Αν και η αίτηση αναγνώρισης του ΟΣΦΠ υποβλήθηκε από τον Μανούσκο, με την ιδιότητα του Προέδρου, άμεσα στο Πρωτοδικείο Πειραιά για έγκριση (στις 16 Μαΐου 1924), η απόφαση καθυστέρησε για ένα χρόνο, διότι υπήρξε χρονοτριβή στις συζητήσεις και την τελική συμφωνία μεταξύ των εταίρων. 

Σημαντικός ανασχετικός παράγοντας στην οριστικοποίηση της σύστασης του συλλόγου υπήρξε και η αντίδραση της «Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων», εξαιτίας της σύνδεσης του ονόματος του νέου σωματείου με την κίνηση του Ολυμπισμού. Ωστόσο, το Σεπτέμβριο του 1924 οι τέσσερις Ανδριανόπουλοι (βλ. και παρακάτω), Βασίλης, Γιάννης, Γιώργος και Ντίνος (πλην του ανήλικου τότε Λεωνίδα), αποσπάστηκαν από τον Α.Π.Σ.Π. και σχημάτισαν τον «Ολυμπιακό Όμιλο Πειραιώς». Φαίνεται όμως πως σύντομα επήλθε επαναπροσέγγιση, διότι όπως εξιστορεί ο Γιάννης Ανδριανόπουλος: «Δώσαμε τα χέρια με τον Νότη Καμπέρο το βράδυ στην ταβέρνα του Νέου Φαλήρου Τσίου–Τσίου, υπό τας ευλογίας των γονέων μου και των αδερφών μου».

Στο ρευστό τοπίο του μεσοδιαστήματος μέχρι την επίσημη αναγνώριση του νέου συλλόγου, ο Α.Π.Σ. Πειραιώς πρόσθεσε στον τίτλο του τη διακριτική επωνυμία «Ολυμπιακός» (εντός εισαγωγικών), εμφανιζόμενος ως «”Ολυμπιακός„ Αθλητικός και Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Πειραιώς». Πρακτικά, ο Ολυμπιακός λειτουργούσε μέχρι την τυπική ίδρυσή του «στο πλαίσιο» του Α.Π.Σ. Πειραιώς.

Ο Ολυμπιακός ιδρύθηκε στις 10 Μαρτίου 1925 και προέρχεται από τη συγχώνευση του «Πειραϊκού Ποδοσφαιρικού Ομίλου» και του Ομίλου Φιλάθλων Πειραιά.Η τελική συμφωνία ανάμεσα στα δυο μέρη, τον Α.Π.Σ.Π. υπό τους Μανούσκο και Καμπέρο, και την Ένωσιν Φιλάθλων υπό τον Σταύρο Μαραγκουδάκη, επετεύχθη στις 10 Μαρτίου 1925, στην «Ταβέρνα του Μοίρα», στον Πειραιά.

Ανάδοχος ήταν ο αξιωματικός του Ναυτικού και αεροπόρος Νότης Καμπέρος, που θέλησε ο τίτλος του νέου συλλόγου να υποδηλώνει τη δύναμη, την αθλητική ισχύ, την ευγενή άμιλλα, την επικράτηση και εν τέλει το ολυμπιακό ιδεώδες. Η εκλογή του τίτλου του συλλόγου («Ολυμπιακός») ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπη, καθόσον παρέκλινε από την συνηθισμένη τότε ονοματοδοσία των αθλητικών σωματείων, αφού δεν είχε τον προσδιορισμό «Πειραϊκός». Ο λόγος ήταν, όπως είχε ειπωθεί στην ιδρυτική συνέλευση, ότι επρόκειτο «να κατακτήσει όλη την Ελλάδα». Το συμπληρωματικό της πλήρους επωνυμίας, «Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς», υπήρξε πρόταση του Μανούσκου. 

Ο Νότης Καμπέρος 

Ο βιομήχανος και μετέπειτα Δήμαρχος Πειραιά Μιχάλης Μανούσκος πρόσθεσε στο επίθετο Ολυμπιακός τις λέξεις Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς κι έτσι ο πλήρης τίτλος του Πειραϊκού συλλόγου ήταν και παραμένει Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς (ΟΣΦΠ).

