Τι ώρα θα γίνει η πορεία στο Σύνταγμα την Κυριακή 8 Μαρτίου - Που θα πραγματοποιηθούν διαδηλώσεις σε άλλες πόλεις της χώρας.
Η Παγκόσμια Ημέρα των Αγώνων των Γυναικών υπενθυμίζει ότι οι κατακτήσεις σε εργασία, ασφάλεια και αξιοπρέπεια δεν χαρίστηκαν ποτέ· κερδήθηκαν μέσα από συλλογικούς αγώνες.
Η Παγκόσμια Ημέρα των Αγώνων των Γυναικών της 8ης Μαρτίου τιμάται εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα, καθώς καθιερώθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από την Διεθνή Σοσιαλιστική Γυναικών ως ημέρα διεκδίκησης των δικαιωμάτων των γυναικών και των εργατριών.
Από το 1977 η ημέρα αναγνωρίζεται επίσημα και από τον ΟΗΕ, ενώ κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο πραγματοποιούνται εκδηλώσεις, κινητοποιήσεις και δράσεις.
Ανακοινώσεις εξέδωσαν συνδικαλιστικές και φεμινιστικές οργανώσεις της χώρας τιμώντας την 8η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, ενώ καλούν και σε κινητοποιήσεις.
H Συνέλευση 8 Μάρτη καλεί σε συγκέντρωση την Κυριακή 8 Μαρτίου 2026, στις 13:00 στο Άγαλμα Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Αθήνα, ενώ η διαδήλωση θα ξεκινήσει στις 13:30.
Αναλυτικά η ανακοίνωση
8 Μάρτη: Οι αγώνες μας είναι η ελπίδα για έναν κόσμο που να μας χωρά όλες, όλα, όλους
Αυτή την 8η Μάρτη, η σκέψη και η δράση μας βρίσκονται στις πέντε εργάτριες της μπισκοτοβιομηχανίας «Βιολάντα» στα Τρίκαλα, που έχασαν τη ζωή τους μέσα στις φλόγες, δουλεύοντας για το νυχτοκάματο. Για την εργοδοσία και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, ήταν απλώς «πέντε άτυχες γυναίκες». Για εμάς, δεν ήταν ατύχημα, ήταν εργοδοτικό έγκλημα. Οι πέντε νεκρές εργάτριες είναι οι αδελφές μας, θύματα μιας δολοφονικής καπιταλιστικής παραγωγής που επιλέγει να αγνοεί τις προειδοποιήσεις για επικίνδυνες οσμές και θεωρεί την ασφάλεια των εργατών και εργατριών «περιττό κόστος». Δεν είναι άλλωστε πρώτη φορά που θυσιάζουν τις ζωές μας στο βωμό των κερδών τους. Το έγκλημα στα Τέμπη αποτελεί το μεγαλύτερο παράδειγμα κρατικής βαρβαρότητας και συγκάλυψης, με 57 ανθρώπους να χάνουν τη ζωή τους και ακόμα, 3 χρόνια μετά, να μην έχει αποδοθεί δικαιοσύνη.
Ως φεμινιστική συλλογικότητα, αναδεικνύουμε ότι αυτό που συνέβη στη «Βιολάντα» είναι και γυναικοκτονία. Υιοθετούμε τον ορισμό των αδελφών μας από τη Λατινική Αμερική: είναι η καπιταλιστική δολοφονία των πιο φτωχών γυναικών, αυτών που αναγκάζονται να εργάζονται με επισφαλείς όρους, σε εξαντλητικά ωράρια και νυχτοκάματα, επειδή η έλλειψη κοινωνικής πρόνοιας τις αναγκάζει να προσφέρουν τη φροντίδα στο σπίτι κατά τη διάρκεια της ημέρας. Στις βιομηχανίες τροφίμων, οι γυναίκες καταλαμβάνουν τις πιο χαμηλόμισθες και συχνά πιο επικίνδυνες θέσεις, δουλεύοντας ασταμάτητα σε όλα τα μέτωπα της ζωής.
