Ανάρτηση της Λίτσας Ρέπα: Αγαπητή κα Καρυστιανού, Εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες, μητέρες παιδιών, αλλά και πολλές από εμάς μητέρες κοριτσιών στην ηλικία της κόρης σας, σταθήκαμε δίπλα σας με σεβασμό και σας στηρίξαμε στον αγώνα σας για να δικαιωθεί η μνήμη του παιδιού σας και των υπόλοιπων θυμάτων, μέσα από τη διεκδίκηση Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και της αποκατάστασης όλων των στρεβλώσεων που οδήγησαν στο έγκλημα των Τεμπών.
Σταθήκαμε δίπλα σας γιατί πιστέψαμε και πιστεύουμε πως αυτός ο αγώνας δεν αφορά μόνο τις 57 ψυχές που χάθηκαν, αλλά το δικαίωμα όλων μας να ζούμε σε ένα κράτος δικαίου, σε μια δημοκρατία που προστατεύει τη ζωή και την ασφάλεια των παιδιών όλων μας και όλων ανεξαιρέτως.
Και σταθήκαμε δίπλα σας όχι επιλεκτικά, αλλά όπως θεωρούμε αυτονόητο ότι πρέπει να στέκεται κανείς απέναντι σε κάθε άνθρωπο που πενθεί κι αγωνίζεται.
Σας υπερασπιστήκαμε δημόσια απέναντι σε παλαιολιθικές, απάνθρωπες αντιλήψεις που απαιτούσαν για να «αποδείξετε» το πένθος σας, να περιφέρεστε ντυμένη στα μαύρα, σκυφτή και τρισάθλια, για να κριθεί ότι θρηνείτε «σωστά».
Υπερασπιστήκαμε το δικαίωμά σας να πενθείτε όπως εσείς μπορείτε και αντέχετε, γιατί γνωρίζουμε πως ο πόνος δεν έχει στολή, ούτε κανόνες, ούτε κοινωνικά αποδεκτό ένδυμα.
Η πρόσφατη επιλογή σας να πολιτευτείτε, αξιοποιώντας τη δημόσια αποδοχή που απορρέει από αυτόν τον κοινό αγώνα, μας προκαλεί βαθύ προβληματισμό όταν, στις πρώτες κιόλας δημόσιες τοποθετήσεις σας, μιλάτε για «διαβούλευση» κεκτημένων δικαιωμάτων των γυναικών, δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν μέσα από σκληρούς, μακροχρόνιους και συχνά αιματηρούς κοινωνικούς αγώνες.
Η αυτοδιάθεση του σώματος, το δικαίωμα στην άμβλωση και η νομική προστασία της ζωής και της υγείας των γυναικών δεν αποτελούν αντικείμενο πολιτικής διαπραγμάτευσης. Είναι θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, άρρηκτα συνδεδεμένα με την ισότητα, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια. Το να τίθενται υπό «διαβούλευση» μας γυρίζει επικίνδυνα πίσω, σε εποχές όπου οι γυναίκες στερούνταν φωνής, επιλογής και ουσιαστικής προστασίας.
Και εδώ ακριβώς γεννιέται ένα ακόμη, βαθιά οδυνηρό ερώτημα: πώς είναι δυνατόν μια γυναίκα που είναι μητέρα κόρης, μια μητέρα που γνωρίζει τι σημαίνει να μεγαλώνεις ένα κορίτσι σε έναν κόσμο που διαρκώς αμφισβητεί και περιορίζει τα δικαιώματά του, να ανοίγει έστω και ως σκέψη την πόρτα στην αναθεώρηση αυτών των κατακτήσεων;
Πώς μπορεί μια μητέρα να μη βλέπει ότι τέτοιες τοποθετήσεις αφορούν άμεσα το μέλλον των κοριτσιών μας, το δικαίωμά τους να αποφασίζουν για το σώμα και τη ζωή τους χωρίς φόβο, ενοχή ή επιβολή;
Πώς μπορείτε, ενώ μέχρι σήμερα δίνατε μάχη για τη δικαίωση της κόρης σας, να θέτετε υπό αμφισβήτηση τα κεκτημένα, θεμελιώδη δικαιώματα όλων των άλλων κοριτσιών και γυναικών;
Ίσως να μην αντιλαμβάνεστε ότι αυτή η στάση σας μας φέρνει απέναντι. Όχι από έλλειψη σεβασμού στον πόνο σας, ούτε από αμφισβήτηση του δίκαιου αγώνα που δώσαμε κι εμείς μαζί σας.
Αλλά γιατί ο αγώνας για Δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι επιλεκτικός.
Δεν μπορεί να αφορά μόνο τις ζωές που χάθηκαν, αγνοώντας τις ζωές που ζουν σήμερα και απειλούνται από την υπονόμευση θεμελιωδών δικαιωμάτων, με εσάς να εμφανίζεστε ως μπροστάρης αυτής της αμφισβήτησης.
Θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε τη μνήμη των 57 ανθρώπων που χάθηκαν στο δυστύχημα των Τεμπών και να απαιτούμε αλήθεια, λογοδοσία και ουσιαστικές αλλαγές, ώστε να μην ξαναζήσουμε ποτέ μια τέτοια τραγωδία.
Ταυτόχρονα, όμως, θα υπερασπιστούμε με την ίδια αποφασιστικότητα όλες τις γυναίκες που ζουν σήμερα, τα σώματά τους, τις ζωές τους και τα δικαιώματά τους. Δικαιώματα που δεν είναι προς διαπραγμάτευση και που κανείς δεν νομιμοποιείται να αμφισβητεί, φορώντας οποιονδήποτε μανδύα , είτε αυτός είναι ιατρική ποδιά, είτε ράσο, είτε οτιδήποτε άλλο.
Γιατί ό,τι κρύβεται από κάτω είναι βαθιά θαμμένο σε ένα θλιβερό παρελθόν και σίγουρα δεν μπορεί να αποτελέσει ελπίδα για κανένα μέλλον, παρά μόνο να μας θυμίζει όσους και όσες βρέθηκαν, κάθε φορά που επιχειρήθηκε κάτι αντίστοιχο, στις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας.
