Εκδήλωση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ για τη Λαϊκή Στέγη. Κατάθεση πολύτιμης πείρας από τους αγώνες για την υπεράσπιση των λαϊκών σπιτιών:

Μια ευκαιρία για κατάθεση πολύτιμης αγωνιστικής πείρας των κομμουνιστών από τους αγώνες για την υπεράσπιση των λαϊκών σπιτιών στην Ελλάδα, την Ισπανία και τη Σουηδία, αποτέλεσε η εκδήλωση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ με θέμα: «Λαϊκή στέγη: «πράσινο», πανάκριβο εμπόρευμα στην ΕΕ και τον καπιταλισμό.

Η πρόταση διεξόδου των κομμουνιστών», τη Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου στο Ευρωκοινοβούλιο στις Βρυξέλλες.

Την εισήγηση στην εκδήλωση έκανε ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Λευτέρης Νικολάου-Αλαβάνος. Ακολούθησαν παρεμβάσεις από τους: Γιάννη Τασιούλα, Πρόεδρο της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδας και μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, Βάλσαμο Συρίγο, ΓΓ της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδας και μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, τον Javier Martin Rodriguez, μέλος του ΠΓ του ΚΚ των Εργαζομένων Ισπανίας και τον Patrik Pettersson, μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων του ΚΚ Σουηδίας. Την εκδήλωση συντόνισε  ο ευρωβουλευτής και μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, Κώστας Παπαδάκης, ενώ την παρακολούθησαν εργαζόμενοι από τον κλάδο των κατασκευών στην Ελλάδα, φοιτητές από το Ε.Μ. Πολυτεχνείο, καθώς και φοιτητές που μένουν σε εστίες πανεπιστήμιων.

«Τα μέτρα που ιεραρχεί η ΕΕ έχουν στο επίκεντρο την προστασία των χρηματοπιστωτικών ομίλων»

Στην εισηγητική του ομιλία ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Λευτέρης Νικολάου-Αλαβάνος σημείωσε ανάμεσα σε άλλα ότι: «Οι κατευθύνσεις της ΕΕ και του Ευρωκοινοβουλίου πλειοδοτούν στη λογική των «ελαχίστων», τη βασική γραμμή δηλαδή της ΕΕ για την συγκράτηση της πιο ακραίας φτώχειας μέσω του "Ευρωπαϊκού Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων". Είναι ένα προπαγανδιστικό στην πραγματικότητα εργαλείο, που επιχειρεί να δώσει στην καπιταλιστική ΕΕ έναν "αέρα" δήθεν υπεράσπισης των “αδυνάτων”, τη στιγμή που αυτή κι οι κυβερνήσεις ξηλώνουν και τα τελευταία δίχτυα “κοινωνικής προστασίας” (ασφάλιση, περίθαλψη, πρόνοια, εργατική κατοικία μεταξύ άλλων) που είχαν κατακτήσει επί δεκαετίες με τους αγώνες τους οι εργαζόμενοι και τα παραδίδει προς αξιοποίηση στους μονοπωλιακούς ομίλους, είτε σε μορφή ΑΕ, σε ΣΔΙΤ, είτε σε μορφή ΜΚΟ.

Η προστασία από την αστεγία και η προσιτή κατοικία που ευαγγελίζεται η ΕΕ φτάνει μόνο μέχρι το σημείο να καταρτίσει "κατάλογο καλών εξώσεων", παρέχοντας οδηγίες στις τράπεζες και τα funds για το πώς θα πετάνε στο δρόμο της λαϊκές οικογένειες με δήθεν "δίκαιο τρόπο". Οι δε προτάσεις για "εξώσεις με εγγυημένη μεταστέγαση" στην πραγματικότητα χρυσώνουν το χάπι των λαϊκών οικογενειών που χάνουν τις περιουσίες τους, ενώ αυξάνουν περαιτέρω το περιθώριο κερδοφορίας των στεγαστικών εταιρειών αφού μετατρέπουν τις οικογένειες σε ενοικιαστές των ίδιων τους των σπιτιών(...)