Κυβέρνηση και κράτος είναι όμως το ίδιοι συνένοχοι με τους άπληστους βιομηχάνους: Με τη διάλυση της Επιθεώρησης Εργασίας, την κανονικοποίηση του 13ωρου και της 6ήμερης εργασίας, και την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, έχουν αφήσει τους εργοδότες ασύδοτους. Και την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση της ΝΔ αποδομεί τα εργασιακά δικαιώματα και περικόπτει ή υποχρηματοδοτεί υπηρεσίες του κοινωνικού κράτους, συζητά τη συμμετοχή της Ελλάδας στη Διεθνή Δύναμη Σταθεροποίησης του «μεγάλου ειρηνοποιού» Τραμπ και την αποστολή ελληνικών στρατευμάτων στη Γάζα. Όχι μόνο βρίσκονται τα χρήματα για στρατιωτικές επιχειρήσεις (που ανοίγουν το δρόμο για μπίζνες…), αλλά επιλέγει η ελληνική κυβέρνηση να συνταχτεί με τις πιο πολεμοκάπηλες και αντιδραστικές φωνές που αντιστρέφουν την πραγματικότητα και επιχειρούν να παρουσιάσουν τη Γάζα ως «πρόβλημα ασφαλείας» (του Ισραήλ), κι όχι ως αυτό που είναι: μια γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού.
Ως Συνέλευση, συνεχίζουμε στο δρόμο της φεμινιστικής αντίστασης στον πόλεμο. Εξάλλου, η γενοκτονία, τα εργοδοτικά εγκλήματα, οι γυναικοκτονίες έχουν έναν κοινό πυρήνα: τον παγκοσμοποιημένο καπιταλισμό που χρησιμοποιεί όλα τα μέσα: την αποικιοκρατία, την και αδυσώπητη συσσώρευση κεφαλαίου, την πατριαρχική επιβολή. Το σύνθημα «Πόλεμος παντού – Ανυποχώρητα στον αγώνα για ζωή», αναδεικνύει όλες αυτές τις πολλαπλές όψεις του πολέμου, που διατρέχουν σήμερα τις ζωές μας. Η υπεράσπιση του αγώνα του Παλαιστινιακού λαού είναι για εμάς μια κόκκινη γραμμή. Όχι μόνο για να υπερασπιστούμε τις αδερφές μας στην Παλαιστίνη. Αλλά για να υπερασπιστούμε τη στοιχειώδη ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Και επίσης, γιατί για εμάς ο πόλεμος δεν περιορίζεται μόνο σε εδάφη μακριά από εμάς, αλλά διαπερνά τα σώματα, τα δικαιώματα και τις επιθυμίες μας στο εδώ και το τώρα. Η anti-woke και anti-gender ρητορική της ακροδεξιάς βάζει στο στόχαστρο τις γυναίκες, τις θηλυκότητες, τα ΛΟΑΤΚΙ+ και τα τρανς άτομα. Στην Αμερική του Τραμπ, στην Ιταλία της Μελόνι, στην Αργεντινή του Μιλέι και αλλού εφαρμόζονται μισογυνικές και ομοφοβικές πολιτικές, που αμφισβητούν ευθέως τα κατοχυρωμένα έμφυλα, αναπαραγωγικά και πολιτικά μας δικαιώματα. Αλλά δεν χρειάζεται να πάμε μακριά: στην Ελλάδα του 2026 νεοσυντηρητικές και μισαλλόδοξες φωνές θέτουν στο στόχαστρο το θεμελιώδες δικαίωμα των γυναικών στην αυτοδιάθεση του σώματός τους, ενώ 46 δημόσια νοσοκομεία σε όλη τη χώρα αρνούνται σε γυναίκες τη διακοπή κύησης.
Και τη φετινή 8 Μάρτη αγωνιζόμαστε μαζί με τα σωματεία και τις συλλογικότητες για ασφάλεια και αξιοπρέπεια στην εργασία, για δικαιοσύνη και ειρήνη, ενάντια στην καταστολή και την ταξική αδικία, ενάντια στα πολεμικά, επεκτατικά και γενοκτονικά σχέδια των ισχυρών. Γιατί η φεμινιστική απεργία, η αλληλεγγύη στους λαούς που υποφέρουν από την αποικιοκρατία, ο αγώνας για δημόσιο σύστημα υγείας και φροντίδας – όλα αυτά είναι κομμάτια του ίδιου συλλογικού εγχειρήματος.
Πενθούμε τις νεκρές μας, αλλά δε σωπαίνουμε. Τις κρατάμε στη μνήμη μας και βαδίζουμε στους δρόμους του αγώνα.
