Η κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου από την Ισπανία επισκιάστηκε από τις σκιές γύρω από τη FIFA, τις σχέσεις του Τζιάνι Ινφαντίνο με τον Ντόναλντ Τραμπ και την ολοένα μεγαλύτερη απομάκρυνση της διοργάνωσης από τις παραδοσιακές ποδοσφαιρικές της αξίες.
Η Ισπανία κατέκτησε το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της, επιβεβαιώνοντας ότι διέθετε την πληρέστερη ομάδα της διοργάνωσης. Με μια νέα γενιά ταλαντούχων ποδοσφαιριστών, επιθετική φιλοσοφία και τον Λουίς ντε λα Φουέντε στον πάγκο, η «ρόχα» ξεπέρασε διαδοχικά τις φιναλίστ του Κατάρ και λύγισε την Αργεντινή του Λιονέλ Μέσι στην παράταση του τελικού, γράφοντας το δικό της κεφάλαιο στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Ωστόσο, για πολλούς το Μουντιάλ του 2026 δεν θα μείνει στη μνήμη μόνο για όσα συνέβησαν μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Θα καταγραφεί και ως η διοργάνωση που ανέδειξε όσο ποτέ άλλοτε τη στενή σχέση της FIFA με την πολιτική εξουσία και ειδικότερα με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ.
Η δημόσια εικόνα του Τζιάνι Ινφαντίνο δίπλα στον Αμερικανό πρόεδρο, αλλά και η υπόθεση της προσωρινής αναστολής της τιμωρίας του διεθνούς Αμερικανού Φολαρίν Μπάλογκουν, η οποία σύμφωνα με δημοσιεύματα έγινε έπειτα από παρέμβαση του Λευκού Οίκου, αναζωπύρωσαν τις συζητήσεις για το κατά πόσο η κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση παραμένει ανεξάρτητη από πολιτικές σκοπιμότητες. Αν και το συγκεκριμένο περιστατικό δεν επηρέασε τελικά την εξέλιξη του τουρνουά, αφού οι Ηνωμένες Πολιτείες αποκλείστηκαν νωρίς, δημιούργησε έντονους προβληματισμούς για την εικόνα της FIFA.
Παράλληλα, η κριτική προς τον Ινφαντίνο αφορά και τη συνολική στρατηγική που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια. Η διαρκής διεύρυνση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, η αύξηση των συμμετεχουσών ομάδων και των αγώνων, αλλά και η επιλογή χωρών όπως το Κατάρ το 2022 και η Σαουδική Αραβία το 2034 ως διοργανωτών, θεωρούνται από πολλούς αποτέλεσμα μιας πολιτικής που δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στις γεωπολιτικές ισορροπίες, στην οικονομική δύναμη και στις εκλογικές συμμαχίες εντός της FIFA, παρά στην ποδοσφαιρική παράδοση.
Οι ευρωπαϊκές ομοσπονδίες εμφανίζονται συχνά απέναντι στις επιλογές της διοίκησης Ινφαντίνο. Το Μουντιάλ του Κατάρ διεξήχθη χειμώνα, ανατρέποντας πλήρως το πρόγραμμα των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων και του Champions League, ενώ η ανάθεση του 2034 στη Σαουδική Αραβία αναζωπύρωσε τις επικρίσεις για τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται οι σημαντικότερες αποφάσεις στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Την ίδια ώρα, η Ευρώπη εξακολουθεί να κυριαρχεί αγωνιστικά. Τρεις από τις τέσσερις κορυφαίες ομάδες του τουρνουά προέρχονταν από τη «γηραιά ήπειρο», επιβεβαιώνοντας ότι, παρά τις προσπάθειες γεωγραφικής εξισορρόπησης, το υψηλότερο επίπεδο ποιότητας εξακολουθεί να βρίσκεται στα ευρωπαϊκά γήπεδα. Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε η Αργεντινή του Λιονέλ Μέσι, ο οποίος αποχαιρέτησε τα Παγκόσμια Κύπελλα, ολοκληρώνοντας μια ανεπανάληπτη διαδρομή.
Στο τέλος της διοργάνωσης, νέα συζήτηση προκάλεσε και η απόφαση της FIFA να περιορίσει τον αριθμό των δημοσιογραφικών διαπιστεύσεων που είχαν χορηγηθεί στη La Gazzetta dello Sport για τον τελικό, παρά το γεγονός ότι είχαν ήδη εγκριθεί. Η ιταλική εφημερίδα, η οποία είχε ασκήσει κριτική στη διοίκηση Ινφαντίνο κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, ανέφερε ότι δυσκολεύεται να πιστέψει πως η απόφαση ήταν τυχαία, παρότι η FIFA αρνήθηκε οποιαδήποτε σύνδεση με το περιεχόμενο των δημοσιευμάτων.
Για τους επικριτές του Τζιάνι Ινφαντίνο, όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα ενός ποδοσφαίρου που μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε εργαλείο ισχύος, επιρροής και οικονομικών συμφερόντων. Και όσο η FIFA διευρύνει το αποτύπωμά της πέρα από το αγωνιστικό σκέλος, τόσο θα εντείνονται τα ερωτήματα για το αν ο μεγαλύτερος κερδισμένος παραμένει το ίδιο το ποδόσφαιρο ή οι μηχανισμοί εξουσίας που το περιβάλλουν.
Πηγή:in.gr