 Ως έμβλημα του νέου συλλόγου επελέγη η κεφαλή ενός δαφνοστεφανωμένου εφήβου και χρώματα το κόκκινο και το άσπρο, κατόπιν προτάσεως του Γιάννη Ανδριανόπουλου, θαυμαστή της ερυθρόλευκης Άρσεναλ, από την εποχή που σπούδαζε νομικά στο Λονδίνο. Θεωρείται ότι συμβολίζουν το πάθος και τη νίκη, από τη μια μεριά, και την αγνότητα και το δίκαιο ανταγωνισμό, από την άλλη.

Το πρώτο Δ.Σ. του Ολυμπιακού αποτέλεσαν οι: Μιχάλης Μανούσκος (πρόεδρος), Νότης Καμπέρος (αντιπρόεδρος), Τριαντάφυλλος Κρέμος (αντιπρόεδρος), Σταύρος Μαραγκουδάκης (γεν. γραμματέας), Θανάσης Κόκκινος (ταμίας), Παναγιώτης Λαγουρατζής (έφορος), Κώστας Κυρίμης, Νίκος Ζαχαρίας, Γιάννης Λουλουδάκης και Ε. Κασιμάτης.

Όσον αφορά τα μέλη του Ολυμπιακού, το Καταστατικό προέβλεπε πως «δύνανται να εγγραφώσιν πολίται αδιακρίτως εθνικότητος ή φύλλου , χρηστοί, εμπνεόμενοι από τας υγιείς περί σωματικής αγωγής αρχάς». Πρώτος πρόεδρος εκλέχθηκε ο Μιχάλης Μανούσκος και το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο του Ολυμπιακού συγκροτήθηκε ως εξής:

• Πρόεδρος: Μιχάλης Μανούσκος
• Αντιπρόεδροι: Νότης Καμπέρος, Τριαντάφυλλος Κρέμος
• Γενικός Γραμματέας: Σταύρος Μαραγκουδάκης
• Ταμίας: Όθων Κόκκινος
• Έφορος: Παναγιώτης Λαγουμιτζής
• Μέλη: Κώστας Κυρίμης, Νίκος Ζαχαρίας, Γιάννης Λουλουδάκης, Δημήτρης Σκλιάς, Ε. Κασιμάτη

Ο Ολυμπιακός ιδρύθηκε ως ποδοσφαιρικό σωματείο και γρήγορα επισκίασε τους ανταγωνιστές του στο λιμάνι, για να γίνει ο κυρίαρχος του Πειραιά, με επικεφαλής τη θρυλική πεντάδα των Ανδριανοπουλαίων, που αποτέλεσαν την ψυχή της ομάδας στα πρώτα της βήματα. Παιδιά γνωστής οικογένειας στον Πειραιά, με αθλητική παράδοση, έκαναν γνωστό το όνομα του Ολυμπιακού σ' όλη την Ελλάδα. Στην αρχή έπαιξαν οι τέσσερις Ανδριανόπουλοι, ο Γιάννης, ο Ντίνος, ο Γιώργος και ο Βασίλης. Αργότερα, εμφανίστηκε και ο Λεωνίδας και για ένα μικρό χρονικό διάστημα αγωνίστηκε και ο Στέλιος. Η πεντάδα της επίθεσης με τους πέντε αδελφούς έγινε θρύλος.

Η εμβληματική πεντάδα των Ανδριανόπουλων (από αριστερά): Γιάννης, Ντίνος, Γιώργος, Βασίλης και Λεωνίδας Ανδριανόπουλος. Η συμβολή τους στη δημιουργία και τη γιγάντωση του Ολυμπιακού υπήρξε καθοριστικότατη.