Δεν υποστέλλουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα των Παλαιστινίων αδελφών μας για ειρήνη και δικαιοσύνη.
Η ΑΔΕΔΥ καλεί στις 13:00 σε συγκέντρωση στην πλατεία Κλαυθμώνος και πορεία προς το Σύνταγμα.
«Συμμετέχουμε στην παγκόσμια φεμινιστική απεργία. Η 8η Μάρτη είναι ημέρα μνήμης και αγώνα. Είναι η φωνή των εργαζόμενων γυναικών, των ανέργων, των φοιτητριών, των συνταξιούχων, των μεταναστριών που διεκδικούν ίσα δικαιώματα, ίση πρόσβαση στην εργασία, ίσες ευκαιρίες για όλες και όλους. Υπενθυμίζει ότι η ισότητα δεν χαρίζεται – κατακτιέται».
«Στις 8 Μάρτη Διεθνή Ημέρα των Γυναικών διαδηλώνουμε για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και αμοιβές, ασφάλεια στη δουλειά», αναφέρει χαρακτηριστικά η ΠΟΕΔΗΝ σε ανακοίνωσή της, προσθέτοντας ότι «στις υπηρεσίες Υγείας, Πρόνοιας, ΕΚΑΒ το 60% των υπηρετούντων υπαλλήλων είναι γυναίκες. Αγωνίζονται στη πρώτη γραμμή προσφέροντας ποιοτικές υπηρεσίες υγείας με εξαντλητικά ωράρια, δεκάδες χρωστούμενα repo και άδειες».
Η ΠΟΕΔΗΝ επισημαίνει ότι «οι συνθήκες εργασίας λόγω των σοβαρών ελλείψεων προσωπικού είναι εξαντλητικές. Κάνουν βάρδια σε τμήματα 30-40 ασθενών μια ή δυο νοσηλεύτριες. Συνεχείς είναι οι εφημερίες των γιατρών γυναικών χωρίς σταματημό.
Δουλεύουν νυχθημερόν με πολύ χαμηλές αμοιβές όπως όλοι οι υγειονομικοί και προνοιακοί υπάλληλοι. Αρκετές φορές έχουμε δεχθεί αναίτιες επιθέσεις βίας από συνοδούς και ασθενείς κυρίως οι γυναίκες συνάδελφοι».
Στην ανακοίνωσή της, η ΠΟΕΔΗΝ υπογραμμίζει ότι «αναγνωρίζουμε την τεράστια προσφορά των γυναικών εργαζομένων στις υπηρεσίες υγείας, Πρόνοιας, ΕΚΑΒ. Διαδηλώνουμε την Κυριακή 8 Μάρτη 2026 στις 13μμ στην πλατεία Κλαυθμώνος με πορεία προς το Σύνταγμα για προστασία και διεύρυνση των δικαιωμάτων των γυναικών που εργάζονται στα Νοσοκομεία, τα Κέντρα Υγείας, το ΕΚΑΒ, την Πρόνοια.
Διεκδικούμε:\
- Αυξήσεις στους μισθούς. Ίση αμοιβή για ίση εργασία. Επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού και δώρων.
• Δημόσια και Δωρεάν Υγείας χωρίς αποκλεισμούς. Μαζικές προσλήψεις. Στήριξη των γυναικολογικών νοσοκομείων. Επαναλειτουργία οικογενειακού προγραμματισμού.
• Δημόσιους βρεφονηπιακούς σταθμούς για όλα τα παιδιά. Δημόσιες Προνοιακές Μονάδες για ευπαθείς ομάδες και κέντρα αποκατάστασης».
Η Συνέλευση 8 Μάρτη απευθύνει κάλεσμα συμμετοχής στις κινητοποιήσεις της ημέρας και στην Θεσσαλονίκη, την Κυριακή 8 Μάρτη στις 12 μ.μ. στο άγαλμα Βενιζέλου.
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΦΟΒΟ ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΜΕ ΜΑΖΙ
Νυχτοκάματο για καλύτερο εισόδημα και περισσότερος χρόνος την ημέρα για τη φροντίδα της οικογένειας, ήταν οι αναγκαστικές επιλογές των 5 δολοφονημένων εργατριών της Βιολάντα. Μια επιχείρηση με όλες τις προδιαγραφές της «ανάπτυξης» και της κερδοφορίας, χωρίς όμως καμία δαπάνη για την ασφάλεια στους χώρους εργασίας. Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί: στα Τέμπη, στα γιαπιά του Ελληνικού, σε κάθε επιχείρηση που το κυνήγι του κέρδους είναι πάνω από τη ζωή.