Ο πραγματικός στόχος των προγραμμάτων τύπου «εξοικονομώ-αυτονομώ» είναι η έμμεση επιδότηση, μέσα από τις τεχνικές λύσεις στις οποίες εξαναγκάζουν (πιστοποιημένα υλικά μονώσεων, κουφώματα υψηλού κόστους κ.ά.), των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων που τα παράγουν, η επιτάχυνση της βίαιης απαξίωσης των επενδύσεων των λαϊκών νοικοκυριών στη θέρμανση/ψύξη και στην κατοικία γενικότερα. Ταυτόχρονα επιχειρείται να καλλιεργηθεί κλίμα αποδοχής της λεγόμενης πράσινης ανάπτυξης, συσκοτίζοντας πως το πραγματικό πρόσωπό της που είναι το πανάκριβο ρεύμα από ΑΠΕ, τα λεηλατημένα βουνά και δάση, η καταστροφή της μικροϊδιοκτησίας και οι επιδοτήσεις δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ προς τους μονοπωλιακούς ομίλους προερχόμενα από την πράσινη φορολεηλασία του λαού.»  (...)Αποδεικνύεται ότι η ανάγκη για φθηνή και ποιοτική κατοικία για τα εργατικά λαϊκά νοικοκυριά σήμερα προσκρούει και καταπνίγεται από την καπιταλιστική αγορά και την εξυπηρέτηση της κερδοφορίας των ομίλων(...)

Κατά συνέπεια, λύση σήμερα δεν αποτελούν τα “ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα” “Μωυσήδων”, αναπαλαιωμένων “Σωτήρων” και λοιπών διεκδικητών της διαχείρισης αυτού του σάπιου συστήματος, λύση μπορεί δώσει ο οργανωμένος, μαζικός, συντονισμένος αγώνας των εργαζομένων και του λαού, για τις σύγχρονες ανάγκες τους (...)

Ο ελληνικός λαός να πάρει θάρρος και δύναμη από τις καίριες, μαζικές κι αποτελεσματικές κινητοποιήσεις για ακύρωση πλειστηριασμών, αποτροπή εξώσεων, για προστασία της λαϊκής κατοικίας. Κόντρα στα σχέδια ΕΕ – κυβερνήσεων – κεφαλαίου που θέλουν την κατοικία απλησίαστο εμπόρευμα, ο λαός μπορεί να διεκδικήσει άμεση ανακούφιση και απαλλαγή από το βραχνά των χρεών, για την κατάργηση των πλειστηριασμών στην α’ και β’ εργατική λαϊκή κατοικία, των «πράσινων» φόρων, του ΕΝΦΙΑ, πλαφόν στα φοιτητικά ενοίκια, άτοκα δάνεια στα νέα ζευγάρια καθώς κι έναν ολοκληρωμένο στεγαστικό σχεδιασμό με ευθύνη του κράτους(...)

Ο άλλος δρόμος έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στο σοσιαλισμό που οικοδομήθηκε τον 20ο αιώνα, στην ΕΣΣΔ, τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Με την κοινωνικοποίηση των βασικών και συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, τον κεντρικό επιστημονικό πανεθνικό σχεδιασμό, την μετατροπή των κατοικιών, της γης σε λαϊκή περιουσία και την αναγνώριση της στέγασης σαν κοινωνικό δικαίωμα κι αγαθό, κατόρθωσε σε λίγα μόλις χρόνια να καταρτίσει σύγχρονα οικιστικά και πολεοδομικά σχέδια για να καλυφθούν οι ανάγκες σε στέγαση, σε θέρμανση, σε χώρους αναψυχής, άθλησης, πολιτισμού.

«Έξωση στην πολιτική που αντιμετωπίζει το δικαίωμα στη στέγη ως εμπόρευμα»

O Γιάννης Τασιούλας στην ομιλία του σημείωσε πως «το ζήτημα της Στέγης και στην έννοια στεγαστικές ανάγκες δεν περιλαμβάνεται μόνο η απόκτηση κατοικίας, αλλά και ό,τι συνδέεται με αυτήν που διευκολύνει τη ζωή της εργατικής, λαϊκής οικογένειας.(...)