 

Αλφαβητικά τα ιδρυτικά μέλη ήταν οι: Βασίλης Ανδριανόπουλος, Γιάννης Ανδριανόπουλος, Γιώργος Ανδριανόπουλος, Ντίνος Ανδριανόπουλος, Δημήτρης Ανδρόνικος, Νίκος Ανδρόνικος, Δημήτρης Αυδής, Νίκος Βλάσσης, Στέφανος Εμμανουήλ, Νίκος Ζαχαρίας, Θανάσης Καλλίτσης, Νίκος Καλούδης, Ντίνος Καλούδης, Νότης Καμπέρος, Κώστας Κλειδουχάκης, Όθων Κόκκινος, Τριαντάφυλλος Κρέμος, Παναγιώτης Κωστάλας, Παναγιώτης Λαγουμιτζής, Ανδρέας Λουκάκης, Σπύρος Λουκάκης, Γιάννης Λουλουδάκης, Βαγγέλης Μαγκόπουλος, Μιχάλης Μανούσκος, Σταύρος Μαραγκουδάκης, Γρηγόρης Ντούφας, Θόδωρος Ορλώφ, Φώτης Πρωτοψάλτης, Γιάννης Σιμιγδαλάς, Νίκος Σιμιγδαλάς, Χρήστος Τζουμερικιώτης, Βρασίδας Τρουποσκιάδης και Σπύρος Ψαλλιδάς.

Ο ισχυρός άνδρας του Ολυμπιακού ήταν ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, πατέρας της εμβληματικής πεντάδας των Ανδριανοπουλαίων, εισαγωγέας και έμπορος, απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επιφανείς παράγοντες του Πειραιά στήριξαν έμπρακτα την ίδρυση του Ολυμπιακού, έχοντας ως σκοπό να δημιουργήσουν ένα αθλητικό σωματείο που να αμφισβητήσει την κυριαρχία του Πειραϊκού Συνδέσμου. Εκτός του Μιχάλη Μανούσκου και του Νότη Καμπέρου, ενεργή συμμετοχή είχαν και οι λεγόμενοι «κοινωνικοί φίλοι» του σωματείου, σημαντικές προσωπικότητες της πειραϊκής ζωής ως επί το πλείστον, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν οι: Σταύρος Μαραγκουδάκης (διευθυντής του Ταχυδρομείου), Νίκος Ανδρόνικος (έμπορος), Δημήτρης Σκλιάς (αξιωματικός του Στρατού), Νικόλαος Ζαχαρίας (δικηγόρος), Θανάσης Μέρμηγκας (συμβολαιογράφος), Ιωάννης Κεκκές (χρηματομεσίτης) και η οικογένεια των Ανδριανόπουλων.

Φωτο: οι ιδρυτές του Συλλόγου

Στις 27 Οκτωβρίου του ΄40 αρκετοί παίκτες ταξίδεψαν στην Πάτρα για να παίξουν με τη μικτή Πειραιά εναντίον της μικτής Πάτρας, για το πρωτάθλημα πόλεων. Δεν πρόλαβαν, στην ουσία, να γυρίσουν σπίτι τους, αφού τα χαράματα της άλλης μέρας είχε κηρυχθεί ο Ελληνο-ιταλικός πόλεμος. Η κατοχή τελείωσε, ήρθε ο εμφύλιος πόλεμος, το ίδιο καταστροφικός. Παίκτες του Ολυμπιακού φόρεσαν τη φανέλα της αριστερής ΕΠΟΝ Πειραιά και σκοτώθηκαν στη διάρκεια των Δεκεμβριανών (Αναματερός, Γόδας), 

Με το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου πολλοί παίκτες του Ολυμπιακού έφυγαν για την πρώτη γραμμή του μετώπου. Ο Χριστόφορος Ράγγος δέχθηκε ιταλική σφαίρα στο αριστερό του πόδι τον Ιανουάριο του 1941 και δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά. Ο Νίκος Γρηγοράτος τραυματίστηκε στο πόδι στην Κλεισούρα, ενώ ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος κινδύνεψε να πεθάνει από κρυοπαγήματα στα βουνά της Αλβανίας. Κατά την περίοδο της Κατοχής που ακολούθησε, πολλοί αθλητές του Ολυμπιακού είχαν πλούσια αντιστασιακή δράση κατά των Γερμανών κατακτητών, ενώ η δράση τους συνεχίστηκε και κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών και ορισμένοι από αυτούς έχασαν τη ζωή τους. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης Νίκος Γόδας που είχε πολεμήσει τους Γερμανούς στη μάχη της Ηλεκτρικής, στο Κερατσίνι, στην Κοκκινιά και στο Πέραμα