Το βλέπουμε στους υποβιβασμούς γιατρών επειδή αρνούνται να γίνουν ρουφιάνοι αξιολογώντας συναδέλφους τους. Στις διώξεις, συλλήψεις και διαθεσιμότητες εκπαιδευτικών γιατί απέχουν από την αξιολόγηση. Στις μαζικές απολύσεις όπως των εργατριών της ΤΕΡΝΑ στο Μαντούδι. Στις διαγραφές φοιτητ(ρι)ών παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες ολοκλήρωσης των σπουδών τους. Στις έγκυες που απολύονται.
Το ίδιο έργο συνεχίζεται με 19 γυναικοκτονίες, πάνω από 20.000 καταγγελίες ενδοοικογενειακής βίας και δεκάδες καταγγελίες βιασμών, ψηφιακής και άλλων μορφών βίας κατά των γυναικών και θηλυκοτήτων μέσα στη χρονιά που πέρασε.
Συνεχίζεται και με την έναρξη της στράτευσης των γυναικών αλλά και την επίπληξη του Υπουργού Άμυνας γιατί «δεν έχουμε κουλτούρα να βλέπουμε τα παιδιά μας σε φέρετρα». Με την ενοχοποίηση όσων δεν κάνουμε πολλά παιδιά για τη «πατρίδα». Για ποια πατρίδα άραγε; Της μαζικής μετανάστευσης της νεολαίας μας στο εξωτερικό, της ακρίβειας και της διάλυσης του κράτους πρόνοιας, της καταστολής και της έλλειψης δικαιοσύνης, των κρατικών εγκλημάτων στα σύνορα, στα τρένα, στα εργοστάσια;
Αν αυτό είναι μια δυστοπική πραγματικότητα στη χώρα μας, η διεθνής κατάσταση δεν πάει καλύτερα. Επεμβάσεις, απαγωγές ηγετών, γενοκτονία στη Παλαιστίνη, απειλές πολέμου σε χώρες όπως το Ιράν. Εκεί που οι αδελφές μας διεκδικούν ψωμί και τριαντάφυλλα, δίπλα στις Κούρδισσες της Συρίας, στις Αφγανές που επιμένουν, στις Παλαιστίνιες που αντέχουν στους συνεχείς βομβαρδισμούς και την εκτόπιση, στις Κουβανές χωρίς ρεύμα και φάρμακα. Αλλά και μέσα στις ΗΠΑ όπου τα κρατικά τάγματα εφόδου του ICE απαγάγουν μετανάστ(ρ)ιες με τα παιδιά τους και δολοφονούν αλληλέγγυους Αμερικανούς πολίτες.
Όμως απέναντι στο σκοτάδι, ανατέλλει και το φως της αντίστασης. Των μεγάλων κινητοποιήσεων στις Αμερικανικές πολιτείες τόσο ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα όσο και κατά του ICE.Των γειτόνων που καταγράφουν τη βαρβαρότητα της φασιστικής αστυνομίας και προσπαθούν να απελευθερώσουν τους συλληφθέντες μετανάστ(ρι)ες με κίνδυνο της ζωής τους. Των καλλιτεχνών, των θρησκευτικών ηγετών και των δημάρχων που ενώνουν τη φωνή τους μ'ένα σύνθημα.FUCK TRUMP!
Της εξέγερσης του Ιρανικού λαού για ψωμί και ελευθερία, συνέχεια του γυναικείου κινήματος του `22 που υποχρέωσε το καθεστώς να αποσύρει το νόμο της υποχρεωτικής μαντίλας. Της μαζικής ανταπόκρισης των Κούρδων της Συρίας για την υπεράσπιση του Κομπάνι -της περιοχής που κρατά ακόμα την αυτονομία του χάρη στις γυναίκες που νίκησαν τον φασιστικό στρατό του ISIS. Γι' αυτό και σήμερα όταν τις συλλαμβάνουν, κόβουν τις πλεξίδες τους ως τρόπαιο εξευτελισμού.
