*Του Σταύρου Μαλαγκωνιάρη
Συμπληρώνεται σχεδόν μισός αιώνας (49 χρόνια) από την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου και καλό θα είναι να θυμηθούμε δύο- τρία πράγματα:
1. Το Πολυτεχνείο δεν ήταν μια απλή φοιτητική αναταραχή, όπως πολλοί θέλουν να παρουσιάζουν. Οι φοιτητές ήταν στη πρωτοπορία αλλά πολύ γρήγορα ξεσηκώθηκαν και συμπορεύτηκαν μαζί τους εργάτες, αγρότες από τις γύρω περιοχές της Αττικής, πλήθος κόσμου και έγινε μια μεγαλειώδης εξέγερση, που κλόνισε συθέμελα το χουντικό καθεστώς της καταπίεσης και εκμετάλλευσης.
2. Από την πρώτη μέρα της εξέγερσης οι πρωτοπόροι φοιτητές έκαναν την υπέρβασή τους. Ξεπέρασαν τα φοιτητικά αιτήματα και έθεσαν γενικότερα ζητήματα για Δημοκρατία και Εθνική Ανεξαρτησία.
Το ίδιο βράδυ της 14ης του Νοέμβρη, ο ραδιοφωνικός σταθμός του Πολυτεχνείου μετέδωσε μήνυμα προς τον Ελληνικό λαό καταλήγοντας με τα αιτήματα για «Δημοκρατική διακυβέρνηση της χώρας», «Ελεύθερη και ανεξάρτητη Ελλάδα», «Ψωμί και Παιδεία για όλους», «Κάτω ο φασισμός».
Αυτή η υπέρβαση των φοιτητών αποδείχτηκε η κινητήρια δύναμη για να ξεπεραστούν 7 χρόνια ακινησίας, να κινητοποιηθούν και να μπουν στον αγώνα μεγάλες μάζες του λαού.
3. Σήμερα, 49 χρόνια μετά από το Νοέμβρη του 1973, το Πολυτεχνείο συνεχίζει να «ενοχλεί», να αποτελεί ένα «αγκάθι» στα πλευρά του συστήματος και για αυτό γίνονται πολλές προσπάθειες να συκοφαντηθεί και να απονευρωθεί.
Αυτό δεν πρέπει να γίνει. Το Πολυτεχνείο δεν είναι για το… μουσείο. Πρέπει να παραδοθεί στη νέα γενιά, να εμπνευσθεί από εκείνο τον αγώνα, να κάνει τη δική της υπέρβαση, να ακουστεί η φωνή της και να διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή.