Η ιστορία του «ερυθρόλευκου» Μιχάλη Αναματερού το Δεκέμβριο του ’44
 Το όνομα του Μιχάλη Αναματερού πιθανότατα δεν λέει σχεδόν τίποτα στους σημερινούς φιλάθλους, ούτε καν σ’ αυτούς του Ολυμπιακού παρ’ ότι ο Αναματερός αγωνίστηκε από το 1935 μέχρι το 1940 με την «ερυθρόλευκη» φανέλα, κατακτώντας τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα (1936, 1937, 1938). Ο Αναματερός τον Δεκέμβρη του 1944 σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον των κυβερνητικών και βρετανών στρατιωτών, πολεμώντας στις γραμμές του ΕΛΑΣ της Αθήνας. Ως ακριβής τόπος θανάτου του αναφέρεται η συμβολή των οδών Σατωβριάνδου και Ίωνος, στο Μεταξουργείο, (κοντά εκεί που βρίσκεται σήμερα το θέατρο "Περοκέ") περιοχή την οποία έγιναν μάχες σώμα με σώμα, σπίτι με σπίτι. Υπήρξε αναμφίβολα το θέατρο των πιο αιματηρών και σκληρών μαχών της Αθήνας τον Δεκέμβρη του 1944. Το σημείο του θανάτου του για κάποιο διάστημα είχε επικρατήσει να λέγεται ανεπίσημα «μνήμα Αναματερού», αλλά με την πάροδο του χρόνου, το γεγονός γρήγορα ξεχάστηκε και το όνομα χάθηκε. Άλλωστε, η ιστορία γράφεται από τους νικητές.

Η αρχή της ιστορίας

Με καταγωγή από την Απείρανθο της Νάξου, το χωριό του Μανώλη Γλέζου, ο Μιχάλης Αναματερός άρχισε από τον Ηρακλή Αθηνών και το 1935, μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό, προοριζόμενος για αντικαταστάτης του τελευταίου των Ανδριανόπουλων, του Λεωνίδα, του αποκαλούμενου και «στραβοσουγιά». Αγωνιζόταν στην επίθεση κυρίως στην αριστερή πλευρά. Ο Αναματερός χαρακτηριζόταν από τον παθιασμένο τρόπο που έπαιζε, την αγωνιστικότητα, την εξυπνάδα και την εξαιρετική αντίληψη των φάσεων. Δεν ήταν τεχνίτης όπως ο Θεολόγος Συμεωνίδης ή γκολτζής όπως ο Γιάννης Βάζος, αλλά ήταν μαχητικός κάτι που συγκινούσε τους φιλάθλους της εποχής. Η εφημερίδα «Αθλητισμός» στις 2/2/1938 γράφει για τον Μιχάλη Αναματερό: «Είναι το πιο αμέριμνο ποδοσφαιρικό τζιτζίκι. Ο αντιπροσωπευτικός τύπος του ‘’Ρωμιού ποδοσφαιριστή’’ που βλέπει τους πάντες και τα πάντα ύποπτα, που ζωηρεύει απότομα, που αγριεύει, που κάνει πνεύμα την ώρα που οι άλλοι είναι λυπημένοι από κάποια ατυχία. Που πετά απροσδόκητα το ρόλο του κομπάρσου και γίνεται πρωταγωνιστής και δημιουργός, όχι γιατί είναι ανώτερος από τους άλλους σε τεχνική, αλλά γιατί έχει πονηριά και πείσμα». Ο Αναματερός δεν ήταν… άγιος μέσα στο γήπεδο. Αγρίευε, προκαλούσε, τσακωνόταν. Μέσα στον αγώνα έκανε φανερά και κρυφά φάουλ, κρατούσε από τη μέση τους αντίπαλους τερματοφύλακες, τράβαγε τους αντιπάλους από τις φανέλες κ.λπ. Έξω από το γήπεδο ήταν ζωηρός, πνευματώδης, πεισματάρης και ανυπάκουος. Το 1940, όταν ξέσπασε ο πόλεμος, ο Αναματερός είχε ήδη μια πενταετή πολύ επιτυχημένη θητεία στον Ολυμπιακό. Σταμάτησε αναγκαστικά το ποδόσφαιρο, άφησε υποχρεωτικά τον Ολυμπιακό.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οργανώθηκε στο ΕΑΜ και στη συνέχεια ως μέλος του ΕΛΑΣ πήρε μέρος στα Δεκεμβριανά, όπου έχασε τη ζωή του. Σε αντίθεση με τον Νίκο Γόδα, ο Αναματερός είχε σημαντικότερη πορεία στον Ολυμπιακό. Σε αντίθεση με τον εκτελεσμένο στις φυλακές της Κέρκυρας Γόδα, στα πέντε χρόνια που έπαιξε, πρόλαβε να πετύχει πολλά πράγματα, να γευτεί επιτυχίες, να κατακτήσει τίτλους και να προσφέρει πολλά περισσότερα στην «ερυθρόλευκη» ομάδα. Το 1942, ο Αναματερός αγωνίστηκε με τον Γόδα μαζί με τον Βάζο, τον Συμεωνίδη, τον Γραμματικόπουλο, σε ένα ματς κόντρα στον Εθνικό στο οποίο ο Γόδας σκοράρει για πρώτη φορά ως ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού.