Για το αστικό κράτος και το κεφάλαιο είναι βολικό να "σαλαμοποιούνται" οι ανάγκες, που αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο, γιατί έτσι διευκολύνεται η εμπορευματοποίηση "με το κομμάτι" κι η επιχειρηματική δράση, η υλοποίηση της αντεργατικής πολιτικής και των μέτρων».

«Η πώληση κατοικίας στους εργαζόμενους, διαμέσου της υπερχρέωσής τους στις τράπεζες και τους μεγαλοκατασκευαστές, αποφέρει μεγαλύτερο κέρδος και ταυτόχρονα προοπτική να επιστρέψει η κατοικία πίσω στους τραπεζίτες, σε σχέση με την κατασκευή αναγκαίων και ολοκληρωμένων υποδομών, αντιπλημμυρικών έργων μέσα στα οποία θα εντάσσονται σύγχρονες και ασφαλείς κατοικίες», υπογράμμισε ο ομιλητής(…) Στα πλαίσια αυτά καθιστούν ως ατομική υπόθεση και ευθύνη του καθενός την απόκτηση στέγης, ατομική ευθύνη να πληρώνονται οι δόσεις των δανείων στις τράπεζες, ανεξάρτητα αν το κράτος και η εργοδοσία περικόπτουν μισθούς και συντάξεις, ατομική ευθύνη όταν κάποιος τελικά χάσει το σπίτι του. Τελικά, φταίχτης είναι ο εργαζόμενος που δεν τα κατάφερε να αποκτήσει, να διατηρήσει την κατοικία του και όχι αυτός που συνθλίβει τις ανάγκες του για να κερδοφορεί.

Ο ομιλητής αναφέρθηκε επίσης και στην αποφασιστική στάση των συνδικάτων ώστε να αποτρέψουν τις εξώσεις τονίζοντας  πως «η κατοικία στον καπιταλισμό θα είναι πανάκριβη για τον εργαζόμενο, γιατί αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα και όχι ως κοινωνικό αγαθό που θα έπρεπε να απολαμβάνουν στη βάση της δουλειάς τους όλοι οι εργαζόμενοι(...)

Οι εικόνες που πριν λίγες μέρες είδαμε στη χώρα μας φανερώνουν τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Αστυνομικές δυνάμεις μαζί με εκπροσώπους των τραπεζών και των "κορακιών", που θέλουν να βάλουν τα σπίτια του λαού στο χέρι, να μπουκάρουν 5 το πρωί στο σπίτι χαμηλοσυνταξιούχου σπάζοντας την πόρτα για να την πετάξουν έξω από το σπίτι. Μόνο με την κινητοποίηση του εργατόκοσμου, των συνδικάτων, αποτράπηκε αυτό το έγκλημα».

Κλείνοντας την παρέμβαση του κάλεσε σε «σύγκρουση με τη στρατηγική του κεφαλαίου για το δικαίωμα στη λαϊκή κατοικία και οργάνωση της πάλης απέναντι σε αυτή την πολιτική, να δυναμώσει η διεκδίκηση άμεσων μέτρων. Αυτό που χρειάζεται είναι να κάνουμε έξωση στην πολιτική που αντιμετωπίζει το δικαίωμα στη στέγη ως εμπόρευμα και αντί για ενοικιαστές να γίνουμε ιδιοκτήτες του πλούτου που παράγουμε και της ίδιας της ζωής μας. Μόνο η εργατική τάξη, ο σοσιαλισμός, μπορεί να λύσει αυτό το πρόβλημα με την κοινωνική ιδιοκτησία, με επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό, που μπορεί να διασφαλίσει την κάλυψη του συνόλου των σύγχρονων αναγκών, τη στέγη και τα υπόλοιπα κοινωνικά αγαθά και δικαιώματα. Και αυτό είναι το κριτήριο κάθε σχεδιασμού».

