Πρόσφατα Νέα

«Η Ελλάδα της ντροπής που ξεπλύθηκε στο Πολυτεχνείο»

Του Γιώργου Τσιρίδη

Στις επετείους ψάχνει κανείς για την ουσία του εορτασμού, για το αληθινό νόημά του. Για την 17η Νοέμβρη του 1973 μπορεί κανείς να σταθεί στα βασικά συνθήματα της μέρας, για ψωμί, παιδεία ελευθερία, για ακαδημαϊκές ελευθερίες, για το τέλος της δικτατορίας, για μια λαϊκή εξέγερση, ένα μεγάλο γεγονός στο οποίο οι πολλοί ξεπερνούν ο καθένας το δικό του εγώ και διαχέονται σε ένα μεγάλο εμείς, για τον ηρωισμό των παιδιών για το έπος μιας γενιάς και λοιπά και λοιπά.

Όλα σωστά αλλά κάτι δεν κάθεται καλά, κάτι δεν πείθει πως αυτά τα λόγια δίνουν το πλήρες νόημα της μέρας. Γι αυτό ας το ψάξουμε καλύτερα με έναν πιο βιωματικό τρόπο. Τι σκεφτόταν και πώς ένιωθε εκείνη η φουρνιά των νέων, η γενιά του Πολυτεχνείου όπως την έχουμε συμβατικά ονομάσει; Ποιες ήταν οι σκέψεις και τα συναισθήματα που επικρατούσαν για την χώρα, για τις σχολές, για την ζωή και τις προοπτικές της; Η λέξη που περιγράφει και χρωματίζει εκείνες τις σκέψεις και τα συναισθήματα είναι μία: Ντροπή!

Ντροπή να καθορίζουν την ζωή σου με "αποφασίζομεν και διατάσσομεν" κάποιοι γελοίοι τύποι, αμαθείς, καρικατούρες της πολιτικής, άσχετοι με κάθε τι ελληνικό κι όμως αρκετά αλαζόνες κι ανόητοι ώστε να μην καταλαβαίνουν την τρομερή υστέρηση κι αδυναμία τους. Ντροπή που μπορούσαν να σού απαγορεύουν την μουσική, το σινεμά, τον λόγο, την έκφραση απειλώντας σε με φακέλωμα που σήμαινε ισόβιο αποκλεισμό, ή φυλάκιση, ή εξορία, ακόμα και βασανιστήρια. Ντροπή να ανέχεσαι ένα γελοίο καθεστώς και να μην μπορείς να αντιδράσεις γιατί ο πολύς κόσμος γύρω σου προτιμά το "κοίταζε την δουλειά σου" το "τράβηξε τις κουρτίνες" και κλείνει το στόμα φοβισμένος. Όταν περιβάλλεσαι από νεοέλληνες που υπομένουν επί 6 ολόκληρα χρόνια αυτό τον ζυγό αγόγγυστα, τότε ντρέπεσαι που είσαι κι εσύ Έλληνας.

Όμως ένα δυο χρόνια πριν τον Νοέμβρη του '73, το σκοτάδι της βλακείας άρχισε να διαλύεται. Στην πρώτη πορεία της Φυσικομαθηματικής, στην πρώτη και την δεύτερη Νομική, στις συνελεύσεις, στο Χημείο και στην κορυφαία στιγμή στο Πολυτεχνείο, μια νέα γενιά που μεγάλωσε μες στην καταπίεση και τον φόβο, βρήκε επιτέλους την ευκαιρία να ξεπλύνει αυτή την ντροπή. Αυτή η γενιά βρήκε τις δικές της Θερμοπύλες. Είπε ένα μαζικό «όχι» στους δικτάτορες, στην εσωτερική κατοχή, στα τανκς στην αστυνομία και την χωροφυλακή και έσωσε την τιμή των Ελλήνων.

Εκείνο το βράδυ δίπλα από τους κρότους των όπλων, δίπλα από τα καπνογόνα, τις φωτιές, τα μαντίλια στο πρόσωπο, τον φόβο και το μούδιασμα του πολιορκημένου που δεν ξέρει τι θα τού ξημερώσει, δίπλα σε όλα αυτά υπήρχε μια άγρια χαρά. Ήμασταν κι εμείς λαός ελεύθερων ανθρώπων, ήμασταν ο γαλλικός Μάης, η εξέγερση στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ. Δεν ήμασταν πια ψωροκώσταινα, ξαναμπαίναμε θριαμβευτικά στον χώρο των πολιτισμένων και δημοκρατικών χωρών της φαντασίας μας, δίναμε επιτέλους στα όνειρά μας την εκδίκηση που αναζητούσαν.

Ήταν μια γενιά που την έπηξαν στο ψέμα και την έκαναν να ντρέπεται που λεγόταν ελληνική, που την έπνιξαν στην μπόχα της χούντας. Ένα βράδυ αυτή η γενιά τούς τα έτριψε όλα στη μούρη. Στη Νομική, στη Φυσικομαθηματική, στο Πολυτεχνείο, έγιναν κάποιες εξεγέρσεις για τις οποίες αξίζει κανείς να ζει.

Τυχεροί όσοι έζησαν αυτές τις στιγμές κι ας χρειάστηκε να πληρώσουν με μια ζωή μέσα στην στέρηση, στον τρόμο και με τον φόβο να γίνεις Μουστακλής γιατί κάποιος Μάλιος και κάποιος Μπάμπαλης ή κάποιοι άλλοι άρρωστοι σαδιστές μπορούσαν να χορεύουν στα υπόγεια της Μπουμπουλίνας. Ας πάνε στην λήθη, εκεί που αξίζει σε αυτούς και στους ισοβίτες κολονέλους της ντροπής.

Pin It

Ροή ειδήσεων