Δεκεμβριανά

Στη κατοχή και οι δυο τους εντάχθηκαν στο ΕΑΜ, ο Γόδας έφτασε να γίνει λοχαγός του ΕΛΑΣ και να πάρει μέρος στην ηρωϊκή μάχη της Ηλεκτρικής στο Κερατσίνι, και στη σκληρή μάχη της Κοκκινιάς, τον Μάρτη του 1944. Τον Δεκέμβρη του 1944, ο Γόδας πολεμάει τους Άγγλους στο νεκροταφείο της Ανάστασης στον Πειραιά και ο Αναματερός στο κέντρο της Αθήνας. Η μοίρα τους διαφορετική. Ο Αναματερός πεθαίνει στο Μεταξουργείο. Ο Γόδας ακολουθεί τη μοίρα των ηττημένων του Δεκέμβρη και εκτελείται τον Ιούλιο του 1945. Οι περιπτώσεις Γόδα και Αναματερού έχουν τόσο πολλά κοινά στοιχεία. Είχαν τις ίδιες αριστερές ιδέες. Αγάπησαν και υπηρέτησαν τα ίδια πράγματα στη ζωή τους. Την κοινωνική δικαιοσύνη, το ποδόσφαιρο, τον Ολυμπιακό. Εκτός από συμπαίκτες στους «ερυθρόλευκους» αγωνίστηκαν μαζί και στην Μικτή Πειραιώς.

 Ο Μιχάλης Αναματερός ήταν ένα αυθεντικά λαϊκό παιδί, που έβλεπε το ποδόσφαιρο ως διέξοδο από το καθημερινό άγχος της εξεύρεσης εργασίας και βιοπορισμού. Η τελευταία του εμφάνιση με την «ερυθρόλευκη» φανέλα ήταν στις 6 Οκτωβρίου του 1940 στον αγώνα κόντρα στον Κεραμεικό Καμινίων για το πρωτάθλημα Πειραιά, όπου οι «ερυθρόλευκοι» νίκησαν 7-0. Συνολικά με τη φανέλα του Ολυμπιακού είχε 57 επίσημες συμμετοχές στις οποίες σημείωσε 24 τέρματα, επιδόσεις ασφαλώς αξιόλογες, ιδίως για την εποχή εκείνη που οι αγωνιστικές υποχρεώσεις δεν ήταν πολλές σε αριθμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη κατοχή άνοιξε ένα μικρό καφενεδάκι στην περιοχή του Σταθμού Πελοποννήσου, όπου σέρβιρε φυσικά ο ίδιος.

«Να μου ρίξετε ενώ φοράω τη φανέλα του Ολυμπιακού». Η τελευταία επιθυμία του ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού, Νίκου Γόδα, που εκτελέστηκε στον εμφύλιο πόλεμο. Συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση και ήταν λοχαγός του ΕΛΑΣ...

Οι χρυσές περίοδοι της ποδοσφαιρικής ομάδας του Ολυμπιακού είναι η δεκαετία του '30, κατά την οποία ξεκίνησε η αντιπαράθεση με τον αιώνιο αντίπαλο Παναθηναϊκό, η δεκαετία του '50 με τα συνεχόμενα πρωταθλήματα, εποχή που η ομάδα απέκτησε το προσωνύμιό της Θρύλος και τη μεγάλη μάζα των οπαδών της, η περίοδος της προεδρίας Γουλανδρή στις αρχές της δεκαετίας του '70 και η τρέχουσα, που ξεκίνησε το 1993 με την ανάληψη της προεδρίας από τον επιχειρηματία Σωκράτη Κόκκαλη. 

