Η διπλή παρέμβαση του Γιώργου Γεραπετρίτη με αναφορές στη μνημονιακή συγκυβέρνηση Παπαδήμου, λαμβάνει διαστάσεις τροχιοδεικτικής βολής, λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση σε πανδημία και οικονομία και την καταγραφή τους σε κυλιόμενες δημοσκοπήσεις, αλλά ακόμη και στα φίλια μέσα ενημέρωσης.

Σενάριο όχι για διπλή αλλά για τριπλές κάλπες και τεχνοκράτη Πρωθυπουργό ξανά στην Καθημερινή, που πρόσφατα είχε φιλοξενήσει σχετική αρθρογραφία-“βόμβα” του Υπουργού Επικρατείας Γ. Γεραπετρίτη!

Με τα σύννεφα για την κυβέρνηση Μητσοτάκη να έχουν πυκνώσει πλέον αρκετά, από την παταγώδη αποτυχία στην διαχείριση της πανδημίας όπου ουσιαστικά έχει παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια ουσιαστικής παρέμβασης υπό τον φόβο του επικοινωνιακού και πολιτικού κόστους και με την οικονομία να κατρακυλάει ραγδαία σε εικόνα που θυμίζει την περίοδο της επιβολής των Μνημονίων, τα σενάρια πλέον για πρόωρες κάλπες αλλά και για “αντισυμβατικές” πολιτικά “λύσεις” τύπου Ντράγκι ή Παπαδήμου, αρχίζουν πλέον να παίζουν ρόλο “λαγού” μέσω δημοσιευμάτων!

Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι αυτή η νέα εκδοχή της τριπλής κάλπης, που διαφοροποιείται ηχηρά από το αφήγημα Μητσοτάκη και φιλοκυβερνητικού Τύπου περί διπλών εκλογών, προβάλλεται από την ναυαρχίδα της παραδοσιακής Δεξιάς, την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, του Ομίλου Αλαφούζου, στενού συνομιλητή του Πρωθυπουργού (όπως “καρφώνει” και ο Γιάννης Κουρτάκης στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ ) αλλά και του πολύ καλού “μύστη” σε ό,τι αφορά το κλίμα πίσω από τις “κλειστές πόρτες” πολιτικών, επιχειρηματιών αλλά και διπλωματικών αποστολών, Αλέξη Παπαχελά και όχι στην … Αυγή!

Μάλιστα αποτελεί και μια ομολογία αδυναμίας σχηματισμού μονοκομματικής κυβέρνησης ακόμα και μετά από την κάλπη της ενισχυμένης αναλογικής, πράγμα που δικαιώνει απόλυτα τον Αλέξη Τσίπρα που επιμένει στον σχηματισμό κοινού μετώπου των προοδευτικών δυνάμεων απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη και την προοδευτική κυβέρνηση. Γίνεται εμφανές στο κείμενο ότι ακόμα και με τον “παρωχημένο” και διαστρεβλωτικό εκλογικό νόμο Μητσοτάκη χρειάζεται ποσοστό άνω του 36,5% για να έχει ένα κόμμα την ελάχιστη απαιτούμενη πλειοψηφία των 151! Πράγμα που οι συντάκτες αυτού του άρθρου αντιλαμβάνονται ότι για τον Κυριάκο Μητσοτάκη κινείται πλέον στην σφαίρα του απίθανου! Και έτσι “προωθούν” από τώρα – ανασύροντας από συγκεκριμένα “συρτάρια” … – το plan B των τριπλών εκλογών και της “λύσης” τεχνοκράτη Πρωθυπουργού!

Σε πρόσφατο άρθρο του Συντονιστή της Νομαρχιακής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ Πειραιά και πρώην Γ.Γ. Λιμένων του ΥΝΑΝΠ επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που δημοσιεύσαμε στο pireastime.gr τονίζονται  ιδιαίτερα τα εξής:

Χρήστος Λαμπρίδης: Κυβέρνηση τεχνοκρατών και η «Αριστερά της Ευθύνης»

Η ζοφερή  πραγματικότητα δεν εξοργίζει μόνο τους πολίτες αλλά προκαλεί πονοκεφάλους και στα επιχειρηματικά συμφέροντα που στηρίζουν τη σημερινή κυβέρνηση. Ένα περιβάλλον πολιτικής αστάθειας, ιδιαίτερα πριν την δεσμευτική κατανομή των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, τους δημιουργεί ανησυχία και τους θέτει σε εγρήγορση για την αναζήτηση διεξόδου.

