Μαζί με τις ευχές μας για καλή σχολική χρονιά στα παιδιά, στους γονείς τους και στους εκπαιδευτικούς, ας δούμε ακριβώς τις λέξεις σχολεία και εκπαίδευση.
Οι μαθητές ζουν μια δύσκολη πραγματικότητα. Η εφηβεία δεν χωρά στα μέτρα της κυβέρνησης.
Μεγάλος αριθμός παιδιών έχει αδυναμία να πάει να σπουδάσει κάπου στην επαρχία, στο βάθος μπορεί όποιος έχει να πληρώσει.
Οι σπουδές σήμερα σπάνε το μεταπολεμικό αφήγημα ότι δήθεν μέσα από τις σπουδές υπάρχει ταξική κινητικότητα. Τελικά στις μέρες μας οι σπουδές αναδεικνύονται ως σοβαρός και μείζων ταξικός φραγμός.
Τα παιδιά δεν αντέχουν αυτό το σχολείο, γιατί αυτό το σχολείο ζητά πειθάρχηση, υποταγή, απομνημόνευση και όχι κριτική σκέψη.
Γιατί αυτό το σχολείο απαιτεί φροντιστήρια, λεφτά, που η ελληνική κοινωνία εδώ και χρόνια δυσκολεύεται να προσφέρει.
Γιατί αυτά τα σχολεία στοιβάζουν τους μαθητές ανά τάξη επιστρέφοντας στις συνθήκες του 1980.
Γιατί τα σχολικά κτίρια που στεγάζονται οι μαθητές όπως εδώ στον Πειραιά με ελάχιστες εξαιρέσεις, τα περισσότερα βρίσκονται σε ακατάλληλα και επικίνδυνα κτίρια.
Γιατί υπάρχουν καθηγητές που κοιμούνται σε αυτοκίνητα.
Γιατί η Ελλάδα καταγράφεται στην τελευταία θέση στην Ευρώπη και στον ΟΟΣΑ για δαπάνες στην Παιδεία.
Οι μαθητές, οι γονείς και οι καθηγητές διαμαρτύρονται για όλα αυτά και ο Πρωθυπουργός τους απαντά ότι κάνουν φασαρία χωρίς υπόσταση.
Κάπως έτσι ξεκινάει η νέα σχολική χρονιά, με τις λέξεις σχολεία – εκπαίδευση – μεταρρύθμιση να χάνουν το νόημά τους και με την κυβέρνηση να αντιστρέφει την αλήθεια και την πραγματικότητα.
Ωστόσο όλοι εμείς δηλώνουμε αισιόδοξοι ότι μπορούμε να αποτρέψουμε αυτή την εκπαιδευτική οπισθοδρόμηση.