Το μεγάλο πρόβλημα του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού είναι η διεθνής του παρουσία, που είναι πληθωρική αλλά ισχνή σε διακρίσεις και συχνά αντιμετωπίζεται με σκωπτική διάθεση από τους αντίπαλους οπαδούς. Δεν είναι τυχαίο που οι οπαδοί του θυμούνται ακόμα τη φιλική νίκη με 2-1 επί της μεγάλης Σάντος του Πελέ, που όμως σημειώθηκε το μακρινό 1961. Το 1999 ήταν μια χρονιά ορόσημο, καθώς η ομάδα έφθασε στους οκτώ του Τσάμπιονς Λιγκ και από καθαρή ατυχία δεν πέρασε στη φάση των ημιτελικών.

Πιο εξωστρεφείς είναι οι ομάδες του Ολυμπιακού στο μπάσκετ, το βόλεϊ και την υδατοσφαίριση, που έχουν στη συλλογή τους ευρωπαϊκούς τίτλους.

Τίτλοι

Ποδόσφαιρο

• Πρωταθλήματα Ελλάδος (46): 1931, 1933, 1934, 1936, 1937, 1938, 1947, 1948, 1951, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1966, 1967, 1973, 1974, 1975, 1980, 1981, 1982, 1983, 1987, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2020, 2021.
• Κύπελλα Ελλάδος (28): 1947, 1951, 1952, 1953, 1954, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1963, 1965, 1968, 1971, 1973, 1975, 1981, 1990, 1992, 1999, 2005, 2006, 2008, 2009, 2012, 2013, 2015, 2020.
• Σούπερ Καπ (4): 1980, 1987, 1992, 2007, 2012.
• Βαλκανικό Κύπελλο (1): 1963.

Καλαθοσφαίριση

• Πρωταθλήματα Ελλάδος (12): 1949, 1960, 1976, 1978, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 2012, 2015, 2016.
• Κύπελλα Ελλάδας (9): 1976, 1977, 1978, 1980, 1994, 1997, 2002, 2010, 2011.
• Ευρωλίγκα (3): 1997, 2012, 2013.

Πετοσφαίριση

• Πρωταθλήματα Ελλάδας (28): 1968, 1969, 1974, 1976, 1978, 1979, 1980, 1981, 1983, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994, 1998, 1999, 2000, 2001, 2003, 2009, 2010, 2011, 2013, 2014, 2018.
• Κύπελλα Ελλάδας (16): 1981, 1983, 1989, 1990, 1992, 1993,1997, 1998, 1999, 2001, 2009, 2011, 2013, 2014, 2016, 2017.
• Σούπερ Καπ Ελλάδας (2): 2000, 2010
• Λιγκ Καπ (6): 2013, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019.
• Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (1): 1996.
• Top Teams Cup (1): 2005.
• Πρωτάθλημα Ελλάδας Γυναικών (6): 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018.
• Κύπελλο Ελλάδος Γυναικών (8): 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018.
• Κύπελλο Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας (1): 2018.

Υδατοσφαίριση

• Πρωταθλήματα Ελλάδας (32): 1927, 1933, 1934, 1936, 1947, 1949, 1951, 1952, 1969, 1971, 1992, 1993, 1995, 1996, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018.
• Κύπελλα Ελλάδας (20): 1992, 1993, 1997, 1998, 2001, 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2013, 2014, 2015, 2016, 2018, 2019.
• Σούπερ Καπ Ελλάδας (3): 1997, 1998, 2018.
• Πρωτάθλημα Ευρώπης (2): 2002, 2018.
• Σούπερ Καπ Ευρώπης (1): 2002.
• Πρωτάθλημα Ελλάδας Γυναικών (9): 1995, 1998, 2009, 2011, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018.
• Κύπελλο Ελλάδας Γυναικών (1): 2018
• Τρόπαιο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας (1): 2014
• Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ Γυναικών (1): 2015

Πηγές:

 https://www.sansimera.gr/

https://el.wikipedia.org/