Σ` αυτό το δρόμο χρειάζεται να βαδίσουμε. Απέναντι στα σχέδια των μεγάλων πολεμικών αναμετρήσεων για τις γαίες και τις πηγές ενέργειας. Απέναντι στην εμπλοκή της χώρας μας στα σχέδια αυτά με τους γιγάντιους εξοπλισμούς που μας στερούν πόρους για τις ανάγκες μας. Απέναντι στη συνεργασία με τους γενοκτόνους του Ισραήλ. Απέναντι στους παλιούς και νέους αποικιοκράτες των χωρών και των σωμάτων μας.
Χρειάζεται να μιλήσουμε για την την αξία της ζωής δεμένη με την προστασία της φύσης. Για την ομορφιά της πολυπολιτισμικής συνύπαρξης απέναντι στο ρατσισμό, Για την αγάπη και το σεβασμό απέναντι στην ομοαμφιιντερτρανσοβία και το σεξισμό.
Να χτίσουμε αντιπολεμικές επιτροπές για την αυτοδιάθεση και την ειρήνη. Να χτίσουμε δυνατά συνδικάτα για ν` απεργήσουμε για τη καθημερινότητα αλλά και για ένα μέλλον των ανθρώπων, με ισότητα και φεμινιστική δικαιοσύνη. Να ορθώσουμε ανάστημα με τη συλλογική και μετωπική μας δράση για να περάσει ο φόβος στην άλλη πλευρά.
Η 8 Μάρτη, ημέρα απεργίας από το σπίτι και τη δουλειά, ημέρα αγώνων για το 8ωρο και την ασφάλεια στην εργασία, για την ανάγκη κράτους φροντίδας και για το σεβασμό των σωμάτων μας, ας είναι η αρχή.
Απεργούμε και διαδηλώνουμε!
Βόλος
Την Κυριακή 8 Μαρτίου, στις 11 το πρωί, στην παραλία του Βόλου (στο Άγαλμα), θα πραγματοποιηθεί διαδήλωση με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας.
Η 8η Μάρτη, όπως επισημαίνουν οι “Μαχητικές και Ελεύθερες” αποτελεί ημέρα διεκδίκησης και αγώνα για τις γυναίκες σε όλο τον κόσμο: για τις εργαζόμενες στη δουλειά και στο σπίτι, για τις κακοποιημένες και τις επιζώσες έμφυλης βίας, για τα θύματα trafficking, για τις μετανάστριες και τις πρόσφυγες.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο πολύνεκρο εργατικό δυστύχημα στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ, όπου πέντε εργάτριες έχασαν τη ζωή τους εν ώρα εργασίας. Οι διοργανωτές κάνουν λόγο για εγκληματικές ελλείψεις στα μέτρα ασφάλειας και για ευθύνες της εργοδοσίας, σημειώνοντας ότι η προφυλάκιση του ιδιοκτήτη με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο καταδεικνύει τη σοβαρότητα της υπόθεσης. Το ζήτημα της διπλής επιβάρυνσης των γυναικών – στην εργασία και στο σπίτι – καθώς και της σεξουαλικής παρενόχλησης στους χώρους δουλειάς τίθεται στο επίκεντρο των αιτημάτων για ασφαλείς συνθήκες εργασίας, αξιοπρεπείς μισθούς και ουσιαστική προστασία.
Παράλληλα, αναφορά γίνεται στο πολύνεκρο ναυάγιο της Πύλου το 2023, όπου περισσότεροι από 600 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, καθώς και σε πρόσφατα περιστατικά στη Χίο, με τους διοργανωτές να ζητούν σεβασμό στα δικαιώματα των προσφύγων και ιδιαίτερη προστασία για γυναίκες και παιδιά.
Τέλος, η υπόθεση του Jeffrey Epstein προβάλλεται ως παράδειγμα διεθνούς κυκλώματος σεξουαλικής εκμετάλλευσης και ως ένδειξη της ατιμωρησίας ισχυρών προσώπων.
Οι διοργανωτές καλούν σε μαζική συμμετοχή, τονίζοντας ότι ο αγώνας για μια κοινωνία χωρίς έμφυλη βία, πολέμους, ρατσισμό και εκμετάλλευση απαιτεί συλλογική και οργανωμένη δράση.
Πηγή: avgi.gr