«Το ΚΚΕ πρωτοστατεί στον αγώνα για να γίνει πράξη το σύνθημα "κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη"»

Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Βάλσαμος Συρίγος μεταφέροντας πείρα από τη δράση των ταξικών συνδικάτων στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν πλειστηριασμούς και εξώσεις εργαζομένων από τα σπίτια τους. Αρχικά ανέφερε ότι στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες «η προπαγάνδα της αστικής τάξης, έλεγε ότι αν οι κομμουνιστές κυβερνήσουν, θα σας πάρουν τα σπίτια. Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και τελικά τα σπίτια τα παίρνουν οι τράπεζες και τα funds. Τώρα στις γειτονιές της Αθήνας και όλες τις πόλεις της χώρας κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα, αντίστροφο το επιχείρημα "ήρθαν οι κομμουνιστές για να σας σώσουν τα σπίτια"(…)

Η συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων που είχαν κάλυψη από το νόμο Κατσέλη, άρχισαν να χάνουν στο δεύτερο βαθμό τις υποθέσεις, με αποτέλεσμα να διενεργούνται από τα funds διαταγές πληρωμών και πλειστηριασμοί ακόμα και γι’ αυτούς που μέχρι τότε ήταν υπό την προστασία της πρώτης κατοικίας.

Η κυβέρνηση της ΝΔ ενταφίασε όποια είδους προστασία υποτίθεται ότι ήταν σε ισχύ. Από το 2018 δεν υπάρχει κανενός είδους προστασία για πρώτη κατοικία. Ως αντιστάθμισμα αυτής της εξέλιξης, ψηφίστηκε νέος πτωχευτικός νόμος με τον οποίο πτωχεύουν εκτός από τις εταιρίες και φυσικά πρόσωπα. Ποιο «πλεονέκτημα» έχει όποιος πτωχεύει με το νόμο; Μπορεί να μείνει στο σπίτι του πληρώνοντας ενοίκιο για 12 χρόνια.

Η κυβέρνηση της ΝΔ μιλάει για προστασία των συνεπών δανειοληπτών, βλέποντας τον κίνδυνο να κοκκινίσουν αρκετά δάνεια, δεν νοιάζεται φυσικά για τους οφειλέτες αλλά για τους τραπεζικούς ομίλους που απρόσκοπτα θα συνεχίσουν να πίνουν αίμα».   

Ο ομιλητής καταλήγοντας κάλεσε σε αγώνα ώστε να μη βγει κανένα λαϊκό σπίτι σε πλειστηριασμό λέγοντας ότι «κανένας από τους οφειλέτες που βγαίνει το σπίτι του σε πλειστηριασμό δεν μπορεί να βρει τρόπο να έρθει σε επικοινωνία με τα funds για να επαναδιαπραγματευθεί το δάνειό του.

Το εργατικό λαϊκό κίνημα με μπροστάρηδες του κομμουνιστές και το ΠΑΜΕ έδωσε και δίνει μάχες για την προστασία του λαού από την επίθεση του κεφαλαίου στη λαϊκή κατοικία. Από την πρώτη στιγμή δημιουργήθηκε επιτροπή του ΠΑΜΕ ενάντια στους πλειστηριασμούς, έγιναν εκατοντάδες κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα σε ειρηνοδικεία και συμβολαιογραφία, παραστάσεις διαμαρτυρίας σε τράπεζες και funds. Αυτή η προσπάθεια μας έφερε κοντά σε ανθρώπινες τραγωδίες.

Η ευθύνη που έχουμε απέναντι στον συνάνθρωπό μας είναι μία να παλέψουμε για να υπάρξει ένα ισχυρό κίνημα που όχι μόνο θα καταφέρνει να επιβάλει την άρση κάποιων πλειστηριασμών και εξώσεων, αλλά θα επιβάλει το δίκιο του λαού να γίνει νόμος(...)