Αυτή ακριβώς η αναζήτηση έχει φέρει τελευταία στο φως, σενάρια για απομάκρυνση Μητσοτάκη και δημιουργία κυβέρνησης τεχνοκρατών από την παρούσα Βουλή, η οποία θα κληθεί να διαχειριστεί την τρέχουσα κρίση. Σε αυτά τα σχέδια θα ήθελαν να εμπλέξουν τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, ζητώντας του να συναινέσει στα σχέδια τους ως «η Αριστερά της Ευθύνης». Ειδικότερα και εφόσον θελήσουν να υλοποιήσουν τα σχέδια τους, αφενός θα ζητήσουν ήπια κριτική στην κυβέρνηση και απόσυρση του αιτήματος για εκλογές και στη συνέχεια τη σύγκληση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών και στη βάση συμφωνημένων προτάσεων, τη συγκρότηση μιας κοινά αποδεκτής κυβέρνησης που θα τις υλοποιήσει. Ένα τέτοιο σενάριο, είναι ιδιαίτερα ευνοϊκό για τη διαπλοκή, αφού με δεδομένη την κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας:

• θα κερδίσει τον αναγκαίο πολιτικά χρόνο ώστε να διευθετηθούν οικονομικές εκκρεμότητες που συνδέονται κυρίως με την αξιοποίηση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης.
• θα διασφαλίσει ότι τυχόν θετικά για την κοινωνία βήματα που θα γίνουν στο πλαίσιο της εφαρμογής κοινών προτάσεων, δεν θα θίξουν με μόνιμο και ουσιαστικό τρόπο οικονομικά συμφέροντα που στήριξαν την κυβέρνηση (πχ κλινικάρχες που δεν επιθυμούν την ενίσχυση του ΕΣΥ, σχολάρχες που δεν επιθυμούν την πρόσληψη εκπαιδευτικών για τη μείωση μαθητών ανά τάξη κλπ)
• θα βάλει στο κάδρο των ευθυνών και τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ αφού η αγανάκτηση και ο θυμός της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών, οι οποίοι αισθάνονται προδομένοι από την εμπιστοσύνη που έδειξαν κατά την πρώτη φάση της πανδημίας στην κυβέρνηση, θα κατευθυνθεί και στην αξιωματική αντιπολίτευση.

Με αυτό τον τρόπο, θα προετοιμαστεί το έδαφος για την επόμενη ημέρα αφού, με τη λήξη της θητείας αυτής της βραχύβιας κυβέρνησης κοινής αποδοχής (ή και νωρίτερα), δημιουργούνται οι συνθήκες για ένα νέο πολιτικό σκηνικό. Ειδικότερα με την Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ εξουδετερωμένη από τη λαϊκή δυσαρέσκεια, θα διοχετευτεί εκλογικά η αγανάκτηση των πολιτών στην ακροδεξιά και στο κέντρο, σε υφιστάμενα ή μελλοντικά σχήματα. Αυτά τα σχήματα θα αποτελέσουν το στήριγμα μιας μελλοντικής κυβέρνησης που θα καταργήσει κάθε μέτρο στήριξης της κοινωνίας και θα συνεχίσει την ίδια πολιτική με αυτή της σημερινής.

Είναι ωστόσο ξεκάθαρο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και με την τελευταία απόφαση του πολιτικού του συμβουλίου, δεν αφήνει κανένα περιθώριο συναίνεσης. Σε αυτή την κατεύθυνση οφείλει να απευθύνει τις προτάσεις του προς την κοινωνία, να καταστήσει το αίτημα για εκλογές παλλαϊκό και να δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε να αναδειχθεί σε πρώτη δύναμη στις επόμενες εκλογές, δίνοντας προοπτική διεξόδου από τη σημερινή καταστροφική πραγματικότητα.

Το άρθρο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ από τη στήλη ΘΕΩΡΕΙΟ  του Σταύρου Παπαντωνίου:

