλληλος υποψήφιος για να πάει το κόμμα πιο αριστερά… Εκλέχτηκε όμως με αρκετή διαφορά από την συνυποψήφια του. Αυτή η εκλογή συνιστά το αξεπέραστο εμπόδιο για την εσωκομματική αντιπολίτευση και αυτό που την εκθέτει ας πούμε.. Ηθικά.
Όσο για τις αποχωρήσεις μια κάθε τόσο , τι να σημαίνει άραγε αυτό, με τελευταία του συμπαθή Γιάννη Δραγασάκη με ιστορία στο χώρο, θα ήταν χρήσιμο να λέμε τι προσέφεραν αυτά τα στελέχη, αλλά και τι πήραν από τον ίδιο χώρο..
Όπως και να το δει κανείς η αριστερά ή αν προτιμάτε ο πολιτικοκοινωνικός χώρος από κέντρο και πέρα, επαναλαμβάνει με επικίνδυνη συχνότητα πολλά χρόνια τώρα τις ίδιες ασθένειες που δεν εμποδίζουν απλά, αλλά ακυρώνουν τις δυνατότητες του λαού να υπερασπιστεί τη ζωή του, το μέλλον του.
Τα συνδικάτα διαλυμένα, οι κοινωνικές ενώσεις ανίσχυρες, οι θεσμοί, καλύτερα να μη σχολιάσω….
Στη μάχη όμως της ιδεολογικής καθαρότητας , ούτε μύγα στο… σπαθί. Τι σπαθί δηλαδή… όπως κατάντησε το πράγμα.
Μέσα σ΄ αυτό το περιβάλλον ο Κ. Μητσοτάκης παρά το στραπάτσο των Ευρωεκλογών, νοιώθει και μάλλον είναι αρκετά ισχυρός, απέναντι σε μια πολυπληθή πολιτική ομάδα με παιγνιώδη ή ακόμη χειρότερα πλανόδια χαρακτηριστικά.
Ακόμα και η αναγκαία συμπόρευση που προετοιμάζεται θα κινδυνεύσει, αν εκ των προτέρων δεν εξηγηθεί το πώς και το γιατί και για στόχους ρεαλιστικούς και εφαρμόσιμους. Δηλαδή εκπροσώπηση της κοινωνίας της εργασίας με υλικά παρμένα απ’ το μέλλον. Στην αναβίωση της ένωσης Κέντρου, πρόλαβε ο Κ. Μητσοτάκης. Διαθέτει ήδη από πρώην κομμουνιστές μέχρι πούρους ακροδεξιούς.. Κανείς δε κρύβεται πια…
ένα από τα έργα τέχνης του Πολωνού Rafal Olbinski, ο οποίος έχει δεχτεί περισσότερα από 150 βραβεία για τις σουρεαλιστικές δημιουργίες του