Το κόμμα μας πρωτοστατεί στον αγώνα για να γίνει πράξη το σύνθημα "κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη". Παράλληλα αναδεικνύει στο αστικό κοινοβούλιο το δικαίωμα του λαού να έχει σύγχρονη κατοικία,  καταθέτει  προτάσεις νόμου για την ολοκληρωμένη προστασία της λαϊκής στέγης, για να σταματήσουν οι πλειστηριασμοί και οι εξώσεις. Με αυτές τις πρωτοβουλίες αναδεικνύεται η κοροϊδία και ο εμπαιγμός του λαού από τα κόμματα της αστικής διαχείρισης  όπως και να αυτοαποκαλούνται, φιλελεύθεροι ή σοσιαλδημοκράτες.»

«Το "ιβηρικό μοντέλο" για τη στέγαση περιλαμβάνει μόνο μια ένεση κρατικού χρήματος προς τους μεγαλοϊδιοκτήτες»

Από την πλευρά του ο Javier Martin Rodriguez στάθηκε στην κατάσταση που βιώνουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα στην Ισπανία σημειώνοντας πως «περίπου το 80% του ισπανικού πληθυσμού συγκεντρώνεται σήμερα στις μεγάλες πόλεις, μια αύξηση περίπου τριάντα εκατομμυρίων κατοικιών σε σχέση με τον πληθυσμό στις αρχές του αιώνα. Μια ιδιαίτερα κερδοφόρα επιχείρηση από την άποψη αυτή είναι η κερδοσκοπία σε γη και κατοικίες. Το 2018 οι τράπεζες και τα ταμεία απέκτησαν περισσότερα από 240.000 σπίτια.

Το 2021 υπήρχαν περισσότερες από 110 εξώσεις την ημέρα, από τις περισσότερες από 41.000 εξώσεις που έγιναν το 2021, το 70% οφειλόταν σε μη συμμόρφωση με τις πληρωμές του ενοικίου. Οι τιμές των ενοικίων αυξήθηκαν κατά 7,3% τον τελευταίο χρόνο. Το υψηλό κόστος ενοικίασης κατοικίας, ιδίως σε μεγάλες πόλεις όπως η Μαδρίτη ή η Βαρκελώνη, εμποδίζει εκατομμύρια νέους εργαζόμενους να δημιουργήσουν τα δικά τους σχέδια ζωής».

Σχετικά με τη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του PSOE και των Unidas Podemos τόνισε ότι «κάνει παρέμβαση στην αγορά κατοικίας μέσω της έμμεσης μεταφοράς του εισοδήματος από την εργασία, μέσω του κρατικού χρήματος, σε ιδιωτικά χέρια. Το "κουπόνι ενοικίου για νέους",  είναι μια επιδότηση 250 ευρώ το μήνα που εγκρίθηκε το 2020, η οποία μπορεί να ληφθεί για δύο χρόνια το πολύ. Η ενίσχυση αυτή είναι γεμάτη περιορισμούς πρόσβασης και γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και, επιπλέον, περιλαμβάνει μόνο μια ένεση δημόσιου χρήματος προς τους μεγαλοϊδιοκτήτες, οι οποίοι έχουν αυξήσει την τιμή των ενοικίων κατά παρόμοια ποσά».

Τέλος αναφέρθηκε στην πρόταση του  Κομμουνιστικού Κόμματος Εργαζομένων της Ισπανίας λέγοντας τα εξής: «Ο αγώνας στο μέτωπο της στέγης δεν πρέπει να διαχωρίζεται στην κομμουνιστική παρέμβαση από τον αγώνα ενάντια στις άλλες ελλείψεις στην υγειονομική περίθαλψη, την πρόσβαση στον ελεύθερο χρόνο κ.λπ. που εμφανίζονται στις γειτονιές της εργατικής τάξης, δείχνοντας την κοινή ρίζα όλων αυτών των προβλημάτων στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Σε όλη αυτή την παρέμβαση, εμείς οι κομμουνιστές πρέπει να παρουσιάσουμε μια απελευθερωτική προοπτική, μια λύση του στεγαστικού προβλήματος στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό, όπου το δικαίωμα στην κατάλληλη στέγαση θα εγγυάται από το κράτος, το οποίο μέσω του κεντρικού σχεδιασμού θα αναλάβει ένα σχέδιο που θα στοχεύει στην κατάλληλη κατανομή των κενών κατοικιών, στην αποκατάσταση και τον εκσυγχρονισμό του σημερινών κατοικιών και στην κατασκευή νέων για την ικανοποίηση των αναγκών του λαού».