Τα εκλογικά σενάρια δεν σταματούν ποτέ, ανεξάρτητα από το πότε θα αποφασίσει ο πρωθυπουργός να πατήσει το κουμπί. Ενα τελευταίο λέει πως οι επόμενες κάλπες μπορεί να είναι τριπλές και όχι διπλές. Εάν και στις δεύτερες εκλογές το πρώτο κόμμα –που θα είναι πιθανότατα η Ν.Δ.– δεν καταφέρει να κερδίσει αυτοδυναμία, θα υπάρξουν δύο επιλογές: είτε συγκυβέρνηση Ν.Δ. – ΚΙΝΑΛ είτε συγκυβέρνηση με τον Βελόπουλο. Η πρώτη περίπτωση δεν μοιάζει πιθανή, καθώς στρατηγικά ο Ανδρουλάκης είναι πιθανότερο να επιλέξει τη σιγουριά της αντιπολίτευσης παρά τη φθορά μιας συγκυβέρνησης. Εάν όμως το Μαξίμου, επίσης για λόγους δικής του στρατηγικής, δεν δεχτεί συγκυβέρνηση με την Ελληνική Λύση, τότε ανοίγει η πόρτα για τρίτες εκλογές, κάτι που είχε συμβεί και την περίοδο του πατρός Μητσοτάκη. Και επειδή ο στόχος της κυβέρνησης είναι ξεκάθαρα η αυτοδυναμία, όταν έρθει η ώρα των εκλογών, το σενάριο της τριπλής κάλπης μπορεί να το ακούσουμε και από κυβερνητικά χείλη, ώστε να επιτύχει τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση.”

Ο *Θανάσης Λυρτσογιάννης για τη φθορά του Κυριάκου Μητσοτάκη:

 Η μεγάλη αποτυχία στη διαχείριση της πανδημίας, το ψέμα για τις ΜΕΘ στη Βουλή που αποκάλυψε η μελέτη Τσιόδρα-Λύτρα, η ακρίβεια και άλλα αντιλαϊκά μέτρα, όπως για παράδειγμα η φορολογία των αναδρομικών των συνταξιούχων και η μείωση των συντάξεων χηρείας, καθιστούν τη πτώση αναπότρεπτη και διαρκώς επιταχυνόμενη.

Το μήνυμα το πήραν οι υποστηρικτές του Κυριάκου Μητσοτάκη και ως είθισται δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια, αλλά άρχισαν να βγάζουν από το συρτάρι τους άλλα σενάρια με σκοπό να αποτρέψουν τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και του Αλέξη Τσίπρα και να δρομολογήσουν λύσεις που θα συνεχίσουν να τους εξυπηρετούν και να υπηρετούν τα συμφέροντά τους.

Το άρθρο του Γιώργου Γεραπετρίτη στην “Καθημερινή¨ για λύση τύπου Παπαδήμου, όπως φαίνεται πλέον πιο καθαρά, δεν ήταν μία θεωρητική προσέγγιση, αλλά μία προειδοποιητική μπαλωθιά. Μία μπαλωθιά που επανέλαβαν οι “λαγοί” του Σκάι και σωματοφύλακες του Κυριάκου Μητσοτάκη Αρης Πορτοσάλτε και Δημήτρης Οικονόμου με τους ύμνους στη λύση τύπου Ντράγκι στη γειτονική Ιταλία.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο και όταν τα τμήματα του παζλ συνδυαστούν μπορούμε να δούμε την εικόνα που θέλουν να φιλοτεχνήσουν τα συστημικά συμφέροντα, που στήριζαν με όλες τις δυνάμεις τους τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά τώρα βλέπουν τη ραγδαία αποδόμηση και βγάζουν από το συρτάρι τους τα πλαν Β, C και ότι χρειαστεί για να οδηγήσουν τις εξελίξεις όπου επιθυμούν και όπου τους συμφέρει.

Αλλα δύο κομμάτια του παζλ είναι ένα παραπολιτικό του Γιάννη Κουρτάκη στο οποίο γράφει: «Με εξαιρετικά μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθεί το Μέγαρο Μαξίμου την κινητικότητα που παρατηρείται κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα στα media και πιο συγκεκριμένα στα κανάλια. Ο πρόεδρος Κυριάκος, από τα λίγα που προλαβαίνει να δει, έχει καταλήξει σε ένα πρώτο συμπέρασμα, που έχει να κάνει με τον κεραυνοβόλο έρωτα των καναλαρχών για τον πρόεδρο Ανδρουλάκη. Από κει και πέρα, ο πρωθυπουργός που είναι αλήθεια ότι γνωρίζει όσο λίγοι την  ιδιοσυγκρασία όλων των καναλαρχών, άρχισε να διακρίνει μια σχετική αποστασιοποίηση των καναλιών, από επιλογές της κυβέρνησης.» Δηλαδή, κατά τον Γιάννη Κουσρτάκη οι καναλάρχες, πρώτος και καλύτερος ο Γιάννης Αλαφούζος παίρνουν τις αποστάσεις τους.

* Θ. Λυρτσογιάννης δημοσιογράφος  του οικονομικού ρεπορτάζ με μεγάλη καριέρα στις εφημερίδες (κυρίως στο ιστορικό ''Έθνος''), την τηλεόραση (σχολιαστής στο Contra) και βασικός αρθρογράφος  του eretikos.gr