«Σε Σουηδία και Ευρώπη η αγορά κατοικίας κυριαρχείται και ελέγχεται από τον τραπεζικό τομέα και έναν μικρό αριθμό κατασκευαστικών εταιρειών»

Πείρα τέλος από τη Σουηδία μετέφερε ο Patrik Pettersson σημειώνοντας πως «Από τη δεκαετία του '80 στη Σουηδία οι τιμές των σπιτιών και των διαμερισμάτων έχουν αυξηθεί κατά 13 φορές και οι τιμές καταναλωτή έχουν αυξηθεί κατά τρεις. Η εργατική τάξη δεν ήταν ποτέ τόσο χρεωμένη όσο σήμερα.

Το ένα τέταρτο των νέων ενηλίκων της Σουηδίας συνεχίζει να ζει στο σπίτι με τους γονείς του. Όταν ερωτήθηκαν, πάνω από το 85% παραδέχτηκαν ότι αυτό δεν οφείλεται στην επιλογή να παραμείνουν στο σπίτι, αλλά στις οικονομικές δυσκολίες και τις υψηλές τιμές στην αγορά κατοικίας. Το πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί μέσα στον καπιταλισμό(...)

Οι μετανάστες αντιμετωπίζονται ως ένα πρόβλημα που έχει δύο όψεις. Πρώτον είναι η προφανής χαμηλότερη οικονομική σταθερότητα αυτής της κοινωνικής ομάδας και δεύτερον οι φυλετικές διακρίσεις που αντιμετωπίζουν στην αγορά κατοικίας. Η μόνη βιώσιμη επιλογή για αυτή την ομάδα είναι συχνά χαμηλής ποιότητας πολυκατοικίες που χρειάζονται επειγόντως ανακαίνιση. Αυτός ο αποκλεισμός από οικονομικά προσιτή στέγαση οδηγεί σε απομονωμένες κοινότητες και αυξημένη εγκληματικότητα(…)

Στη Σουηδία και την Ευρώπη φαίνεται ξεκάθαρα πως η αγορά κατοικίας κυριαρχείται και ελέγχεται από τον τραπεζικό τομέα και έναν μικρό αριθμό κατασκευαστικών εταιρειών σε κάθε χώρα. Για παράδειγμα, στη Σουηδία τέσσερις από τις μεγαλύτερες κατασκευαστικές εταιρείες έχουν σχεδόν πλήρη έλεγχο της αγοράς, ενώ οι τράπεζες είναι φυσικά σημαντικοί μέτοχοι», τόνισε.

Κλείνοντας την ομιλία του ο Patrik Pettersson τόνισε πως «το κόμμα μας απαιτεί:

- Σημαντική αύξηση του ρυθμού παραγωγής κατοικιών.

- Ανακαίνιση όλων των διαμερισμάτων όπου χρειάζεται, χωρίς αύξηση του ενοικίου.

- Σχεδιασμό στέγασης για τις ανάγκες του λαού τόσο στις πόλεις όσο και στην ύπαιθρο.

Αν επιτρέψουμε στο λεγόμενο αόρατο χέρι της αγοράς να ελέγχει τη στέγαση, το ανθρώπινο δικαίωμα της οικονομικά προσιτής ποιοτικής στέγασης δεν θα υπάρξει ποτέ για όλους. Μόνο ο σοσιαλισμός διαθέτει τα κατάλληλα εργαλεία για να αναπτύξει την κοινωνία προς τα εμπρός για τους πολίτες της. Σύντροφοι, δεν μπορούμε πλέον να αφήνουμε τις δυνάμεις της αγοράς να καθορίζουν το μέλλον μας. Οι εργαζόμενοι πρέπει να πάρουν τον έλεγχο και να σχεδιάσουν τα στεγαστικά έργα με βάση τις ανάγκες και όχι το κέρδος», κατέληξε.